ആള് ദൈവങ്ങള് ആയാലും അല്ലെങ്കിലും ആരൊക്കെ നിഷേദിച്ചാലും,ഞാന് സൈബബയെ ബഹുമാനിക്കുന്നു ,കാരണം വെള്ളവും ഭക്ഷണവും ഇല്ലാത്ത എത്രയോ പവപെട്ടവ്ര്ക് അത്നി ആയിരുന്നു ശ്രീ സത്യാ സായി ബാബാ അദേഹം ഒരു മതം അല്ലായിരുന്നു സ്നേഹം , കരുണ അത് കനിക്കുനത് ആരായാലും മന്ശ്യ വര്ഗം അങ്ങേകരിച്ചീ പറ്റൂ ,,വിമര്ഷിക്കുനവ്ര്ക് എന്ത് യോഹ്യതയുണ്ട് ,വിമര്ഷിക്കുനവരോട് ഒരു ചോദ്യം ഇത് അവരെ നിങ്ങള് എത്ര പട്ടിണി പാവങ്ങള്ക് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം അലെങ്കില് വെള്ളം നല്കി ,എന്റെ മാതമം അതയത് ഇസ്ലാം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞ്ട്ടുണ്ട് പാവങ്ങള്ക് ഒരു നേരത്തെ വെള്ളമോ,ഭക്ഷണമോ നല്കുനവ്നെകള് വലിയവര് വേറെ ആരും ഇല്ല എന്ന് ,പരവ്ച്ചകാന് മൊഹമ്മദ് (സ) ഒരു ആഹ്ദീസില് ഇനഗനെ പറഞ്ഞ്ടുണ്ട് "ദാഹിച്ചു വളഞ്ഞ ഒരു നായക്ക് കുടി വേളം കൊടുത്ത വേശ്യയ സ്ത്രീയെ കുറിച്ച് ആ സ്ത്രീ സ്വര്ഗത്തില് ആയിരക്കും എന്ന്" ,അപ്പോള് ദശലഷകനകിന് $ ചിലവിട്ടു 950 ഗരമങ്ങളില് കുടിവെലം എത്തിച്ച സത്യാ സായി ബാബയുടെ മതത്തെ അല്ല നമള് കാണേണ്ടത് അയാളുടെ കര്മം ,പ്രവര്ത്തി അതാണ് സായി ബാബാ ,ബില്ലിംഗ് സെക്റേന് ഇല്ലാത്ത ഏക ഹോസ്പിടല് എന്റെ അറിവില് പുട്ടപര്ത്തിയിലെ സര്സത്യ സായി ബാബാ ഹോസ്പിടല് ആണ് ,പിന്നെ അദേഹത്തെ വിമഷിക്കുനവ്ര് എന്ത് മറുപടി അര്ഹിക്കുന്നു ,അത് മനസിലാകണമെങ്കില് വിഷപിന്റെ അലെങ്കില് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ വില അറിയണം ,വായില് വെള്ളി കരണ്ടിയുമായി ജനിച്ചവര്ക്കൊന്നും അത് മനസ്സിലാവില്ല ,വിമര്ശന ബുദ്ധി മലയാളികള്ക്ക് കൂടുതല് ആണ് ഈ ലോകത്ത് ..ആദ്യം നിനഗ്ലുടെ മനുഷ്യതം സ്വന്തം പ്രവര്ത്തിയിലൂടെ ലോകത്തിനു കാണിച്ചു കൊടുക്കൂ ,അലങ്കില് സമയം കിട്ടുമ്പോള് പാവങ്ങളെ കുറിച്ച ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിക്കൂ അവര്ക്ക് ഒരു നീര്തെ ഭക്ഷണമോ ,വെള്ളമോ എത്തിക്കാന് ശര്മിക്കൂ എന്നിടാവം വിമര്ശനങ്ങള് ....
തിങ്കളാഴ്ച, ഏപ്രിൽ 25, 2011
ശ്രീ സത്യാ സായി ബാബയെ വിമര്ഷികുനവരോട് .....!!!
ആള് ദൈവങ്ങള് ആയാലും അല്ലെങ്കിലും ആരൊക്കെ നിഷേദിച്ചാലും,ഞാന് സൈബബയെ ബഹുമാനിക്കുന്നു ,കാരണം വെള്ളവും ഭക്ഷണവും ഇല്ലാത്ത എത്രയോ പവപെട്ടവ്ര്ക് അത്നി ആയിരുന്നു ശ്രീ സത്യാ സായി ബാബാ അദേഹം ഒരു മതം അല്ലായിരുന്നു സ്നേഹം , കരുണ അത് കനിക്കുനത് ആരായാലും മന്ശ്യ വര്ഗം അങ്ങേകരിച്ചീ പറ്റൂ ,,വിമര്ഷിക്കുനവ്ര്ക് എന്ത് യോഹ്യതയുണ്ട് ,വിമര്ഷിക്കുനവരോട് ഒരു ചോദ്യം ഇത് അവരെ നിങ്ങള് എത്ര പട്ടിണി പാവങ്ങള്ക് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം അലെങ്കില് വെള്ളം നല്കി ,എന്റെ മാതമം അതയത് ഇസ്ലാം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞ്ട്ടുണ്ട് പാവങ്ങള്ക് ഒരു നേരത്തെ വെള്ളമോ,ഭക്ഷണമോ നല്കുനവ്നെകള് വലിയവര് വേറെ ആരും ഇല്ല എന്ന് ,പരവ്ച്ചകാന് മൊഹമ്മദ് (സ) ഒരു ആഹ്ദീസില് ഇനഗനെ പറഞ്ഞ്ടുണ്ട് "ദാഹിച്ചു വളഞ്ഞ ഒരു നായക്ക് കുടി വേളം കൊടുത്ത വേശ്യയ സ്ത്രീയെ കുറിച്ച് ആ സ്ത്രീ സ്വര്ഗത്തില് ആയിരക്കും എന്ന്" ,അപ്പോള് ദശലഷകനകിന് $ ചിലവിട്ടു 950 ഗരമങ്ങളില് കുടിവെലം എത്തിച്ച സത്യാ സായി ബാബയുടെ മതത്തെ അല്ല നമള് കാണേണ്ടത് അയാളുടെ കര്മം ,പ്രവര്ത്തി അതാണ് സായി ബാബാ ,ബില്ലിംഗ് സെക്റേന് ഇല്ലാത്ത ഏക ഹോസ്പിടല് എന്റെ അറിവില് പുട്ടപര്ത്തിയിലെ സര്സത്യ സായി ബാബാ ഹോസ്പിടല് ആണ് ,പിന്നെ അദേഹത്തെ വിമഷിക്കുനവ്ര് എന്ത് മറുപടി അര്ഹിക്കുന്നു ,അത് മനസിലാകണമെങ്കില് വിഷപിന്റെ അലെങ്കില് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ വില അറിയണം ,വായില് വെള്ളി കരണ്ടിയുമായി ജനിച്ചവര്ക്കൊന്നും അത് മനസ്സിലാവില്ല ,വിമര്ശന ബുദ്ധി മലയാളികള്ക്ക് കൂടുതല് ആണ് ഈ ലോകത്ത് ..ആദ്യം നിനഗ്ലുടെ മനുഷ്യതം സ്വന്തം പ്രവര്ത്തിയിലൂടെ ലോകത്തിനു കാണിച്ചു കൊടുക്കൂ ,അലങ്കില് സമയം കിട്ടുമ്പോള് പാവങ്ങളെ കുറിച്ച ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിക്കൂ അവര്ക്ക് ഒരു നീര്തെ ഭക്ഷണമോ ,വെള്ളമോ എത്തിക്കാന് ശര്മിക്കൂ എന്നിടാവം വിമര്ശനങ്ങള് ....
ബുധനാഴ്ച, മാർച്ച് 16, 2011
കാര്യം കാണാന്
സൈദാലിക്ക വെപ്രാളപ്പെട്ട് ഓടി നടക്കുകയാണ്. ഡൈനിംഗ് ടേബിളില് പത്തിരിയും
കോഴിക്കറിയും എല്ലാം റെഡിയാക്കി വച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ചായ കാണുന്നില്ല.
'എടീ... ചായ എവിടെ? ഓനിപ്പൊ ഇങ്ങെത്തും' അടുക്കളയിലുള്ള ഭാര്യയോട്
സൈദാലിക്ക ഉറക്കെ
ചോദിച്ചു.
'എനിക്ക് രണ്ട് കയ്യേ ഒള്ളൂ മന്ഷ്യാ... ഞാന് ഓന്ക്ക് കോടുക്കാനുള്ള സമ്മൂസ
ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിങ്ങള് കണ്ടീലെ?'
'ചായ ആദ്യം കൊടുക്കണ്ടേ ആമിനാ...?'
'ഓന് വരുംബളേക്കും ചായ അവിടെ എത്തും... പോരെ?'
'അത് മതി'
അപ്പോഴേക്കും ഗേറ്റില് കാറിന്റെ ഹോണ് മുഴങ്ങിയിരുന്നു.
'ആമിനാ.. ഓനിങ്ങെത്തി..' എന്നും പറഞ്ഞ് സൈദാലിക്ക ഗേറ്റിനടുത്തേക്കോടി ഗേറ്റ്
തുറന്നുകൊടുത്തു. നല്ല പുത്തന് പുതിയ സുസൂക്കി സ്വിഫ്റ്റ് കാറ് സൈദാലക്കയുടെ
വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുറ്റത്ത് നിര്ത്തി. കാറില്നിന്നും 35 നോടടുത്ത് പ്രായം
തോന്നിയ്ക്കുന്ന മാന്യ വസ്ത്രധാരിയായ യുവാവ് പുറത്തിറങ്ങി. സൈദാലിക്ക അവനേയും
കൂട്ടി അകത്തേക്ക് നടന്നു.
'മോന് ചെരിപ്പൊന്നും അയിക്കണ്ട.. അങ്ങനെതന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കേറിപ്പോര്'
സൈദാലിക്കയുടെ ആ വാക്ക് വകവെയ്ക്കാതെ അവന് ചെരിപ്പ് പുറത്ത് അഴിച്ചുവച്ച്
അകത്തേക്ക് നടന്നു.
'ആദ്യം ഞമ്മള്ക്കിത്തിരി ചായ കുടിക്കാം.. എന്നിട്ടാവാം ബാക്കി' എന്ന് പറഞ്ഞ്
സൈദാലിക്ക അവനെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനടുത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. രണ്ടുപേരും
ഇരുന്നു..
ആമിനതാത്ത ചൂടുള്ള ചായക്ലാസ് തട്ടവും കൂട്ടിപിടിച്ച് ടേബിളില് കൊണ്ടുവച്ച് അവനോട്
ചിരിച്ചു.
'മോന്ക്കായിട്ട് പ്രത്യേകം ഉണ്ടാക്കിയതാ.. നല്ലോണം കഴിക്കണട്ടോ... നോക്കി
നില്ക്കാണ്ടെ ഓന്ക്ക് പത്തിരി ഇട്ടുകൊടുക്കി മന്ഷ്യാ..' എന്നും പറഞ്ഞ്
ആമിനത്താത്ത വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
സൈദാലിക്ക അവന്റെ പ്ലേറ്റില് കുറേ പത്തിരി ഇട്ടുകൊടുക്കുകയും കറി
ഒഴിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ആമിനത്താത്ത സൈദാലിക്കയ്ക്കുള്ള ചായയുമായി വന്നു.
'അന്നെ എടക്കെടക്ക് കാണാഞ്ഞാല് ഇനിക്കും സൈദാലിക്കക്കും വല്ലാത്ത പൊറുത്യേടാണ്,
സൈദാലിക്ക എപ്പളും പറയും അന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കണ്ടീലല്ലോ.. കണ്ടീലല്ലോന്ന്'
അതുകേട്ട് അവന് സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
'പിന്നേ... അന്റെ മക്കള്ക്ക് ഞാന് കൊറച്ച് സമ്മൂസേം ഉന്നാക്കായേം ഒക്കെ
ഉണ്ടാക്കി
വെച്ച്ക്ക്ണ്. ആ മാക്സിക്കാരന് വന്നപ്പോ അന്റെ പെണ്ണ്ങ്ങള്ക്ക് ഞാനൊരു മാക്സിയും
വാങ്ങിച്ച്ക്ക്ണ്. പോവുംബോ എടുക്കാന് മറക്കണ്ടട്ടോ. മാക്സി
ഇഷ്ടപെട്ടീല്ല്യെങ്കില് ഞമ്മക്ക് അത് മാറ്റട്ടോ.. നോക്കി നിക്കാണ്ടെ ഓന്ക്ക്
കോയിക്കഷ്ണം ഇട്ട് കൊടുക്കി മന്ഷ്യാ...'
സൈദാലിക്ക അവന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വീണ്ടും കോഴി ഇട്ടുകൊടുക്കാന് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ
അവന് സമ്മതിച്ചില്ല.
ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള് സൈദാലിക്കയും അവനുംകൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. 'മോന്
ഒന്നും കഴിച്ചില്ല' എന്ന് ആമിനത്താത്ത പരിഭവം പറഞ്ഞു. നിത്തിയിട്ട കാറിന്റെ ഡിക്കി
തുറന്ന് അവന് ഒരു ബാഗ് കയ്യിലെടുത്തു. ആ ബാഗുമായി അവന് കാറിനകത്തേയ്ക്ക് കയറി
ഡോര് അടച്ചു. കാറ് ചെറുതായി കുലുങ്ങി. രണ്ട് മിനുറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവന്
പുറത്തിറങ്ങി. അവന് വേഷം മാറിയിരിയ്ക്കുന്നു. കാക്കി നിറത്തിലുള്ള പട്ട ട്രൗസര്,
ട്രൗസറിന്റെ അത്രപോലും നീളമില്ലാത്ത തോര്ത്ത്മുണ്ട് മുകളില്, തോര്ത്ത്മുണ്ട്
അഴിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാന് ചൂടികൊണ്ട് കെട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. ബാഗില്നിന്ന് ഒരു
മൂര്ച്ചയുള്ള അരിവാള്കൂടെ അവന് എടുത്ത് കയ്യില് പിടിച്ചു. ഈ രൂപത്തില് അവനെ
കണ്ടപ്പോള് സൈദാലിക്ക ചോദിച്ചു
'ഇപ്പോ ആ മൊളകമ്പ് ഇല്ല്യല്ലേ മോനേ രാമാ?'
'ഇല്ല സൈദാലിക്ക... അതൊക്കെ കൊണ്ട് നടക്കാന് വല്ല്യ ബുദ്ദിമുട്ടല്ലേ?'
'മോനേ രാമാ... നീയാ ഇടിഞ്ഞ കൊലയൊക്കെ ഒന്ന് വലിച്ച് കെട്ടിക്കാളട്ടോ' ആമിനതാത്ത
പറഞ്ഞു
'അതിന് ചൂടി എവിടെ ഇത്താ... ?'
'നോക്കി നില്ക്കാണ്ടെ ഓന്ക്ക് ചൂടി എടുത്ത് കൊടുക്കി മന്ഷ്യാ.. ആ
നെടുംബരേല്ണ്ട്'
'ആളൊരു മണുങ്ങൂസനാണ്' സൈദാലിക്ക നേടുംപുരയിലേക്ക് ചൂടിയ്ക്കായി ഓടിയപ്പൊള്
ആമിനതാത്ത രാമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കുണുങ്ങിചിരിച്ചു.
സൈദാലിക്ക വേഗം ചൂടിയുമായി വന്ന് രാമന് കൊടുത്തു.
രാമന് ചൂടിയുമായി തെങ്ങിനുമുകളില് കയറി. രാമന് കയ്യിലേക്ക് നോക്കി
ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് സൈദാലിക്ക ചോദിച്ചു
'എന്തു പറ്റി രാമാ... കയ്യില് വല്ല ആരും കൊണ്ടോ?'
'ഏയ് ഇല്ല.. ഞാനെന്റെ ഫേസ്ബുക്കിലെ സ്റ്റാറ്റസ് ഒന്ന് അപ്ടേറ്റ് ചെയ്തതാണ്,
തെങ്ങിന്റെ മണ്ടേലാണെന്ന്'
'എന്നാ പിന്നെ ആ ഓണങ്ങിയ ഓലന്റെ സ്റ്റാറ്റസും ഒന്ന് അപ്ടേറ്റ്
ചെയ്തേക്ക്ട്ടോ, താഴെ
എത്തീന്ന്' ഇതും പറഞ്ഞ് സൈദാലിക്ക നല്ലൊരു ചിരി പാസ്സാക്കി കൊടുത്തു.
ഫേസ്ബുക്കിനെ കുറിച്ചറിയാത്ത കിളവന് എന്ന ഭാവത്തില് രാമന് പുച്ഛിച്ച് ചിരിച്ചു.
രാമന് അരമണിക്കൂര്കൊണ്ട് അവന്റെ പണിയെല്ലാം ഭംഗിയായി തീര്ത്തു. ഒരു തേങ്ങ
അരിവാളിലും മറ്റേത് കയ്യിലും പിടിച്ച് കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്ന് ആ തേങ്ങ അവന്
അതിനകത്തേക്കിട്ടു. വീണ്ടും കാറിനകത്തേക്ക് കയറി, കാറിന്റെ ചെറു കുലുക്കം വീണ്ടും.
പഴയപോലെ മാന്യമായ വസ്ത്രത്തില് അവന് പുറത്തിറങ്ങി. ബാഗ് ഡിക്കിയില് കൊണ്ട്
വച്ചു.
സൈദാലക്ക അഞ്ഞൂറിന്റെ ഒരു നോട്ടെടുത്ത് അവന്റെ കയ്യില് വച്ചുകൊടുത്തു, നാണം
കലര്ന്ന ഒരു ചിരിയുമായി അവന് അത് വാങ്ങി.
'രാമാ.. പോവല്ലേ..' എന്ന് പറഞ്ഞ് കയ്യില് കുറച്ച് പൊതികളുമായി ആമിനതാത്ത വന്നു.
'നിങ്ങളിതൊക്കെ ഒന്ന് ഓന്റെ വണ്ടീല്ക്ക് വെച്ച് കൊടുക്കീന്ന്...' ആമിനതാത്ത
സൈദാലിക്കയോട് ആവശ്യപെട്ടു.
സൈദാലിക്ക കാറിന്റെ പുറകിലെ ഡോര് തുറന്ന് അവിടെ വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മറ്റു പൊതികളുടെ
കൂട്ടത്തിലേയ്ക്ക് അവരുടെ പൊതിയും വച്ചുകൊടുത്തു. രാമന് ചിരിച്ച് 'എന്നാല് ശരി'
എന്നും പറഞ്ഞ് വണ്ടിയുമായി പോയി.
ഗേറ്റടയ്ക്കാന് സൈദാലിക്കയ്ക്കൊപ്പം ആമിനതത്തയും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിചെന്നു.
'ഇന്റെ മക്കളെക്കൂടെ ഞാന് ഇത്ര സ്നേഹത്തോടെ മോനേന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല, ഇന്റെ
മക്കള്ക്ക് വരേ ഞാന് ഇങ്ങനെ തിന്നാന് ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തിട്ടില്ല.. ഈ
തേങ്ങവലിക്കാരന് ഹിമാറിനാണ് ഞാന്... 1500 ഉറുപ്പ്യാണ് ഓന് മാസത്തിലൊരൂസം തേങ്ങ
വലിക്കാന് വര്ണതിന്റെ ചെലവ്' ആമിനതാത്ത ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
'സാരല്ല്യ ആമിനാ... ഇനിയിപ്പോ ഞമ്മക്കും ഞമ്മളെ മക്കള്ക്കും ഓരെ മക്കള്ക്കും
ധൈര്യായിട്ട് തൊടീലൂടെ ഇറങ്ങി നടക്കാലോ.. മക്കള്ക്ക് എവിടെ വേണേലും കളിക്കാം.
തേങ്ങ തലേല് വീഴും, ഓല മേല് വീഴും എന്നൊന്നും പേടിക്കണ്ടല്ലോ'
സൈദാലിക്കയുടെ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള് ആമിനതാത്തയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി
വിടര്ന്നു.
******
പിന് കുറിപ്പ്: തേങ്ങവലിക്കാരെ കിട്ടാനില്ലാത്ത ഈ സമയത്ത് ഇതുപോലുള്ള
സല്ക്കാരങ്ങള് നിങ്ങളും നടത്തേണ്ടി വന്നേക്കാം.
കോഴിക്കറിയും എല്ലാം റെഡിയാക്കി വച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ചായ കാണുന്നില്ല.
'എടീ... ചായ എവിടെ? ഓനിപ്പൊ ഇങ്ങെത്തും' അടുക്കളയിലുള്ള ഭാര്യയോട്
സൈദാലിക്ക ഉറക്കെ
ചോദിച്ചു.
'എനിക്ക് രണ്ട് കയ്യേ ഒള്ളൂ മന്ഷ്യാ... ഞാന് ഓന്ക്ക് കോടുക്കാനുള്ള സമ്മൂസ
ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിങ്ങള് കണ്ടീലെ?'
'ചായ ആദ്യം കൊടുക്കണ്ടേ ആമിനാ...?'
'ഓന് വരുംബളേക്കും ചായ അവിടെ എത്തും... പോരെ?'
'അത് മതി'
അപ്പോഴേക്കും ഗേറ്റില് കാറിന്റെ ഹോണ് മുഴങ്ങിയിരുന്നു.
'ആമിനാ.. ഓനിങ്ങെത്തി..' എന്നും പറഞ്ഞ് സൈദാലിക്ക ഗേറ്റിനടുത്തേക്കോടി ഗേറ്റ്
തുറന്നുകൊടുത്തു. നല്ല പുത്തന് പുതിയ സുസൂക്കി സ്വിഫ്റ്റ് കാറ് സൈദാലക്കയുടെ
വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുറ്റത്ത് നിര്ത്തി. കാറില്നിന്നും 35 നോടടുത്ത് പ്രായം
തോന്നിയ്ക്കുന്ന മാന്യ വസ്ത്രധാരിയായ യുവാവ് പുറത്തിറങ്ങി. സൈദാലിക്ക അവനേയും
കൂട്ടി അകത്തേക്ക് നടന്നു.
'മോന് ചെരിപ്പൊന്നും അയിക്കണ്ട.. അങ്ങനെതന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കേറിപ്പോര്'
സൈദാലിക്കയുടെ ആ വാക്ക് വകവെയ്ക്കാതെ അവന് ചെരിപ്പ് പുറത്ത് അഴിച്ചുവച്ച്
അകത്തേക്ക് നടന്നു.
'ആദ്യം ഞമ്മള്ക്കിത്തിരി ചായ കുടിക്കാം.. എന്നിട്ടാവാം ബാക്കി' എന്ന് പറഞ്ഞ്
സൈദാലിക്ക അവനെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനടുത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. രണ്ടുപേരും
ഇരുന്നു..
ആമിനതാത്ത ചൂടുള്ള ചായക്ലാസ് തട്ടവും കൂട്ടിപിടിച്ച് ടേബിളില് കൊണ്ടുവച്ച് അവനോട്
ചിരിച്ചു.
'മോന്ക്കായിട്ട് പ്രത്യേകം ഉണ്ടാക്കിയതാ.. നല്ലോണം കഴിക്കണട്ടോ... നോക്കി
നില്ക്കാണ്ടെ ഓന്ക്ക് പത്തിരി ഇട്ടുകൊടുക്കി മന്ഷ്യാ..' എന്നും പറഞ്ഞ്
ആമിനത്താത്ത വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
സൈദാലിക്ക അവന്റെ പ്ലേറ്റില് കുറേ പത്തിരി ഇട്ടുകൊടുക്കുകയും കറി
ഒഴിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ആമിനത്താത്ത സൈദാലിക്കയ്ക്കുള്ള ചായയുമായി വന്നു.
'അന്നെ എടക്കെടക്ക് കാണാഞ്ഞാല് ഇനിക്കും സൈദാലിക്കക്കും വല്ലാത്ത പൊറുത്യേടാണ്,
സൈദാലിക്ക എപ്പളും പറയും അന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കണ്ടീലല്ലോ.. കണ്ടീലല്ലോന്ന്'
അതുകേട്ട് അവന് സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
'പിന്നേ... അന്റെ മക്കള്ക്ക് ഞാന് കൊറച്ച് സമ്മൂസേം ഉന്നാക്കായേം ഒക്കെ
ഉണ്ടാക്കി
വെച്ച്ക്ക്ണ്. ആ മാക്സിക്കാരന് വന്നപ്പോ അന്റെ പെണ്ണ്ങ്ങള്ക്ക് ഞാനൊരു മാക്സിയും
വാങ്ങിച്ച്ക്ക്ണ്. പോവുംബോ എടുക്കാന് മറക്കണ്ടട്ടോ. മാക്സി
ഇഷ്ടപെട്ടീല്ല്യെങ്കില് ഞമ്മക്ക് അത് മാറ്റട്ടോ.. നോക്കി നിക്കാണ്ടെ ഓന്ക്ക്
കോയിക്കഷ്ണം ഇട്ട് കൊടുക്കി മന്ഷ്യാ...'
സൈദാലിക്ക അവന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വീണ്ടും കോഴി ഇട്ടുകൊടുക്കാന് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ
അവന് സമ്മതിച്ചില്ല.
ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള് സൈദാലിക്കയും അവനുംകൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. 'മോന്
ഒന്നും കഴിച്ചില്ല' എന്ന് ആമിനത്താത്ത പരിഭവം പറഞ്ഞു. നിത്തിയിട്ട കാറിന്റെ ഡിക്കി
തുറന്ന് അവന് ഒരു ബാഗ് കയ്യിലെടുത്തു. ആ ബാഗുമായി അവന് കാറിനകത്തേയ്ക്ക് കയറി
ഡോര് അടച്ചു. കാറ് ചെറുതായി കുലുങ്ങി. രണ്ട് മിനുറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവന്
പുറത്തിറങ്ങി. അവന് വേഷം മാറിയിരിയ്ക്കുന്നു. കാക്കി നിറത്തിലുള്ള പട്ട ട്രൗസര്,
ട്രൗസറിന്റെ അത്രപോലും നീളമില്ലാത്ത തോര്ത്ത്മുണ്ട് മുകളില്, തോര്ത്ത്മുണ്ട്
അഴിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാന് ചൂടികൊണ്ട് കെട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. ബാഗില്നിന്ന് ഒരു
മൂര്ച്ചയുള്ള അരിവാള്കൂടെ അവന് എടുത്ത് കയ്യില് പിടിച്ചു. ഈ രൂപത്തില് അവനെ
കണ്ടപ്പോള് സൈദാലിക്ക ചോദിച്ചു
'ഇപ്പോ ആ മൊളകമ്പ് ഇല്ല്യല്ലേ മോനേ രാമാ?'
'ഇല്ല സൈദാലിക്ക... അതൊക്കെ കൊണ്ട് നടക്കാന് വല്ല്യ ബുദ്ദിമുട്ടല്ലേ?'
'മോനേ രാമാ... നീയാ ഇടിഞ്ഞ കൊലയൊക്കെ ഒന്ന് വലിച്ച് കെട്ടിക്കാളട്ടോ' ആമിനതാത്ത
പറഞ്ഞു
'അതിന് ചൂടി എവിടെ ഇത്താ... ?'
'നോക്കി നില്ക്കാണ്ടെ ഓന്ക്ക് ചൂടി എടുത്ത് കൊടുക്കി മന്ഷ്യാ.. ആ
നെടുംബരേല്ണ്ട്'
'ആളൊരു മണുങ്ങൂസനാണ്' സൈദാലിക്ക നേടുംപുരയിലേക്ക് ചൂടിയ്ക്കായി ഓടിയപ്പൊള്
ആമിനതാത്ത രാമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കുണുങ്ങിചിരിച്ചു.
സൈദാലിക്ക വേഗം ചൂടിയുമായി വന്ന് രാമന് കൊടുത്തു.
രാമന് ചൂടിയുമായി തെങ്ങിനുമുകളില് കയറി. രാമന് കയ്യിലേക്ക് നോക്കി
ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് സൈദാലിക്ക ചോദിച്ചു
'എന്തു പറ്റി രാമാ... കയ്യില് വല്ല ആരും കൊണ്ടോ?'
'ഏയ് ഇല്ല.. ഞാനെന്റെ ഫേസ്ബുക്കിലെ സ്റ്റാറ്റസ് ഒന്ന് അപ്ടേറ്റ് ചെയ്തതാണ്,
തെങ്ങിന്റെ മണ്ടേലാണെന്ന്'
'എന്നാ പിന്നെ ആ ഓണങ്ങിയ ഓലന്റെ സ്റ്റാറ്റസും ഒന്ന് അപ്ടേറ്റ്
ചെയ്തേക്ക്ട്ടോ, താഴെ
എത്തീന്ന്' ഇതും പറഞ്ഞ് സൈദാലിക്ക നല്ലൊരു ചിരി പാസ്സാക്കി കൊടുത്തു.
ഫേസ്ബുക്കിനെ കുറിച്ചറിയാത്ത കിളവന് എന്ന ഭാവത്തില് രാമന് പുച്ഛിച്ച് ചിരിച്ചു.
രാമന് അരമണിക്കൂര്കൊണ്ട് അവന്റെ പണിയെല്ലാം ഭംഗിയായി തീര്ത്തു. ഒരു തേങ്ങ
അരിവാളിലും മറ്റേത് കയ്യിലും പിടിച്ച് കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്ന് ആ തേങ്ങ അവന്
അതിനകത്തേക്കിട്ടു. വീണ്ടും കാറിനകത്തേക്ക് കയറി, കാറിന്റെ ചെറു കുലുക്കം വീണ്ടും.
പഴയപോലെ മാന്യമായ വസ്ത്രത്തില് അവന് പുറത്തിറങ്ങി. ബാഗ് ഡിക്കിയില് കൊണ്ട്
വച്ചു.
സൈദാലക്ക അഞ്ഞൂറിന്റെ ഒരു നോട്ടെടുത്ത് അവന്റെ കയ്യില് വച്ചുകൊടുത്തു, നാണം
കലര്ന്ന ഒരു ചിരിയുമായി അവന് അത് വാങ്ങി.
'രാമാ.. പോവല്ലേ..' എന്ന് പറഞ്ഞ് കയ്യില് കുറച്ച് പൊതികളുമായി ആമിനതാത്ത വന്നു.
'നിങ്ങളിതൊക്കെ ഒന്ന് ഓന്റെ വണ്ടീല്ക്ക് വെച്ച് കൊടുക്കീന്ന്...' ആമിനതാത്ത
സൈദാലിക്കയോട് ആവശ്യപെട്ടു.
സൈദാലിക്ക കാറിന്റെ പുറകിലെ ഡോര് തുറന്ന് അവിടെ വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മറ്റു പൊതികളുടെ
കൂട്ടത്തിലേയ്ക്ക് അവരുടെ പൊതിയും വച്ചുകൊടുത്തു. രാമന് ചിരിച്ച് 'എന്നാല് ശരി'
എന്നും പറഞ്ഞ് വണ്ടിയുമായി പോയി.
ഗേറ്റടയ്ക്കാന് സൈദാലിക്കയ്ക്കൊപ്പം ആമിനതത്തയും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിചെന്നു.
'ഇന്റെ മക്കളെക്കൂടെ ഞാന് ഇത്ര സ്നേഹത്തോടെ മോനേന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല, ഇന്റെ
മക്കള്ക്ക് വരേ ഞാന് ഇങ്ങനെ തിന്നാന് ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തിട്ടില്ല.. ഈ
തേങ്ങവലിക്കാരന് ഹിമാറിനാണ് ഞാന്... 1500 ഉറുപ്പ്യാണ് ഓന് മാസത്തിലൊരൂസം തേങ്ങ
വലിക്കാന് വര്ണതിന്റെ ചെലവ്' ആമിനതാത്ത ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
'സാരല്ല്യ ആമിനാ... ഇനിയിപ്പോ ഞമ്മക്കും ഞമ്മളെ മക്കള്ക്കും ഓരെ മക്കള്ക്കും
ധൈര്യായിട്ട് തൊടീലൂടെ ഇറങ്ങി നടക്കാലോ.. മക്കള്ക്ക് എവിടെ വേണേലും കളിക്കാം.
തേങ്ങ തലേല് വീഴും, ഓല മേല് വീഴും എന്നൊന്നും പേടിക്കണ്ടല്ലോ'
സൈദാലിക്കയുടെ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള് ആമിനതാത്തയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി
വിടര്ന്നു.
******
പിന് കുറിപ്പ്: തേങ്ങവലിക്കാരെ കിട്ടാനില്ലാത്ത ഈ സമയത്ത് ഇതുപോലുള്ള
സല്ക്കാരങ്ങള് നിങ്ങളും നടത്തേണ്ടി വന്നേക്കാം.
ശനിയാഴ്ച, മാർച്ച് 05, 2011
അകലുന്ന ബന്ധങ്ങള്
"ഉപ്പ.. അത് നോക്കിക്കേ, അമ്പിളി മാമന്.
മോളുടെ വിളി കേട്ടാണ് ഞാനും അത് കണ്ടത്.
ദൂരെ സൂര്യന് അസ്തമിക്കുന്നത് നോക്കിയാണ് അവള് പറഞ്ഞത്.
വെറുതെ കടല് തീരത്ത് ഭാര്യയേയും മക്കളെയും കൂട്ടി നടക്കാനിറങ്ങിയതാ.
അവളെ കളിക്കാന് വിട്ടു ഇത്തിരി മാറി ഇരുന്നു ഞാന്.
"ഉം എന്താ ഇത്ര ആലോചന, പുതിയ ബ്ലോഗിനുള്ള വകയായിരിക്കും.
അല്ലേല് ഒന്നുമില്ല, നിങ്ങളോട് മിണ്ടിയാല് അത് ബ്ലോഗാക്കും, ഞാനും മോളെ അടുത്തേക്ക് പോവുകയാ" എന്റെ പ്രാണ പ്രേയസി.
"ഉപ്പ.. വാ നമുക്ക് ഓടിക്കളിക്കാം, ഇവിടെ നല്ല രസമുണ്ട്"
തല്ക്കാലം ചിന്തകള്ക്കും മറ്റുള്ള എല്ലാ പരിപാടികള്ക്കും വിട പറഞ്ഞു ഞാനും അവളുടെ കൂടെ കൂടി.
ഓടാനും വെള്ളത്തിനടുത്തേക്ക് ചാടി ഇറങ്ങാനും, തിരകളെ നോക്കി നില്ക്കാനും.
ഇടയ്ക്കു തിരമാലകള് ആര്ത്തലച്ചു വരുമ്പോള് പേരെഴുതി കളിക്കാനും.
അത് മായുമ്പോള് സങ്കടത്തോടെ, അയ്യോ അത് പോയല്ലോ എന്ന് പറയാനും.
വാശിയോടെ പിന്നെയും പേരെഴുതാനും.. അങ്ങിനെ ഞാനും എന്റെ കെട്ടിയോളും മക്കളുടെ കൂടെ മറ്റു രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളായി മാറുകയായിരുന്നു.
എത്ര സന്തോഷമാണ് ആ മുഖത്ത് ആ സമയത്ത് കണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാന് വയ്യ.
കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഞങ്ങളുടെ ഈ കളികളെല്ലാം നോക്കി ഒരു കുടുംബം ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇടയ്ക്കു അവര് ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പക്ഷെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുകയാവാം. ഇവരെന്താ ഈ കുട്ടികളെ പോലെ എന്ന്.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ അനങ്ങാന് വിടാതെ, ഇവര് പിന്നെ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നതെന്നു ഞാന് ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല.
ഒടുവില് സൂര്യാസ്തമയം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്, എന്റെ മൌനം കണ്ടു, "ഉം നിങ്ങള്ക്ക് ആലോചിക്കാന് വകുപ്പായി അല്ലെ" എന്നായി സഹധര്മിണി.
ശരിക്കും നമ്മള്ക്കെന്താ സംഭവിച്ചത്. കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും സ്നേഹവും എല്ലാം എവിടെ പോയി? മലയാളി ഇന്ന് തിരക്കുകളുടെ ലോകത്തായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
കുടുംബങ്ങള് ചെറു കുടുംബങ്ങളായി മാറി ഫ്ലാറ്റുകള്ക്ക് അകത്തേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളവര് ആരെന്നു പോലും അറിയാത്ത വിധം നാം മാറിയിരിക്കുന്നു.
പണ്ടൊക്കെ രാത്രികളില് വീട്ടിലെ സ്ത്രീകള് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് കുടുംബ നാഥന് വരാന് കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു. എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിക്കും.
ഇന്നോ? വരുന്നവര് ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ലോകത്ത് തിരക്കിലായിരിക്കും.
തീന് മേശയിലെ ആ ഇരുത്തത്തിനു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. മക്കളും അച്ഛനമ്മമാരും തമ്മിലുള്ള പ്രത്യേക ബന്ധം.
കുട്ടികള്ക്ക് ചോറ് വിളമ്പി കൊടുത്തു, അവരെ ഊട്ടിച്ചു, അവര് കഴിക്കുമ്പോള് അത് വെറുമൊരു ഇരുപ്പായിരുന്നില്ല. മാതാ പിതാക്കളും കുട്ടികളും, സഹോദരങ്ങള് തമ്മിലും ഉള്ള ബന്ധത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കല് കൂടെ ആയിരുന്നത്.
കുഞ്ഞിനെ മാറോടടക്കി പിടിച്ചു എടുക്കുന്ന എത്ര അമ്മമാരുണ്ടിപ്പോള്?
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, അമ്മമാരുടെ ഒക്കത്ത് നിന്നും, തള്ളി കൊണ്ട് നടക്കുന്ന കൈ വണ്ടികള് ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. അവരെ എടുത്താല് ഇട്ട വസ്ത്രങ്ങള് ചുളിവു വരില്ലേ, സമൂഹം കണ്ടാല് മോശമല്ലേ.
കാലം മാറി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളെ വേലക്കാരികളും, ആയമാരും കൊണ്ട് നടക്കുന്ന കാലമായിരിക്കുന്നു.
മാറോടടക്കി പിടിച്ചു, മുലയൂട്ടി വളര്ത്തിയ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സ്നേഹം, ഒരിക്കലും ആയമാരാലും, വേലക്കാരികളാലും നോക്കപ്പെടുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക്, മാതാപിതാക്കളോട് ഉണ്ടാവുന്നില്ല എന്ന് ശാസ്ത്രീയമായ അപഗ്രഥനങ്ങള് തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
പിന്നെ, അച്ഛനമ്മമാരെ വൃദ്ധ സദനങ്ങളില് കൊണ്ടിടുന്നതിനു നമ്മള് എന്തിനു അവരെ പഴിക്കണം. ഒരിക്കലും വൈകാരികമായ ഒരു ബന്ധം ഈ കുട്ടികള്ക്ക് അച്ഛനമ്മമാരോട് ഉണ്ടാവുന്നില്ല.
നമ്മളില് എത്ര പേര് കുട്ടികളെ കെട്ടി പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കാറുണ്ട് ?
എന്തിനു നേരില് കാണുമ്പോള് കൈ കൊടുക്കാറുണ്ടോ? കൈ കൂട്ടി പിടിക്കുന്നതില് പോലും വ്യക്തമായ സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് ശാസ്ത്രീയ ചിന്ത.
ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം പറയാം. ഗള്ഫില് നിന്ന് നാട്ടില് പോവുമ്പോള് എയര്പോര്ട്ടില് നമ്മെ കാത്തു നില്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കള്. കൂടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളോ കൂട്ടുകാരോ ഒക്കെ ഉണ്ടാവും, സ്വീകരിക്കാനായി. പുറത്തിറങ്ങുന്ന നാം, ആര്ക്കാണ് കൈ കൊടുക്കാറുള്ളത്?
കൂട്ടുകാര്ക്ക് കൊടുക്കും, ചില ബന്ധുക്കള്ക്കും കൊടുക്കുമായിരിക്കും. ആരെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും അച്ഛനമ്മമാര്ക്ക് കൈ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ, അവരെ കെട്ടി പിടിച്ചു സന്തോഷം, അല്ലെങ്കില് സങ്കടം പങ്കിട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടാവില്ല.
നമുക്കൊക്കെ മടിയാണ്, ഒരു പക്ഷെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാല് മോശമല്ലേ എന്നാ ചിന്ത ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ അവര് അതിനായി കൊതിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന വിവരം നമുക്കാര്ക്കെങ്കിലും അറിയുമോ?
ഒരു സ്നേഹസാന്ത്വനം, അതൊരു കൈ പിടിത്തമാവാം, കെട്ടി പിടുത്തമാവാം, ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മളും അറിയാതെ കൊതിച്ചു പോയിട്ടില്ലേ.
നാം പഴമയിലേക്കു പോയെ തീരൂ. ഇത്തരം കാര്യങ്ങള് ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നമ്മെ പഴഞ്ചന് എന്ന് വിളിച്ചാല് അവരെ തിരുത്തേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാനീ പറഞ്ഞത് വെറുമൊരു ചെറിയ സംഭവം. ഓര്ക്കാനും പറയാനും ഒരുപാട്. ഇനി നിങ്ങള് തന്നെ ചിന്തിക്കുക.
ആദ്യം നാം നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളില് നിന്നെങ്കിലും തുടങ്ങുക. നഷ്ട്ടപെടുന്ന സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളെ, കൂട്ടി ഉറപ്പിക്കുക. അവര് അത് കണ്ടു പടിക്കട്ടെ. നാം നഷ്ട്ടപ്പെടുത്തിയ നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം, അടുത്ത തലമുറ എങ്കിലും അനുഭവിക്കട്ടെ.
മോളുടെ വിളി കേട്ടാണ് ഞാനും അത് കണ്ടത്.
ദൂരെ സൂര്യന് അസ്തമിക്കുന്നത് നോക്കിയാണ് അവള് പറഞ്ഞത്.
വെറുതെ കടല് തീരത്ത് ഭാര്യയേയും മക്കളെയും കൂട്ടി നടക്കാനിറങ്ങിയതാ.
അവളെ കളിക്കാന് വിട്ടു ഇത്തിരി മാറി ഇരുന്നു ഞാന്.
"ഉം എന്താ ഇത്ര ആലോചന, പുതിയ ബ്ലോഗിനുള്ള വകയായിരിക്കും.
അല്ലേല് ഒന്നുമില്ല, നിങ്ങളോട് മിണ്ടിയാല് അത് ബ്ലോഗാക്കും, ഞാനും മോളെ അടുത്തേക്ക് പോവുകയാ" എന്റെ പ്രാണ പ്രേയസി.
"ഉപ്പ.. വാ നമുക്ക് ഓടിക്കളിക്കാം, ഇവിടെ നല്ല രസമുണ്ട്"
തല്ക്കാലം ചിന്തകള്ക്കും മറ്റുള്ള എല്ലാ പരിപാടികള്ക്കും വിട പറഞ്ഞു ഞാനും അവളുടെ കൂടെ കൂടി.
ഓടാനും വെള്ളത്തിനടുത്തേക്ക് ചാടി ഇറങ്ങാനും, തിരകളെ നോക്കി നില്ക്കാനും.
ഇടയ്ക്കു തിരമാലകള് ആര്ത്തലച്ചു വരുമ്പോള് പേരെഴുതി കളിക്കാനും.
അത് മായുമ്പോള് സങ്കടത്തോടെ, അയ്യോ അത് പോയല്ലോ എന്ന് പറയാനും.
വാശിയോടെ പിന്നെയും പേരെഴുതാനും.. അങ്ങിനെ ഞാനും എന്റെ കെട്ടിയോളും മക്കളുടെ കൂടെ മറ്റു രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളായി മാറുകയായിരുന്നു.
എത്ര സന്തോഷമാണ് ആ മുഖത്ത് ആ സമയത്ത് കണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാന് വയ്യ.
കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഞങ്ങളുടെ ഈ കളികളെല്ലാം നോക്കി ഒരു കുടുംബം ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇടയ്ക്കു അവര് ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പക്ഷെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുകയാവാം. ഇവരെന്താ ഈ കുട്ടികളെ പോലെ എന്ന്.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ അനങ്ങാന് വിടാതെ, ഇവര് പിന്നെ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നതെന്നു ഞാന് ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല.
ഒടുവില് സൂര്യാസ്തമയം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്, എന്റെ മൌനം കണ്ടു, "ഉം നിങ്ങള്ക്ക് ആലോചിക്കാന് വകുപ്പായി അല്ലെ" എന്നായി സഹധര്മിണി.
ശരിക്കും നമ്മള്ക്കെന്താ സംഭവിച്ചത്. കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും സ്നേഹവും എല്ലാം എവിടെ പോയി? മലയാളി ഇന്ന് തിരക്കുകളുടെ ലോകത്തായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
കുടുംബങ്ങള് ചെറു കുടുംബങ്ങളായി മാറി ഫ്ലാറ്റുകള്ക്ക് അകത്തേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളവര് ആരെന്നു പോലും അറിയാത്ത വിധം നാം മാറിയിരിക്കുന്നു.
പണ്ടൊക്കെ രാത്രികളില് വീട്ടിലെ സ്ത്രീകള് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് കുടുംബ നാഥന് വരാന് കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു. എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിക്കും.
ഇന്നോ? വരുന്നവര് ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ലോകത്ത് തിരക്കിലായിരിക്കും.
തീന് മേശയിലെ ആ ഇരുത്തത്തിനു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. മക്കളും അച്ഛനമ്മമാരും തമ്മിലുള്ള പ്രത്യേക ബന്ധം.
കുട്ടികള്ക്ക് ചോറ് വിളമ്പി കൊടുത്തു, അവരെ ഊട്ടിച്ചു, അവര് കഴിക്കുമ്പോള് അത് വെറുമൊരു ഇരുപ്പായിരുന്നില്ല. മാതാ പിതാക്കളും കുട്ടികളും, സഹോദരങ്ങള് തമ്മിലും ഉള്ള ബന്ധത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കല് കൂടെ ആയിരുന്നത്.
കുഞ്ഞിനെ മാറോടടക്കി പിടിച്ചു എടുക്കുന്ന എത്ര അമ്മമാരുണ്ടിപ്പോള്?
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, അമ്മമാരുടെ ഒക്കത്ത് നിന്നും, തള്ളി കൊണ്ട് നടക്കുന്ന കൈ വണ്ടികള് ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. അവരെ എടുത്താല് ഇട്ട വസ്ത്രങ്ങള് ചുളിവു വരില്ലേ, സമൂഹം കണ്ടാല് മോശമല്ലേ.
കാലം മാറി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളെ വേലക്കാരികളും, ആയമാരും കൊണ്ട് നടക്കുന്ന കാലമായിരിക്കുന്നു.
മാറോടടക്കി പിടിച്ചു, മുലയൂട്ടി വളര്ത്തിയ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സ്നേഹം, ഒരിക്കലും ആയമാരാലും, വേലക്കാരികളാലും നോക്കപ്പെടുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക്, മാതാപിതാക്കളോട് ഉണ്ടാവുന്നില്ല എന്ന് ശാസ്ത്രീയമായ അപഗ്രഥനങ്ങള് തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
പിന്നെ, അച്ഛനമ്മമാരെ വൃദ്ധ സദനങ്ങളില് കൊണ്ടിടുന്നതിനു നമ്മള് എന്തിനു അവരെ പഴിക്കണം. ഒരിക്കലും വൈകാരികമായ ഒരു ബന്ധം ഈ കുട്ടികള്ക്ക് അച്ഛനമ്മമാരോട് ഉണ്ടാവുന്നില്ല.
നമ്മളില് എത്ര പേര് കുട്ടികളെ കെട്ടി പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കാറുണ്ട് ?
എന്തിനു നേരില് കാണുമ്പോള് കൈ കൊടുക്കാറുണ്ടോ? കൈ കൂട്ടി പിടിക്കുന്നതില് പോലും വ്യക്തമായ സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് ശാസ്ത്രീയ ചിന്ത.
ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം പറയാം. ഗള്ഫില് നിന്ന് നാട്ടില് പോവുമ്പോള് എയര്പോര്ട്ടില് നമ്മെ കാത്തു നില്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കള്. കൂടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളോ കൂട്ടുകാരോ ഒക്കെ ഉണ്ടാവും, സ്വീകരിക്കാനായി. പുറത്തിറങ്ങുന്ന നാം, ആര്ക്കാണ് കൈ കൊടുക്കാറുള്ളത്?
കൂട്ടുകാര്ക്ക് കൊടുക്കും, ചില ബന്ധുക്കള്ക്കും കൊടുക്കുമായിരിക്കും. ആരെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും അച്ഛനമ്മമാര്ക്ക് കൈ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ, അവരെ കെട്ടി പിടിച്ചു സന്തോഷം, അല്ലെങ്കില് സങ്കടം പങ്കിട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടാവില്ല.
നമുക്കൊക്കെ മടിയാണ്, ഒരു പക്ഷെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാല് മോശമല്ലേ എന്നാ ചിന്ത ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ അവര് അതിനായി കൊതിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന വിവരം നമുക്കാര്ക്കെങ്കിലും അറിയുമോ?
ഒരു സ്നേഹസാന്ത്വനം, അതൊരു കൈ പിടിത്തമാവാം, കെട്ടി പിടുത്തമാവാം, ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മളും അറിയാതെ കൊതിച്ചു പോയിട്ടില്ലേ.
നാം പഴമയിലേക്കു പോയെ തീരൂ. ഇത്തരം കാര്യങ്ങള് ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നമ്മെ പഴഞ്ചന് എന്ന് വിളിച്ചാല് അവരെ തിരുത്തേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാനീ പറഞ്ഞത് വെറുമൊരു ചെറിയ സംഭവം. ഓര്ക്കാനും പറയാനും ഒരുപാട്. ഇനി നിങ്ങള് തന്നെ ചിന്തിക്കുക.
ആദ്യം നാം നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളില് നിന്നെങ്കിലും തുടങ്ങുക. നഷ്ട്ടപെടുന്ന സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളെ, കൂട്ടി ഉറപ്പിക്കുക. അവര് അത് കണ്ടു പടിക്കട്ടെ. നാം നഷ്ട്ടപ്പെടുത്തിയ നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം, അടുത്ത തലമുറ എങ്കിലും അനുഭവിക്കട്ടെ.
ചൊവ്വാഴ്ച, മാർച്ച് 01, 2011
മറക്കില്ല റെഹനാസ് നിനെ ഒരിക്കലൂം മറക്കില്ല……
ഏറെ കാലത്തിന് ശേഷം ഞാന് നാട്ടില് പോയപ്പോള് ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണുവാന് കണ്ണുര് വരെ പോകുകയാണ് ഒരു റയില്വേ ഗെയിറ്റ് എതിയപോള് ട്രെയിന് കടന്നുപോകുന്നതിനായി ഗെയിറ്റ് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു ഞാന് വണ്ടി ഒരു സൈഡില് നിര്ത്തി കാറിന്റെ സൈഡ് വിന്റ്റോ തുറന്ന് മുഖം വെളിയിലേക്ക് പിടിച്ചു ആ പഴയ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഓര്മ്മകള് ഓര്ത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്
. പെട്ടെന്നാണ് എതിര് ദിശയിലെ കാറില് പരിചയമുള്ള ഒരു മുഖം കണ്ടത്.പക്ഷേ ആളെ പെട്ടെന്നങ്ങ് മനസ്സിലായില കുറച്ച് നേരം കൂടി നോക്കി.അവളും എന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്.കുറച്ച് നേരമെടുത്തു അത് റെഹനാസ് ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്.
ശ്ശോ..!! എന്തേ ഞാന് ആ മുഖം മറന്ന് പോയി.ഒരുപാട് തിരിക്കിനിടയില് നിന്നേയും മറന്ന് പോയോ?ഹേയ് അതല്ല അവള് ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നെ ഒരുപാട് ആകര്ഷിച്ച കണ്ണിലെ തിളക്കം ഇന്നില്ല.എന്നെ ഒരുപാട് കൊതിപ്പിച്ച ആ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞ് പോയിരിക്കുന്നു.ഞാന് അന്ന് കണ്ട ആ സുന്ദരിക്കൊച്ചേ അല്ല ഇന്ന്. ഞാന് കാറില് നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു ഞാന് വരുന്നത് കണ്ടു അവളും കാറില് നിന്നിറങ്ങി.
പതിനാലു വര്ഷം മുന്പാണ് അവസാനം കണ്ടത്. ഞാന് ചോതിച്ചു “നിനക്കോര്മ്മയുണ്ടോ ആ കാലമൊക്കെ” അവള് പറഞ്ഞു “ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പ്രണയം ആരും മറക്കില്ലെന്ന്” എന്റെ ജീവിതത്തില് പ്രണയം എന്ന് പറയാന് ആകെ ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല ഞാന് ഇന്നും ഓര്ക്കുന്നു എല്ലാം.നഷ്ടപ്പെടുമ്പോളാണ് നാം സ്നേഹത്തിന്റെ വില അറിയുന്നത് എന്ന് പറയാറുണ്ട് ചിലപ്പോള് അങ്ങനെ ആവാം.
ഗള്ഫില് പോയി സമ്പാദിക്കണമെന്ന് ഒരിക്കലും ഞാന് ആശിച്ചില്ല നിനക്ക് വെണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു അന്ന് ഗള്ഫില് പോകാന് കാരണം .
നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കെൽപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് മുതല് ഞാന് നിന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു.
ഒടുവില് നിന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി നിന്റെ ഫോണ് നമ്പര് കിട്ടി ഞാന് ഫോണ് വിളിച്ചപ്പോള് നിനക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പുതു ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ വിശേഷങ്ങളായിരുന്നു
കല്യാണത്തിന് ക്ഷണിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വിളിക്കാന് മറന്ന് പോയോ അതോ മനപൂര്വ്വം നീ എന്നെ വിളിക്കാതെ ഇരുന്നതോ ? എന്തായാലും ഞാന് അന്നേ മനസ്സ് കൊണ്ട് എല്ലാ നന്മകളും നേര്ന്നതാണ്. കുറെ നാളുകള്ക്ക് ശേഷമാണ് നിന്റെ കാര്യങ്ങള് അറിഞ്ഞത്. പക്ഷേ എന്താണ് നിന്റെ ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ചത്. ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങളാണെന്ന്. ഞാന് അറിഞ്ഞു . നീ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ നിന്നെ റാണിയെ പോലെ വാഴിക്കാന് കഴിവുള്ള ഒരു ഭര്ത്താവിനെ കിട്ടിയപ്പോള് അവന് നിന്നെ മതിവരുവോളം സ്നേഹിക്കാന് കഴിയുമോ എന്ന് നീ അന്വേഷിച്ചില്ലായിരുന്നോ?
ട്രെയിന് കടന്ന് പോയി റോഡിലെ തിരക്ക് എല്ലാം കുറഞ്ഞതും അവള് എനോടു പറഞ്ഞു ഞാന് ഒരു മരണ വിട്ടില് പോകുന്ന വഴിയ നമുക്കിനിയും കണ്ട് മുട്ടാം. കലങ്ങിത്തുടങ്ങിയ നിന്റെ കണ്ണുകള് ഇനിയെങ്കിലും പ്രകാശിക്കട്ടെ,
നിന്റെ ചുണ്ടുകളില് ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി കളിയാടട്ടെ. എന്ന പ്രാര്ത്ഥനകള് മത്രമേ ഇന്ന് നിനക്ക് നല്കാന് എന്റെ പക്കലുള്ളു. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് ദിശകളിലേക്ക് നമ്മള് നീങ്ങി തുടങ്ങി.അകന്ന് തുടങ്ങിയപ്പോള് അവള് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.ആ കണ്ണുകള് എന്തായിരുന്നു പറയാന് കൊതിച്ചിരുന്നത്.എന്തിനായിരുന്നു ആ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞിരുന്നത്..??
എന്നെങ്കിലും നീ ഇത് വായിക്കാനിടയായാല് അന്ന് നീ അറിയുക ഞാന് നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നെന്ന്.
മറക്കില്ല റെഹനാസ് നിനെ ഒരിക്കലൂം മറക്കില്ല…………………………
. പെട്ടെന്നാണ് എതിര് ദിശയിലെ കാറില് പരിചയമുള്ള ഒരു മുഖം കണ്ടത്.പക്ഷേ ആളെ പെട്ടെന്നങ്ങ് മനസ്സിലായില കുറച്ച് നേരം കൂടി നോക്കി.അവളും എന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്.കുറച്ച് നേരമെടുത്തു അത് റെഹനാസ് ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്.
ശ്ശോ..!! എന്തേ ഞാന് ആ മുഖം മറന്ന് പോയി.ഒരുപാട് തിരിക്കിനിടയില് നിന്നേയും മറന്ന് പോയോ?ഹേയ് അതല്ല അവള് ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നെ ഒരുപാട് ആകര്ഷിച്ച കണ്ണിലെ തിളക്കം ഇന്നില്ല.എന്നെ ഒരുപാട് കൊതിപ്പിച്ച ആ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞ് പോയിരിക്കുന്നു.ഞാന് അന്ന് കണ്ട ആ സുന്ദരിക്കൊച്ചേ അല്ല ഇന്ന്. ഞാന് കാറില് നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു ഞാന് വരുന്നത് കണ്ടു അവളും കാറില് നിന്നിറങ്ങി.
പതിനാലു വര്ഷം മുന്പാണ് അവസാനം കണ്ടത്. ഞാന് ചോതിച്ചു “നിനക്കോര്മ്മയുണ്ടോ ആ കാലമൊക്കെ” അവള് പറഞ്ഞു “ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പ്രണയം ആരും മറക്കില്ലെന്ന്” എന്റെ ജീവിതത്തില് പ്രണയം എന്ന് പറയാന് ആകെ ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല ഞാന് ഇന്നും ഓര്ക്കുന്നു എല്ലാം.നഷ്ടപ്പെടുമ്പോളാണ് നാം സ്നേഹത്തിന്റെ വില അറിയുന്നത് എന്ന് പറയാറുണ്ട് ചിലപ്പോള് അങ്ങനെ ആവാം.
ഗള്ഫില് പോയി സമ്പാദിക്കണമെന്ന് ഒരിക്കലും ഞാന് ആശിച്ചില്ല നിനക്ക് വെണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു അന്ന് ഗള്ഫില് പോകാന് കാരണം .
നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കെൽപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് മുതല് ഞാന് നിന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു.
ഒടുവില് നിന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി നിന്റെ ഫോണ് നമ്പര് കിട്ടി ഞാന് ഫോണ് വിളിച്ചപ്പോള് നിനക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പുതു ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ വിശേഷങ്ങളായിരുന്നു
കല്യാണത്തിന് ക്ഷണിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വിളിക്കാന് മറന്ന് പോയോ അതോ മനപൂര്വ്വം നീ എന്നെ വിളിക്കാതെ ഇരുന്നതോ ? എന്തായാലും ഞാന് അന്നേ മനസ്സ് കൊണ്ട് എല്ലാ നന്മകളും നേര്ന്നതാണ്. കുറെ നാളുകള്ക്ക് ശേഷമാണ് നിന്റെ കാര്യങ്ങള് അറിഞ്ഞത്. പക്ഷേ എന്താണ് നിന്റെ ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ചത്. ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങളാണെന്ന്. ഞാന് അറിഞ്ഞു . നീ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ നിന്നെ റാണിയെ പോലെ വാഴിക്കാന് കഴിവുള്ള ഒരു ഭര്ത്താവിനെ കിട്ടിയപ്പോള് അവന് നിന്നെ മതിവരുവോളം സ്നേഹിക്കാന് കഴിയുമോ എന്ന് നീ അന്വേഷിച്ചില്ലായിരുന്നോ?
ട്രെയിന് കടന്ന് പോയി റോഡിലെ തിരക്ക് എല്ലാം കുറഞ്ഞതും അവള് എനോടു പറഞ്ഞു ഞാന് ഒരു മരണ വിട്ടില് പോകുന്ന വഴിയ നമുക്കിനിയും കണ്ട് മുട്ടാം. കലങ്ങിത്തുടങ്ങിയ നിന്റെ കണ്ണുകള് ഇനിയെങ്കിലും പ്രകാശിക്കട്ടെ,
നിന്റെ ചുണ്ടുകളില് ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി കളിയാടട്ടെ. എന്ന പ്രാര്ത്ഥനകള് മത്രമേ ഇന്ന് നിനക്ക് നല്കാന് എന്റെ പക്കലുള്ളു. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് ദിശകളിലേക്ക് നമ്മള് നീങ്ങി തുടങ്ങി.അകന്ന് തുടങ്ങിയപ്പോള് അവള് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.ആ കണ്ണുകള് എന്തായിരുന്നു പറയാന് കൊതിച്ചിരുന്നത്.എന്തിനായിരുന്നു ആ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞിരുന്നത്..??
എന്നെങ്കിലും നീ ഇത് വായിക്കാനിടയായാല് അന്ന് നീ അറിയുക ഞാന് നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നെന്ന്.
മറക്കില്ല റെഹനാസ് നിനെ ഒരിക്കലൂം മറക്കില്ല…………………………
ശനിയാഴ്ച, ഫെബ്രുവരി 19, 2011
ആദ്യരാത്രി
ആകെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, രണ്ട് ദിവസമായിട്ടുള്ള ഓട്ടമാണ്. ഇപ്പഴാണ് ഒരു സ്ഥലത്ത് ഇരിക്കുന്നത്. ഉറക്കമാണെങ്കില് ഇങ്ങെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഈ പെണ്ണിനെയാണെങ്കില് കാണുന്നുമില്ല. സമയം 12 കഴിഞ്ഞു. ആദ്യരാത്രിയാണെന്ന ബോധം ആ പോത്തിനില്ലല്ലോ. രണ്ട് സുലൈമാനി കുടിച്ചു ഉറക്കത്തെ തടഞ്ഞ് നിര്ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. രണ്ടാമത്തെ സുലൈമാനി ചോദിച്ചപ്പഴേ ഉമ്മ ഫ്ലാസ്ക് എടുത്ത് കഴുകുന്നത് കണ്ടു. ഇനിയും ചോദിച്ചാല് ഫ്ലാസ്കെടുത്ത് തരും, കൂടെ കൂടെ ഉമ്മയെ ബുദ്ദിമുട്ടിക്കാതിരിക്കാന്.
ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലുമായി വരുന്ന കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം കേള്ക്കാന് മനം തുടിച്ചു.
അല്ലാ... ഇക്ക ഉറങ്ങീലെ? എന്ന ചോദ്യവുമായി അവള് മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
നീയേത് അടുപ്പില് പോയി കിടക്കായിരുന്നെടീ എന്ന് ചോദിക്കാന് വന്നെങ്കിലും കടിച്ചമര്ത്തി, 'എന്തേ വൈകിയേ?' എന്ന് മയത്തില് ചോദിച്ചു.
എല്ലാരേം പരിചയപ്പേടുകയായിരുന്നു...
സ്വന്തം കെട്ട്യോനെ ഒറ്റക്കിരുത്തിയിട്ടാണോടി കുടുംബക്കാരെ പരിചയപ്പെടാന് പോണത്? ' ഇല്ല, പറഞ്ഞില്ല, വീണ്ടും കടിച്ചമര്ത്തി. 'പാലെന്തേ?' എന്റെ ആ ചോദ്യത്തില് പാലും തേനും ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രേം സോഫ്റ്റായിട്ട് ഞാന് തന്നെയാണോ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന് സംശയിച്ചു.
പാലോ...? ഉറങ്ങുന്നതിന്ന് മുന്നെ പാല് കുടിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടോ?
അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, പാലാണല്ലോ ആദ്യരത്രിയിലെ താരം, അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ...
എന്നാല് ഞാന് പാലുണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് വരാം...
മരിയാദക്ക് പാലെടുത്തുകൊണ്ടുവാടീ പുല്ലേ എന്നാണ് മനസ്സിലെങ്കിലും 'അല്ലെങ്കില് വേണ്ട' എന്ന് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടപ്പോള് അവള്ക്ക് എന്നെ പാല് കുടിപ്പിക്കാന് വാശിയുള്ളപോലെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
ദുബായില് ഒണക്ക കുബ്ബൂസും ഉള്ളിക്കറിയുമായി കഴിയുന്ന ഞാന് ഇന്നെങ്കിലും ലേശം പാല് കുടിക്കാന്ന് വച്ചതാ... അല്ലെങ്കിലേ ഞാന് കൊണ്ടുവന്ന പിസ്തയും ബദാമുമൊന്നും അവരെനിക്ക് തരുന്നില്ല. ഞാന് ദുബായില് മൂന്ന് നേരവും പിസ്തയും ബദാമുമാണത്രേ കഴിക്കാറ്. അവരുണ്ടോ അറിയുന്നു ദുബായില് പട്ടിണികിടന്നാലും മനുഷ്യന് തടിക്കുമെന്ന്.
അവള് പാലുമായി കടന്നു വന്നു. അവളുടെ ഗ്ലാസ്സ് പിടിക്കുന്ന ശൈലി കണ്ടാലറിയാം ഒരു ചായപോലും ഉണ്ടാക്കാനറിയാത്തവളാണെന്ന്.
'ഇതായിക്കാ പാല്...'
ആ പാല് വാങ്ങിച്ച് അവളുടെ കണ്ണിലേക്കൊരു കള്ളനോട്ടം നോക്കി ഞാന് ഒരു സിപ്പ് എടുത്തിട്ട് ചോദിച്ചു
ഇത് അല് മറായി ആണോ... അല് ഐനാണോ?
ഇത് നല്ലളംബസാര്അല്ലേ ഇക്കാ?
അതല്ലെടീ... ഈ പാല്...?
അത് ഉമ്മ നിഡോ ഇട്ട് കലക്കിയതാ...
നിഡോയൊക്കെ ഇത്ര ടേസ്റ്റുണ്ടല്ലേ... ഞാന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു.
അല്ലിക്കാ... മറായി ആരാ?
മറായിയോ... ആ... അതോ... അത് ദുബായിലെ പാലിന്റെ പേരാണ്.
ഇക്ക കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
പിന്നേ... സൂപ്പര് മര്ക്കറ്റില് അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടാവും, ബ്രോക്കറുടെ കയ്യിലെ പെണ്കുട്ടികളെപ്പോലെ... പുതിയത് പുറകിലും, പഴയത് മുന്നിലും...
അവളുടെ പെട്ടി അലക്ഷ്യമായി റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയില് കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് ഞാന് ചോദിച്ചു.. 'ആ പെട്ടി എടുത്തു വെക്കുന്നില്ലേ?'
അല്ലാഹ്... ഞാന് മറന്നുപോയതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അവള് പെട്ടിക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു.
'ഇനിയിപ്പോ മതി പെണ്കുട്ടീ... നാളെയാക്കാം...' ആകെയുള്ള സമയം അവള് പെട്ടിയുടെ മേല് ചിലവഴിച്ചാലോ... അതാ പേടി.
'ഇക്ക സുബഹിക്ക് എണീയ്ക്കോ?'
സുബഹിക്കെണിക്കേ... ഞാനോ... പണ്ട് ദുബായില് വിസിറ്റ് വിസയില് പണിയില്ലാതിരുന്നപ്പോള് എണീറ്റിരുന്നു. പണി കിട്ടിയപ്പോള് പിന്നെ സുബഹി ബാങ്കുപോലും കേട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ അതിവളോട് പറയാന് പറ്റില്ലല്ലോ.... രണ്ട് ദിവസം കഴിയുംബോള് മനസ്സിലായിക്കൊള്ളും.
'ഉം... പക്ഷേ നാളെ വിളിക്കണ്ട... നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, ഒന്നുറങ്ങണം.'
'ഉപ്പയും ഉമ്മയും എണിക്കോ?'
'പിന്നേ... അവരെന്നും എണീയ്ക്കും...'
'അല്ല, ആരും എണീക്കുന്നില്ലേല് ഞാനായിട്ട് വെറുതേ എണീക്കണ്ടല്ലോന്ന് കരുതി ചോദിച്ചതാ...'
ഇവളാള് കൊള്ളാല്ലോ... ഇത് നല്ല ഒരു ദാമ്പത്യത്തില് കലാശിക്കുമെന്നുറപ്പായി. ഞാനും അവളും കട്ടക്ക് കട്ടക്ക് നില്ക്കുന്നുണ്ട്. ഇതുവരേയുള്ള പോക്ക് കണ്ടിട്ട് എന്നെ നിര്ത്താനുള്ള വര വരക്കാനുള്ള ചോക്ക് അവള് എടുത്തുകഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആദ്യരാത്രി തന്നെ വിട്ടുകൊടുത്താല് പറ്റില്ലല്ലോ... കുറച്ച് സ്റ്റ്രോങ് ആവാന് തന്നെ ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.
'നിനക്കറിയോ ഞാന് ഭയങ്കര സ്റ്റ്രിക്റ്റാണ്' അല്പ്പം ഘൗരവത്തോടുകൂടെ തന്നെ ഞാന് പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടപ്പോള് അവള് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. 'ഒന്നു പോ ഇക്കാ തമാശ പറയാതെ, ഇക്കായെ കണ്ടാലറിയാം ഒരു പാവാണെന്ന്.'
കേട്ടോ...? ഒരു ശൂ.... സൗണ്ട് കേട്ടോ നിങ്ങള്? എന്റെ കാറ്റൊഴിഞ്ഞുപോയതാ... അങ്ങനെ ആ ശ്രമവും പരാജയപെട്ടു.
ചമ്മല് മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ ഞാന് പറഞ്ഞു...' ഞാന് അത്ര പാവമൊന്നുമല്ല, നിനക്കറിയോ ഞാന് ഒരു മൂര്ഖന് പാമ്പിന്റെ കുട്ടിയെ അടിച്ചുകൊന്നിട്ടുണ്ട്'
'അതായിപ്പോ വല്ല്യ കാര്യം? എന്റെ വല്ല്യുമ്മ കുത്തിപിടിച്ച് നടക്കുന്ന വടികൊണ്ട് വല്ല്യ മൂര്ഖനെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്'
ഇവളെന്നെ ഫോമാവാന് വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല, ഈ വല്ല്യുമ്മമാരൊക്കെ വടിയും കുത്തിപിടിച്ച് നടക്കുന്നത് പാമ്പിനെ കൊല്ലാനാണോ?
ഏതായാലും ഇനി ചമ്മാന് ഞാനില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ച് ഞാന് ഗൗരവത്തില് വീണ്ടും ചോദിച്ചു... 'എന്നാല് നമുക്ക് കിടക്കാം?'
'ഞാനിത് ഇക്കായോട് പറയാനിരിക്കായിരുന്നു, വല്ലാത്ത ക്ഷീണം... നന്നായിട്ടൊന്നുറങ്ങണം'
ഉറങ്ങാനോ... പടച്ചോനേ... ഉമ്മ ഉണ്ടക്കിതന്ന സുലൈമാനി വെറുതേ ആയല്ലോ... വേണ്ട, ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴേക്കും അവള് കിടന്ന് പുതപ്പ് കൊണ്ട് മേലാകെ മൂടിയിരുന്നു.
'ഇക്കാ... ഉറങ്ങുംബോള് എന്നെ തൊടരുതേ... തൊട്ടാല് ഞാന് ചവിട്ടും... അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതല്ല, ഒരു പ്രാവശ്യം വല്ല്യുമ്മ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചപ്പോ ഞാന് വല്ലുമ്മയെ ചവിട്ടി താഴെയിട്ടു... വല്ല്യുമ്മയുടെ കാലൊടിഞ്ഞു എന്നിട്ട്'
ഒരു നിമിഷം എന്റെ ഹ്ര്ദയം നിശ്ചലമായോ...? ഇല്ല... സ്പീഡ് കൂടിയിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോ ആ പ്രതീക്ഷയും അവസാനിച്ചു. എനിക്കാണെങ്കില് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കാഞ്ഞാല് ഉറക്കം വരില്ല. കയ്യെങ്ങാനും അവളുടെ മേല് തട്ടിയാല്... ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരന്റെ പാഡ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരുമോ പടച്ചോനേ....
റിസ്കെടുക്കണോ... പിന്നെ എന്റെ പട്ടിയെടുക്കും... ഞാനാ സോഫയില് പോയി സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി...
നേരം വെളുത്തു... ക്ഷീണമെല്ലാം മാറി... അവള് പുതച്ചിരുന്ന പുതപ്പ് എന്നെ പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതെപ്പൊ സംഭവിച്ചു..? ഞാന് അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ... ബെഡ്ഷീറ്റെല്ലാം നന്നായി വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പൊ ഞാന് വിചാരിച്ചപോലെയല്ല... അല്പ്പം വൃത്തിയും വെടിപ്പും ഒക്കെയുള്ള കൂട്ടത്തിലാണ്. പെട്ടിയും കാണാനില്ല. ഈ സമയത്തിനുള്ളില് അതും അടുക്കി വച്ചോ... കൊള്ളാം...
കുഞ്ഞു ടേബിളിന്റെ മുകളില് ചായയും റെഡി... പോയിനോക്കിയപ്പോള് കപ്പ് മാത്രമേയുള്ളൂ... ചായയില്ല. അപ്പോഴാണ് കപ്പിനടിയില് വച്ചിട്ടുള്ള കടലാസ് ഞാന് ശ്രദ്ദിക്കുന്നത്. അതൊരു എഴുത്തായിരുന്നു... ഞാന് തുറന്ന് വായിച്ചു...
******
ഇക്കയെന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...
ഞാന് പോകുകയാണ്... എന്റെ കാമുകന്റെ കൂടെ... അവന് എന്നെ രാത്രി വിളിച്ചു... ഞങ്ങള് 5 വര്ഷമായി പ്രണയത്തിലാണ്. ഇക്കാക്ക് തോന്നും എന്നാല് പിന്നെ കല്ല്യാണത്തിന്റെ മുന്നെ പോകാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന്... അവന് പണിയൊന്നുമില്ലയിക്കാ... ജീവിക്കാന് കാശ് വേണ്ടേ... അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഉപ്പ തന്ന സ്വര്ണ്ണവും ഇക്കാ തന്ന 10 പവന് മഹറുമായി ഞാന് പോവുകയാണ്. ഇക്ക വിഷമിക്കരുത്, ഇക്കയെ എനിക്ക് ഒരുപാടിഷടമായി. ഒരു പക്ഷേ ഞാന് അവനെ കണ്ടുമുട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കില് ഇക്കായെ പൂര്ണ്ണമനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. ഏതായാലും ഇക്ക ഒരു ആറ് മാസത്തേക്ക് വേറെ കല്ല്യാണമൊന്നും കഴിക്കണ്ട. അഥവാ അവന് എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെങ്കില് ഞാന് ഇക്കായുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവരും, ഇക്കയെന്നെ സ്വീകരിക്കില്ലേ?
എന്ന് സ്വന്തം ....
.?/....?/
കത്ത് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് 'ഉമ്മാ'യെന്ന് ഞാന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഉമ്മ ഓടിവന്നു... കത്ത് ഉമ്മക്ക് വായിക്കാന് കൊടുത്തിട്ട് ഞാന് പുലമ്പാന് തുടങ്ങി
' എന്തായിരുന്നു നിങ്ങള്ക്കെല്ലാം... 10 പവന് മഹറ് കൊടുത്തില്ലേല് മോശാണത്രേ... ഇപ്പോ സമാധാനായില്ലേ... ദുബായില് പട്ടിണികിടന്നുണ്ടാക്കിയ കാശാ ഉമ്മാ... പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ... ആറ് മാസത്തേക്ക് കല്ല്യാണം കഴിക്കേണ്ടെന്ന്... ആറ് മാസം പോയിട്ട് ആറ് കൊല്ലത്തേക്ക് കല്ല്യാണത്തെപറ്റി ചിന്തിക്കണ്ട, ഈ കടമൊക്കെ വീട്ടിവരുംബോഴേക്കും എന്റെ ജീവിതം തീരും. (എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കുടുംബക്കാരെല്ലാവരും കൂടി... ഞാന് തുടര്ന്നു) എന്തായിരുന്നു എല്ലാര്ക്കും... ബിരിയാണി മാത്രം കൊടുത്താല് മോശാണത്രേ... കൊഴി പൊരിച്ചത്, ബീഫൊലത്തിയത്, ഐസ്ക്രീം, പുഡ്ഡിംഗ്..... സമാധാനായില്ലെ എല്ലാര്ക്കും...'
എന്റെ ശബ്ദം അടങ്ങിയപ്പോള് അവിടെ നിശബ്ദമായി... പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരും കൂടെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന് തുടങ്ങി... ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞാന് അന്തം വിട്ട് നില്ക്കുംബോള് കുടുംബക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു സുന്ദരി ഒരു കപ്പില് ചായയുമായി വന്നു.. അതേ... ഇതവള് തന്നെ... കാമുകന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോയവള്...
ഉടനെ പെങ്ങളുടെ കമന്റ് വന്നു...
'അല്ല മോനേ... നീ എന്താ വിചാരിച്ചത്? നിനക്ക് മാത്രേ പറ്റിക്കാന് അറിയുള്ളൂന്നോ...? ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട്... ഫുള്ള് ക്രെഡിക്റ്റ് പുതിയ പെണ്ണിനാ... തകര്ത്തഭിനയിച്ചില്ലേ...' എന്നും പറഞ്ഞ് പെങ്ങള് അവളെ തോളോട് ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു.
ഞാനാകെ ഇളിഭ്യനായി... സങ്കടവും, ദേഷ്യവും, സന്തോഷവും എല്ലം ഒരുമിച്ച് വന്നു.
'നിങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രി കുളമാക്കിയതിന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ക്ഷമചോദിക്കുന്നു... സോറി..' കുടുംബക്കാരെല്ലാരുംകൂടെ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള് ഇതൊരു വെല് പ്ലാന്ഡും വെല് റിഹേര്സ്ഡുമായ പറ്റിക്കല് പരിപാടിയായിരുന്നെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
'ഇനി എല്ലാരും പിരിഞ്ഞുപോട്ടേ... പുതിയപെണ്ണിനും ചെക്കനും എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടാവും' ഇക്കയുടെ വകയായിരുന്നു ഓര്ഡര്.
എല്ലാവരും വരിവരിയായി പുറത്തേക്ക് പോയി... കതക് അവര് തന്നെയടച്ചു.
ഇപ്പോള് മുറിയില് ഞാനും അവളും മാത്രം... ഇന്നലെ ഞാന് കാണാന് കൊതിച്ച നാണം ഇന്ന് അവളുടെ മുഖത്തെനിക്ക് കാണാം... അവള് എന്നിലേക്കടുത്തുവന്നു... മെല്ലെ മുഖമുയര്ത്തി അവള് പറഞ്ഞൂ...
'ചായ'
ഞാന് മെല്ലെ അവളുടെ കാതില് പറഞ്ഞു...'പല്ലുതേച്ചിട്ടില്ല'
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു....
ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലുമായി വരുന്ന കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം കേള്ക്കാന് മനം തുടിച്ചു.
അല്ലാ... ഇക്ക ഉറങ്ങീലെ? എന്ന ചോദ്യവുമായി അവള് മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
നീയേത് അടുപ്പില് പോയി കിടക്കായിരുന്നെടീ എന്ന് ചോദിക്കാന് വന്നെങ്കിലും കടിച്ചമര്ത്തി, 'എന്തേ വൈകിയേ?' എന്ന് മയത്തില് ചോദിച്ചു.
എല്ലാരേം പരിചയപ്പേടുകയായിരുന്നു...
സ്വന്തം കെട്ട്യോനെ ഒറ്റക്കിരുത്തിയിട്ടാണോടി കുടുംബക്കാരെ പരിചയപ്പെടാന് പോണത്? ' ഇല്ല, പറഞ്ഞില്ല, വീണ്ടും കടിച്ചമര്ത്തി. 'പാലെന്തേ?' എന്റെ ആ ചോദ്യത്തില് പാലും തേനും ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രേം സോഫ്റ്റായിട്ട് ഞാന് തന്നെയാണോ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന് സംശയിച്ചു.
പാലോ...? ഉറങ്ങുന്നതിന്ന് മുന്നെ പാല് കുടിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടോ?
അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, പാലാണല്ലോ ആദ്യരത്രിയിലെ താരം, അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ...
എന്നാല് ഞാന് പാലുണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് വരാം...
മരിയാദക്ക് പാലെടുത്തുകൊണ്ടുവാടീ പുല്ലേ എന്നാണ് മനസ്സിലെങ്കിലും 'അല്ലെങ്കില് വേണ്ട' എന്ന് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടപ്പോള് അവള്ക്ക് എന്നെ പാല് കുടിപ്പിക്കാന് വാശിയുള്ളപോലെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
ദുബായില് ഒണക്ക കുബ്ബൂസും ഉള്ളിക്കറിയുമായി കഴിയുന്ന ഞാന് ഇന്നെങ്കിലും ലേശം പാല് കുടിക്കാന്ന് വച്ചതാ... അല്ലെങ്കിലേ ഞാന് കൊണ്ടുവന്ന പിസ്തയും ബദാമുമൊന്നും അവരെനിക്ക് തരുന്നില്ല. ഞാന് ദുബായില് മൂന്ന് നേരവും പിസ്തയും ബദാമുമാണത്രേ കഴിക്കാറ്. അവരുണ്ടോ അറിയുന്നു ദുബായില് പട്ടിണികിടന്നാലും മനുഷ്യന് തടിക്കുമെന്ന്.
അവള് പാലുമായി കടന്നു വന്നു. അവളുടെ ഗ്ലാസ്സ് പിടിക്കുന്ന ശൈലി കണ്ടാലറിയാം ഒരു ചായപോലും ഉണ്ടാക്കാനറിയാത്തവളാണെന്ന്.
'ഇതായിക്കാ പാല്...'
ആ പാല് വാങ്ങിച്ച് അവളുടെ കണ്ണിലേക്കൊരു കള്ളനോട്ടം നോക്കി ഞാന് ഒരു സിപ്പ് എടുത്തിട്ട് ചോദിച്ചു
ഇത് അല് മറായി ആണോ... അല് ഐനാണോ?
ഇത് നല്ലളംബസാര്അല്ലേ ഇക്കാ?
അതല്ലെടീ... ഈ പാല്...?
അത് ഉമ്മ നിഡോ ഇട്ട് കലക്കിയതാ...
നിഡോയൊക്കെ ഇത്ര ടേസ്റ്റുണ്ടല്ലേ... ഞാന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു.
അല്ലിക്കാ... മറായി ആരാ?
മറായിയോ... ആ... അതോ... അത് ദുബായിലെ പാലിന്റെ പേരാണ്.
ഇക്ക കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
പിന്നേ... സൂപ്പര് മര്ക്കറ്റില് അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടാവും, ബ്രോക്കറുടെ കയ്യിലെ പെണ്കുട്ടികളെപ്പോലെ... പുതിയത് പുറകിലും, പഴയത് മുന്നിലും...
അവളുടെ പെട്ടി അലക്ഷ്യമായി റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയില് കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് ഞാന് ചോദിച്ചു.. 'ആ പെട്ടി എടുത്തു വെക്കുന്നില്ലേ?'
അല്ലാഹ്... ഞാന് മറന്നുപോയതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അവള് പെട്ടിക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു.
'ഇനിയിപ്പോ മതി പെണ്കുട്ടീ... നാളെയാക്കാം...' ആകെയുള്ള സമയം അവള് പെട്ടിയുടെ മേല് ചിലവഴിച്ചാലോ... അതാ പേടി.
'ഇക്ക സുബഹിക്ക് എണീയ്ക്കോ?'
സുബഹിക്കെണിക്കേ... ഞാനോ... പണ്ട് ദുബായില് വിസിറ്റ് വിസയില് പണിയില്ലാതിരുന്നപ്പോള് എണീറ്റിരുന്നു. പണി കിട്ടിയപ്പോള് പിന്നെ സുബഹി ബാങ്കുപോലും കേട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ അതിവളോട് പറയാന് പറ്റില്ലല്ലോ.... രണ്ട് ദിവസം കഴിയുംബോള് മനസ്സിലായിക്കൊള്ളും.
'ഉം... പക്ഷേ നാളെ വിളിക്കണ്ട... നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, ഒന്നുറങ്ങണം.'
'ഉപ്പയും ഉമ്മയും എണിക്കോ?'
'പിന്നേ... അവരെന്നും എണീയ്ക്കും...'
'അല്ല, ആരും എണീക്കുന്നില്ലേല് ഞാനായിട്ട് വെറുതേ എണീക്കണ്ടല്ലോന്ന് കരുതി ചോദിച്ചതാ...'
ഇവളാള് കൊള്ളാല്ലോ... ഇത് നല്ല ഒരു ദാമ്പത്യത്തില് കലാശിക്കുമെന്നുറപ്പായി. ഞാനും അവളും കട്ടക്ക് കട്ടക്ക് നില്ക്കുന്നുണ്ട്. ഇതുവരേയുള്ള പോക്ക് കണ്ടിട്ട് എന്നെ നിര്ത്താനുള്ള വര വരക്കാനുള്ള ചോക്ക് അവള് എടുത്തുകഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആദ്യരാത്രി തന്നെ വിട്ടുകൊടുത്താല് പറ്റില്ലല്ലോ... കുറച്ച് സ്റ്റ്രോങ് ആവാന് തന്നെ ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.
'നിനക്കറിയോ ഞാന് ഭയങ്കര സ്റ്റ്രിക്റ്റാണ്' അല്പ്പം ഘൗരവത്തോടുകൂടെ തന്നെ ഞാന് പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടപ്പോള് അവള് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. 'ഒന്നു പോ ഇക്കാ തമാശ പറയാതെ, ഇക്കായെ കണ്ടാലറിയാം ഒരു പാവാണെന്ന്.'
കേട്ടോ...? ഒരു ശൂ.... സൗണ്ട് കേട്ടോ നിങ്ങള്? എന്റെ കാറ്റൊഴിഞ്ഞുപോയതാ... അങ്ങനെ ആ ശ്രമവും പരാജയപെട്ടു.
ചമ്മല് മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ ഞാന് പറഞ്ഞു...' ഞാന് അത്ര പാവമൊന്നുമല്ല, നിനക്കറിയോ ഞാന് ഒരു മൂര്ഖന് പാമ്പിന്റെ കുട്ടിയെ അടിച്ചുകൊന്നിട്ടുണ്ട്'
'അതായിപ്പോ വല്ല്യ കാര്യം? എന്റെ വല്ല്യുമ്മ കുത്തിപിടിച്ച് നടക്കുന്ന വടികൊണ്ട് വല്ല്യ മൂര്ഖനെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്'
ഇവളെന്നെ ഫോമാവാന് വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല, ഈ വല്ല്യുമ്മമാരൊക്കെ വടിയും കുത്തിപിടിച്ച് നടക്കുന്നത് പാമ്പിനെ കൊല്ലാനാണോ?
ഏതായാലും ഇനി ചമ്മാന് ഞാനില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ച് ഞാന് ഗൗരവത്തില് വീണ്ടും ചോദിച്ചു... 'എന്നാല് നമുക്ക് കിടക്കാം?'
'ഞാനിത് ഇക്കായോട് പറയാനിരിക്കായിരുന്നു, വല്ലാത്ത ക്ഷീണം... നന്നായിട്ടൊന്നുറങ്ങണം'
ഉറങ്ങാനോ... പടച്ചോനേ... ഉമ്മ ഉണ്ടക്കിതന്ന സുലൈമാനി വെറുതേ ആയല്ലോ... വേണ്ട, ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴേക്കും അവള് കിടന്ന് പുതപ്പ് കൊണ്ട് മേലാകെ മൂടിയിരുന്നു.
'ഇക്കാ... ഉറങ്ങുംബോള് എന്നെ തൊടരുതേ... തൊട്ടാല് ഞാന് ചവിട്ടും... അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതല്ല, ഒരു പ്രാവശ്യം വല്ല്യുമ്മ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചപ്പോ ഞാന് വല്ലുമ്മയെ ചവിട്ടി താഴെയിട്ടു... വല്ല്യുമ്മയുടെ കാലൊടിഞ്ഞു എന്നിട്ട്'
ഒരു നിമിഷം എന്റെ ഹ്ര്ദയം നിശ്ചലമായോ...? ഇല്ല... സ്പീഡ് കൂടിയിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോ ആ പ്രതീക്ഷയും അവസാനിച്ചു. എനിക്കാണെങ്കില് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കാഞ്ഞാല് ഉറക്കം വരില്ല. കയ്യെങ്ങാനും അവളുടെ മേല് തട്ടിയാല്... ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരന്റെ പാഡ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരുമോ പടച്ചോനേ....
റിസ്കെടുക്കണോ... പിന്നെ എന്റെ പട്ടിയെടുക്കും... ഞാനാ സോഫയില് പോയി സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി...
നേരം വെളുത്തു... ക്ഷീണമെല്ലാം മാറി... അവള് പുതച്ചിരുന്ന പുതപ്പ് എന്നെ പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതെപ്പൊ സംഭവിച്ചു..? ഞാന് അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ... ബെഡ്ഷീറ്റെല്ലാം നന്നായി വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പൊ ഞാന് വിചാരിച്ചപോലെയല്ല... അല്പ്പം വൃത്തിയും വെടിപ്പും ഒക്കെയുള്ള കൂട്ടത്തിലാണ്. പെട്ടിയും കാണാനില്ല. ഈ സമയത്തിനുള്ളില് അതും അടുക്കി വച്ചോ... കൊള്ളാം...
കുഞ്ഞു ടേബിളിന്റെ മുകളില് ചായയും റെഡി... പോയിനോക്കിയപ്പോള് കപ്പ് മാത്രമേയുള്ളൂ... ചായയില്ല. അപ്പോഴാണ് കപ്പിനടിയില് വച്ചിട്ടുള്ള കടലാസ് ഞാന് ശ്രദ്ദിക്കുന്നത്. അതൊരു എഴുത്തായിരുന്നു... ഞാന് തുറന്ന് വായിച്ചു...
******
ഇക്കയെന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...
ഞാന് പോകുകയാണ്... എന്റെ കാമുകന്റെ കൂടെ... അവന് എന്നെ രാത്രി വിളിച്ചു... ഞങ്ങള് 5 വര്ഷമായി പ്രണയത്തിലാണ്. ഇക്കാക്ക് തോന്നും എന്നാല് പിന്നെ കല്ല്യാണത്തിന്റെ മുന്നെ പോകാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന്... അവന് പണിയൊന്നുമില്ലയിക്കാ... ജീവിക്കാന് കാശ് വേണ്ടേ... അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഉപ്പ തന്ന സ്വര്ണ്ണവും ഇക്കാ തന്ന 10 പവന് മഹറുമായി ഞാന് പോവുകയാണ്. ഇക്ക വിഷമിക്കരുത്, ഇക്കയെ എനിക്ക് ഒരുപാടിഷടമായി. ഒരു പക്ഷേ ഞാന് അവനെ കണ്ടുമുട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കില് ഇക്കായെ പൂര്ണ്ണമനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. ഏതായാലും ഇക്ക ഒരു ആറ് മാസത്തേക്ക് വേറെ കല്ല്യാണമൊന്നും കഴിക്കണ്ട. അഥവാ അവന് എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെങ്കില് ഞാന് ഇക്കായുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവരും, ഇക്കയെന്നെ സ്വീകരിക്കില്ലേ?
എന്ന് സ്വന്തം ....
.?/....?/
കത്ത് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് 'ഉമ്മാ'യെന്ന് ഞാന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഉമ്മ ഓടിവന്നു... കത്ത് ഉമ്മക്ക് വായിക്കാന് കൊടുത്തിട്ട് ഞാന് പുലമ്പാന് തുടങ്ങി
' എന്തായിരുന്നു നിങ്ങള്ക്കെല്ലാം... 10 പവന് മഹറ് കൊടുത്തില്ലേല് മോശാണത്രേ... ഇപ്പോ സമാധാനായില്ലേ... ദുബായില് പട്ടിണികിടന്നുണ്ടാക്കിയ കാശാ ഉമ്മാ... പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ... ആറ് മാസത്തേക്ക് കല്ല്യാണം കഴിക്കേണ്ടെന്ന്... ആറ് മാസം പോയിട്ട് ആറ് കൊല്ലത്തേക്ക് കല്ല്യാണത്തെപറ്റി ചിന്തിക്കണ്ട, ഈ കടമൊക്കെ വീട്ടിവരുംബോഴേക്കും എന്റെ ജീവിതം തീരും. (എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കുടുംബക്കാരെല്ലാവരും കൂടി... ഞാന് തുടര്ന്നു) എന്തായിരുന്നു എല്ലാര്ക്കും... ബിരിയാണി മാത്രം കൊടുത്താല് മോശാണത്രേ... കൊഴി പൊരിച്ചത്, ബീഫൊലത്തിയത്, ഐസ്ക്രീം, പുഡ്ഡിംഗ്..... സമാധാനായില്ലെ എല്ലാര്ക്കും...'
എന്റെ ശബ്ദം അടങ്ങിയപ്പോള് അവിടെ നിശബ്ദമായി... പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരും കൂടെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന് തുടങ്ങി... ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞാന് അന്തം വിട്ട് നില്ക്കുംബോള് കുടുംബക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു സുന്ദരി ഒരു കപ്പില് ചായയുമായി വന്നു.. അതേ... ഇതവള് തന്നെ... കാമുകന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോയവള്...
ഉടനെ പെങ്ങളുടെ കമന്റ് വന്നു...
'അല്ല മോനേ... നീ എന്താ വിചാരിച്ചത്? നിനക്ക് മാത്രേ പറ്റിക്കാന് അറിയുള്ളൂന്നോ...? ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട്... ഫുള്ള് ക്രെഡിക്റ്റ് പുതിയ പെണ്ണിനാ... തകര്ത്തഭിനയിച്ചില്ലേ...' എന്നും പറഞ്ഞ് പെങ്ങള് അവളെ തോളോട് ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു.
ഞാനാകെ ഇളിഭ്യനായി... സങ്കടവും, ദേഷ്യവും, സന്തോഷവും എല്ലം ഒരുമിച്ച് വന്നു.
'നിങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രി കുളമാക്കിയതിന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ക്ഷമചോദിക്കുന്നു... സോറി..' കുടുംബക്കാരെല്ലാരുംകൂടെ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള് ഇതൊരു വെല് പ്ലാന്ഡും വെല് റിഹേര്സ്ഡുമായ പറ്റിക്കല് പരിപാടിയായിരുന്നെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
'ഇനി എല്ലാരും പിരിഞ്ഞുപോട്ടേ... പുതിയപെണ്ണിനും ചെക്കനും എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടാവും' ഇക്കയുടെ വകയായിരുന്നു ഓര്ഡര്.
എല്ലാവരും വരിവരിയായി പുറത്തേക്ക് പോയി... കതക് അവര് തന്നെയടച്ചു.
ഇപ്പോള് മുറിയില് ഞാനും അവളും മാത്രം... ഇന്നലെ ഞാന് കാണാന് കൊതിച്ച നാണം ഇന്ന് അവളുടെ മുഖത്തെനിക്ക് കാണാം... അവള് എന്നിലേക്കടുത്തുവന്നു... മെല്ലെ മുഖമുയര്ത്തി അവള് പറഞ്ഞൂ...
'ചായ'
ഞാന് മെല്ലെ അവളുടെ കാതില് പറഞ്ഞു...'പല്ലുതേച്ചിട്ടില്ല'
രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു....
ഞായറാഴ്ച, ഫെബ്രുവരി 13, 2011
പള്ളിയല്ല ഉസ്താദേ, പള്ളയാണ് പ്രശ്നം!
കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സംഘാടനാപാടവം ഉള്ള മുസ്ലിം നേതാവ് ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചാല് രണ്ടു വട്ടം ആലോചിക്കാതെ ഞാന് പറയുന്ന പേര് കാന്തപുരം അബൂബക്കര് മുസല്ല്യാരുടെതായിരിക്കും. കാരന്തൂരിലെ ചതുപ്പുനിലത്തെ പടുകൂറ്റന് വിദ്യാഭ്യാസ സമുച്ചയമാക്കി പരിവര്ത്തിപ്പിച്ചതിന്റെ പരിണാമ ശാസ്ത്രം മാത്രം പഠിച്ചാല് മതി, കാന്തപുരം ഉസ്താദിന്റെ നേതൃപാടവം അംഗീകരിക്കാന്. കേരളമൊട്ടുക്കും ഇപ്പോള് കേരളത്തിനു പുറത്തും പള്ളികളും സ്കൂളുകളും കുടിവെള്ള പദ്ധതികളുമൊക്കെയായി അദ്ദേഹം തന്റെ സേവനപ്രവര്ത്തനങ്ങള് വിപുലപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
സ്തുത്യര്ഹമായ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്കിടയിലാണ് കാന്തപുരത്തിന്റെ വകയായി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പള്ളി കോഴിക്കോട്ട് നിര്മിക്കാന് പോകുന്ന വാര്ത്ത പുറത്തു വരുന്നത്. നാല്പതു കോടിയോളം വരുമത്രേ നിര്മാണ ചെലവ്! 'ശഅറെ മുബാറക് ഗ്രാന്റ് മസ്ജിദ് ' എന്ന് പേര് വെച്ചിട്ടുള്ള പ്രസ്തുത പള്ളിയില് ഇരുപത്തി അയ്യായിരം പേര്ക്ക് നിസ്കരിക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടാവും. ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറു പേര്ക്ക് താമസിക്കാനുള്ള സൌകര്യവും ലൈബ്രറി, സെമിനാര് ഹാള് എന്നിവയും പ്രത്യേകതകളാണ്. ഒരു സാംസ്കാരിക സമുച്ചയം എന്ന നിലവാരത്തിലേക്ക് പ്രസ്തുത പള്ളി ഉയരും എന്നാണ് പ്രതീക്ഷ.
കോഴിക്കോട് നഗരപരിധിയില് ഇത്രയും പേര് ഒന്നിച്ചു നമസ്കരിക്കാന് എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഒരു പള്ളിയില് ഒത്തുകൂടാന് സാധ്യതയില്ല എന്ന കാര്യത്തില് സംശയമില്ല. പിന്നെയെന്തിന് ഇത്ര വലിയ പള്ളി എന്ന് ചോദിച്ചാല് അതിന്റെ ഉത്തരമാണ് പ്രവാചക തിരുമേനിയുടെ 'തിരു കേശ'ത്തിനുള്ള ആദരവാണ് ഈ പള്ളി എന്നത്. ആയിരത്തി നാനൂറിലധികം വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞ പ്രവാചകന്റെ 'ഒരു മുടി' എങ്ങിനെ ഉസ്താദിന്റെ അധീനതയില് വന്നു എന്നതാണ് ചോദ്യമെങ്കില്, ഉത്തരം അബുദാബിയിലെ ഡോ. അഹമ്മദ് ഖസ്റജ് എന്നയാളാണ് ഇത് കൈമാറിയത് എന്നതും.
ബഹുമാനപ്പെട്ട കാന്തപുരം, താങ്കളോടുള്ള എല്ലാ ആദരവുകളും നിലനിര്ത്തിക്കൊണ്ട് ചില കാര്യങ്ങള് പറയട്ടെ: നാല്പതു കോടി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല് താങ്കളെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം വലിയ സംഖ്യ ഒന്നുമായിരിക്കില്ലെന്നറിയാം. എന്നാല്, ഉസ്താദിനെ കാണുമ്പോള് ആവേശത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു തക്ബീര് മുഴക്കുന്ന ഒരുപിടി പാവങ്ങള്ക്ക് അങ്ങനെയല്ലെന്നു താങ്കളറിയണം. താങ്കളുടെ തന്നെ പള്ളികളില് ആണ്ടിനും നേര്ച്ചയ്ക്കും ഇറച്ചി ചോറിനു ക്യൂ നില്ക്കുന്ന അനുയായികളില് വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് ആ അന്നം കേവലം 'പ്രസാദം' മാത്രമല്ല; ഒരു ദിവസത്തെ തള്ളി നീക്കാനുള്ള ഊര്ജം കൂടിയാണ്.
നാടിന്റെ നാനാഭാഗത്തും പ്രഭാഷണങ്ങള്ക്കും സംവാദങ്ങള്ക്കും ഓടിനടക്കുന്ന താങ്കള് വയനാടന് മേഖലകളിലെ ചെറ്റക്കുടിലുകള് കാണാതിരിക്കില്ല. പടച്ചതമ്പുരാനോട് 'വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിനെ തൊട്ടു ഞങ്ങളെ കാക്കണേ' എന്ന് ഭര്ത്താവുപേക്ഷിച്ച് മക്കളെ പോറ്റാന് വഴികാണാതെ വേദന തിന്നുന്ന വിധവകള് മനമുരുകി പ്രാര്ഥിക്കുന്നത് വിശാലമായ വയല്നിലങ്ങളിലെ വാഴത്തോട്ടം നിലംപതിക്കുമോ എന്ന് കരുതിയിട്ടല്ല. ടാര്പ്പോളിന് ഷീറ്റ് ചുറ്റിയ ദുര്ബലമായ മേല്ക്കൂര പിഞ്ചുമക്കളുടെ മൂര്ദ്ധാവിലേക്ക് തകര്ന്നു വീഴുമോ എന്ന ഭയപ്പാടു കൊണ്ടാണ്. ഗ്രാന്ഡ് മോസ്കിനു വേണ്ടി താങ്കളൊഴുക്കുന്ന പണം ഈ പാവങ്ങളുടെ പുനരധിവാസത്തിന് ഉപയോഗിച്ചാല് ആയിരം പള്ളികള് നിര്മ്മിച്ചതിന്റെ പ്രതിഫലം താങ്കള്ക്കു ലഭിക്കാതിരിക്കില്ല. പള്ളിക്ക് ചുറ്റും താങ്കളൊരുക്കുന്ന ഉദ്യാനത്തിന് ചെലവഴിക്കുന്ന കോടികള്, കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ കിടത്തിണ്ണകളിലും ബസ്സ്സ്റ്റാന്റിലും അന്തിയുറങ്ങുന്നവരുടെ ഉന്നമനത്തിനു ചെലവഴിച്ചാല്, നാളെ മരണാനന്തരം ഏറ്റവും മഹത്തായ ഉദ്യാനം തന്നെ താങ്കള്ക്കു സമ്മാനിക്കപ്പെടാതിരിക്കില്ല. താനും പ്രസ്ഥാനവും പൊതുജന സേവനം വേണ്ടുവോളം താന് നടത്തുന്നുണ്ട് എന്നാവാം മറുവാദം. അവിടെയോര്ക്കേണ്ടത് കൈയ്യിലുള്ളതെല്ലാം ദാനം ചെയ്ത പ്രവാചകാനുയായികളെയാണ്. താങ്കള് വിചാരിച്ചാല് നാല്പതല്ല, നാനൂറു കോടി പിരിച്ചുണ്ടാക്കാന് കഴിയുമെന്നറിയാം. എന്നാല് അവയൊക്കെയും പള്ളിയും ഉദ്യാനവും നിര്മിച്ചു ധൂര്ത്തടിക്കാനാണ് പരിപാടിയെങ്കില് അതിനെ വിമര്ശിക്കാതെ വയ്യ.
പള്ളിയില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ് കൊണ്ട് നിസ്കരിക്കാത്ത കോഴിക്കോട്ടുകാരന് ഉണ്ടെന്നു താങ്കള് കരുതുന്നുണ്ടോ? കോഴിക്കോട് നഗരത്തില് ഒരു കേന്ദ്രം ഇല്ലാത്തതിന്റെ പരിമിതി താങ്കളുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിനുണ്ടോ? ഇല്ലെന്നാണ് ഉത്തരമെങ്കില് ഇരുപത്തി അയ്യായിരം പേരെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഒരു മഹാമസ്ജിദ് നിര്മ്മിക്കാന് താങ്കളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്താണ്? പ്രാവചകകേശം എന്ന് തന്നെയാണ് ഉത്തരമെങ്കില് ചോദിക്കാതെ നിര്വാഹമില്ല; എന്താണീ കേശത്തിന്റെ ആധികാരികത? മക്കയിലും മാദീനയിലും ഇല്ലാതെ പോയ ഒരു 'കേശപൂജാകേന്ദ്രം' കോഴിക്കോട്ടു തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താണ്? വാദത്തിനു വേണ്ടി ഇത് പ്രവാചകന്റേത് തന്നെ എന്ന് സമ്മതിച്ചാല്, എങ്ങനെയാണ് താങ്കളാ കേശത്തെ ആദരിക്കാന് പോകുന്നത്? ഹസ്രത്ത്ബാല് പള്ളിയിലേത് പോലെ ചില പ്രത്യേക ദിവസങ്ങളില്, പ്രത്യേക ചടങ്ങുകളോടെ 'നട തുറന്നു' പ്രദര്ശനം നടത്താനാണോ പരിപാടി? ഈയൊരു മുടി സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു വരുന്ന പാമര ജനങ്ങള് കാട്ടിക്കൂട്ടാന് പോകുന്ന കോപ്രായങ്ങള് എന്തൊക്കെയാവുമെന്നു താങ്കള് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? തൊഴുതു ചുംബിച്ചു പ്രാര്ഥിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു ബഹുദൈവ സമൂഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപ്പല്ലേ ഇവിടെ യഥാര്ത്ഥത്തില് സംഭവിക്കാന് പോകുന്നത്? നബിദിനത്തിലും മറ്റുമായി അവിടെ നടക്കാന് പോകുന്ന അനാചാരങ്ങള് താങ്കള് മുന്കൂട്ടി കണ്ടിട്ടില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല. താങ്കളെ പോലെ പ്രവാചകനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരാന് ഇവിടെയുള്ള സര്വ മുസ്ലിംകളും. സ്വന്തത്തെക്കാള് പ്രവാചകനെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്. ആ പ്രവാചക സ്നേഹ സാക്ഷ്യം ഉറവിടം വ്യക്തമല്ലാത്ത ഒരു മുടിയിഴയില് കെട്ടിനിര്ത്താനുള്ള ശ്രമം അനുവദിക്കാനാവില്ല. സ്വന്തം ചിത്രം പോലും വരച്ചു വെക്കുന്നത് തടഞ്ഞ പ്രവാചകന് ഭയപ്പെട്ടത് വ്യക്തിപൂജയിലേക്ക് തന്റെ സമുദായം ചെന്നെത്തുമോ എന്നതായിരുന്നു. ബിംബാരാധകരെ കൊണ്ട് തന്നെ ബിംബങ്ങള് തച്ചുടപ്പിച്ചയാളാണ് പരിശുദ്ധ പ്രവാചകന്. ആ പ്രവാചകന്റെ പേരില് തന്നെ ഒരു 'കേശ ബിംബം' ഉയരുമ്പോള് പ്രതിഷേധിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.
ഗ്രാണ്ട്മോസ്കില് 'കേശപൂജ' തുടങ്ങുന്നതോടെ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ 'അജ്മീരായി' കോഴിക്കോട് മാറിയേക്കാം. ഈ റെക്കോര്ഡ് തകര്ക്കാന് ഇതിലും വലിയ പള്ളിയുമായി അടുത്ത സംഘടന ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചേക്കാം. 'പ്രവാചക കേശത്തിന്' പകരം 'പ്രവാചകപ്രതിമ' തന്നെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. അപ്പോഴും ഉസ്താദുമാരെ കാണുമ്പോള് തക്ബീര് വിളിച്ച്, കൈപ്പുറം മുത്തി വിശക്കുന്ന അരമുണ്ട് മുറുക്കി കെട്ടി ഒരുപറ്റം പാവങ്ങള് ഇറച്ചി ചോറിനു പാത്രം കഴുകുന്നുണ്ടാവും. അന്തരീക്ഷത്തില് ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ബാങ്കുവിളി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. പള്ളയുടെ വിളിക്ക് ഉത്തരമേകാന് കഴിയാത്തവര് പള്ളിയുടെ വിളി കേള്ക്കാതിരുന്നാല് അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെങ്ങനെ?!
സ്തുത്യര്ഹമായ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്കിടയിലാണ് കാന്തപുരത്തിന്റെ വകയായി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പള്ളി കോഴിക്കോട്ട് നിര്മിക്കാന് പോകുന്ന വാര്ത്ത പുറത്തു വരുന്നത്. നാല്പതു കോടിയോളം വരുമത്രേ നിര്മാണ ചെലവ്! 'ശഅറെ മുബാറക് ഗ്രാന്റ് മസ്ജിദ് ' എന്ന് പേര് വെച്ചിട്ടുള്ള പ്രസ്തുത പള്ളിയില് ഇരുപത്തി അയ്യായിരം പേര്ക്ക് നിസ്കരിക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടാവും. ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറു പേര്ക്ക് താമസിക്കാനുള്ള സൌകര്യവും ലൈബ്രറി, സെമിനാര് ഹാള് എന്നിവയും പ്രത്യേകതകളാണ്. ഒരു സാംസ്കാരിക സമുച്ചയം എന്ന നിലവാരത്തിലേക്ക് പ്രസ്തുത പള്ളി ഉയരും എന്നാണ് പ്രതീക്ഷ.
കോഴിക്കോട് നഗരപരിധിയില് ഇത്രയും പേര് ഒന്നിച്ചു നമസ്കരിക്കാന് എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഒരു പള്ളിയില് ഒത്തുകൂടാന് സാധ്യതയില്ല എന്ന കാര്യത്തില് സംശയമില്ല. പിന്നെയെന്തിന് ഇത്ര വലിയ പള്ളി എന്ന് ചോദിച്ചാല് അതിന്റെ ഉത്തരമാണ് പ്രവാചക തിരുമേനിയുടെ 'തിരു കേശ'ത്തിനുള്ള ആദരവാണ് ഈ പള്ളി എന്നത്. ആയിരത്തി നാനൂറിലധികം വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞ പ്രവാചകന്റെ 'ഒരു മുടി' എങ്ങിനെ ഉസ്താദിന്റെ അധീനതയില് വന്നു എന്നതാണ് ചോദ്യമെങ്കില്, ഉത്തരം അബുദാബിയിലെ ഡോ. അഹമ്മദ് ഖസ്റജ് എന്നയാളാണ് ഇത് കൈമാറിയത് എന്നതും.
ബഹുമാനപ്പെട്ട കാന്തപുരം, താങ്കളോടുള്ള എല്ലാ ആദരവുകളും നിലനിര്ത്തിക്കൊണ്ട് ചില കാര്യങ്ങള് പറയട്ടെ: നാല്പതു കോടി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല് താങ്കളെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം വലിയ സംഖ്യ ഒന്നുമായിരിക്കില്ലെന്നറിയാം. എന്നാല്, ഉസ്താദിനെ കാണുമ്പോള് ആവേശത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു തക്ബീര് മുഴക്കുന്ന ഒരുപിടി പാവങ്ങള്ക്ക് അങ്ങനെയല്ലെന്നു താങ്കളറിയണം. താങ്കളുടെ തന്നെ പള്ളികളില് ആണ്ടിനും നേര്ച്ചയ്ക്കും ഇറച്ചി ചോറിനു ക്യൂ നില്ക്കുന്ന അനുയായികളില് വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് ആ അന്നം കേവലം 'പ്രസാദം' മാത്രമല്ല; ഒരു ദിവസത്തെ തള്ളി നീക്കാനുള്ള ഊര്ജം കൂടിയാണ്.
നാടിന്റെ നാനാഭാഗത്തും പ്രഭാഷണങ്ങള്ക്കും സംവാദങ്ങള്ക്കും ഓടിനടക്കുന്ന താങ്കള് വയനാടന് മേഖലകളിലെ ചെറ്റക്കുടിലുകള് കാണാതിരിക്കില്ല. പടച്ചതമ്പുരാനോട് 'വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിനെ തൊട്ടു ഞങ്ങളെ കാക്കണേ' എന്ന് ഭര്ത്താവുപേക്ഷിച്ച് മക്കളെ പോറ്റാന് വഴികാണാതെ വേദന തിന്നുന്ന വിധവകള് മനമുരുകി പ്രാര്ഥിക്കുന്നത് വിശാലമായ വയല്നിലങ്ങളിലെ വാഴത്തോട്ടം നിലംപതിക്കുമോ എന്ന് കരുതിയിട്ടല്ല. ടാര്പ്പോളിന് ഷീറ്റ് ചുറ്റിയ ദുര്ബലമായ മേല്ക്കൂര പിഞ്ചുമക്കളുടെ മൂര്ദ്ധാവിലേക്ക് തകര്ന്നു വീഴുമോ എന്ന ഭയപ്പാടു കൊണ്ടാണ്. ഗ്രാന്ഡ് മോസ്കിനു വേണ്ടി താങ്കളൊഴുക്കുന്ന പണം ഈ പാവങ്ങളുടെ പുനരധിവാസത്തിന് ഉപയോഗിച്ചാല് ആയിരം പള്ളികള് നിര്മ്മിച്ചതിന്റെ പ്രതിഫലം താങ്കള്ക്കു ലഭിക്കാതിരിക്കില്ല. പള്ളിക്ക് ചുറ്റും താങ്കളൊരുക്കുന്ന ഉദ്യാനത്തിന് ചെലവഴിക്കുന്ന കോടികള്, കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ കിടത്തിണ്ണകളിലും ബസ്സ്സ്റ്റാന്റിലും അന്തിയുറങ്ങുന്നവരുടെ ഉന്നമനത്തിനു ചെലവഴിച്ചാല്, നാളെ മരണാനന്തരം ഏറ്റവും മഹത്തായ ഉദ്യാനം തന്നെ താങ്കള്ക്കു സമ്മാനിക്കപ്പെടാതിരിക്കില്ല. താനും പ്രസ്ഥാനവും പൊതുജന സേവനം വേണ്ടുവോളം താന് നടത്തുന്നുണ്ട് എന്നാവാം മറുവാദം. അവിടെയോര്ക്കേണ്ടത് കൈയ്യിലുള്ളതെല്ലാം ദാനം ചെയ്ത പ്രവാചകാനുയായികളെയാണ്. താങ്കള് വിചാരിച്ചാല് നാല്പതല്ല, നാനൂറു കോടി പിരിച്ചുണ്ടാക്കാന് കഴിയുമെന്നറിയാം. എന്നാല് അവയൊക്കെയും പള്ളിയും ഉദ്യാനവും നിര്മിച്ചു ധൂര്ത്തടിക്കാനാണ് പരിപാടിയെങ്കില് അതിനെ വിമര്ശിക്കാതെ വയ്യ.
പള്ളിയില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ് കൊണ്ട് നിസ്കരിക്കാത്ത കോഴിക്കോട്ടുകാരന് ഉണ്ടെന്നു താങ്കള് കരുതുന്നുണ്ടോ? കോഴിക്കോട് നഗരത്തില് ഒരു കേന്ദ്രം ഇല്ലാത്തതിന്റെ പരിമിതി താങ്കളുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിനുണ്ടോ? ഇല്ലെന്നാണ് ഉത്തരമെങ്കില് ഇരുപത്തി അയ്യായിരം പേരെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഒരു മഹാമസ്ജിദ് നിര്മ്മിക്കാന് താങ്കളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്താണ്? പ്രാവചകകേശം എന്ന് തന്നെയാണ് ഉത്തരമെങ്കില് ചോദിക്കാതെ നിര്വാഹമില്ല; എന്താണീ കേശത്തിന്റെ ആധികാരികത? മക്കയിലും മാദീനയിലും ഇല്ലാതെ പോയ ഒരു 'കേശപൂജാകേന്ദ്രം' കോഴിക്കോട്ടു തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താണ്? വാദത്തിനു വേണ്ടി ഇത് പ്രവാചകന്റേത് തന്നെ എന്ന് സമ്മതിച്ചാല്, എങ്ങനെയാണ് താങ്കളാ കേശത്തെ ആദരിക്കാന് പോകുന്നത്? ഹസ്രത്ത്ബാല് പള്ളിയിലേത് പോലെ ചില പ്രത്യേക ദിവസങ്ങളില്, പ്രത്യേക ചടങ്ങുകളോടെ 'നട തുറന്നു' പ്രദര്ശനം നടത്താനാണോ പരിപാടി? ഈയൊരു മുടി സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു വരുന്ന പാമര ജനങ്ങള് കാട്ടിക്കൂട്ടാന് പോകുന്ന കോപ്രായങ്ങള് എന്തൊക്കെയാവുമെന്നു താങ്കള് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? തൊഴുതു ചുംബിച്ചു പ്രാര്ഥിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു ബഹുദൈവ സമൂഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപ്പല്ലേ ഇവിടെ യഥാര്ത്ഥത്തില് സംഭവിക്കാന് പോകുന്നത്? നബിദിനത്തിലും മറ്റുമായി അവിടെ നടക്കാന് പോകുന്ന അനാചാരങ്ങള് താങ്കള് മുന്കൂട്ടി കണ്ടിട്ടില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല. താങ്കളെ പോലെ പ്രവാചകനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരാന് ഇവിടെയുള്ള സര്വ മുസ്ലിംകളും. സ്വന്തത്തെക്കാള് പ്രവാചകനെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്. ആ പ്രവാചക സ്നേഹ സാക്ഷ്യം ഉറവിടം വ്യക്തമല്ലാത്ത ഒരു മുടിയിഴയില് കെട്ടിനിര്ത്താനുള്ള ശ്രമം അനുവദിക്കാനാവില്ല. സ്വന്തം ചിത്രം പോലും വരച്ചു വെക്കുന്നത് തടഞ്ഞ പ്രവാചകന് ഭയപ്പെട്ടത് വ്യക്തിപൂജയിലേക്ക് തന്റെ സമുദായം ചെന്നെത്തുമോ എന്നതായിരുന്നു. ബിംബാരാധകരെ കൊണ്ട് തന്നെ ബിംബങ്ങള് തച്ചുടപ്പിച്ചയാളാണ് പരിശുദ്ധ പ്രവാചകന്. ആ പ്രവാചകന്റെ പേരില് തന്നെ ഒരു 'കേശ ബിംബം' ഉയരുമ്പോള് പ്രതിഷേധിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.
ഗ്രാണ്ട്മോസ്കില് 'കേശപൂജ' തുടങ്ങുന്നതോടെ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ 'അജ്മീരായി' കോഴിക്കോട് മാറിയേക്കാം. ഈ റെക്കോര്ഡ് തകര്ക്കാന് ഇതിലും വലിയ പള്ളിയുമായി അടുത്ത സംഘടന ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചേക്കാം. 'പ്രവാചക കേശത്തിന്' പകരം 'പ്രവാചകപ്രതിമ' തന്നെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. അപ്പോഴും ഉസ്താദുമാരെ കാണുമ്പോള് തക്ബീര് വിളിച്ച്, കൈപ്പുറം മുത്തി വിശക്കുന്ന അരമുണ്ട് മുറുക്കി കെട്ടി ഒരുപറ്റം പാവങ്ങള് ഇറച്ചി ചോറിനു പാത്രം കഴുകുന്നുണ്ടാവും. അന്തരീക്ഷത്തില് ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ബാങ്കുവിളി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. പള്ളയുടെ വിളിക്ക് ഉത്തരമേകാന് കഴിയാത്തവര് പള്ളിയുടെ വിളി കേള്ക്കാതിരുന്നാല് അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെങ്ങനെ?!
തിങ്കളാഴ്ച, ജനുവരി 31, 2011
സമൂഹമേ മാപ്പ്..
"എടീ വേഗം ഒരുങ്ങു, സ്കൂളില് എത്തണം, നാളെ അഡ്മിഷന്റെ അവസാന തീയതി ആണ്"
'ഈ ഡ്രസ്സ് മതിയോ'? കെട്ട്യോളുടെ ചോദ്യം.
"മോശമാക്കേണ്ട നല്ല ഡ്രസ്സ് ഇട്ടോ"
തിരക്കിട്ട് സ്കൂളില് എത്തി. മോളെ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി ഫോം എല്ലാം പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.
"വരേണ്ട തീയതി അറിയിക്കാം" എല്ലാം വായിച്ചു നോക്കിയ പ്രിന്സിപ്പലിന്റെ കമന്റ്.
ഹാവൂ സമാധാനമായി. എല്ലാരും പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ച പോലെ ഇന്റര്വ്യൂ ഒന്നും ഇല്ല.
ഒരു പാട് പുസ്തകങ്ങള് ഒക്കെ നോക്കി വായിച്ചു മോളെ പഠിപ്പിച്ചാ വരുന്നത്.
കുറച്ചു ദിവസത്തിന് ശേഷം വിളി. നാളെ ഇന്റര്വ്യൂ .
മോളെയും ഒരുക്കി ഇറക്കി, ഞാനും എന്റെ 'നല്ല പാതിയും' സ്കൂളിലേക്ക് വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചു.
"ഇരിക്കൂ"
"വേണ്ട ടീച്ചര്, ഞങ്ങള് ഇവിടെ നിന്നോളാം, ഇന്റര്വ്യൂ അവളോടല്ലേ".
"അല്ല നിങ്ങള് ഇരുവരും ഇരിക്കൂ. ഇന്റര്വ്യൂ നിങ്ങള്ക്കാണ്."
ങേ. ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി. ഇതെന്താ പാട്. പഠിക്കാന് പോകുന്നത് എന്റെ മോള്!
ഇന്റര്വ്യൂ ഞങ്ങള്ക്കോ?
ചോദ്യ ശരങ്ങള് തുടങ്ങി...
ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് നിന്നുള്ള, കേട്ടിട്ട് കൂടി ഇല്ലാത്ത പൊതു വിജ്ഞാന ചോദ്യങ്ങള്?
ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ ഗ്രാമറിന്റെ പ്രാധാന്യം......
സംസാര ഭാഷയും എഴുത്ത് ഭാഷയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
എട്ടാം ക്ലാസ് കഷ്ടിച്ച് പാസാവാന് പാട് പെട്ട ഞാനും, സ്കൂളില് തന്നെ പോയിട്ടില്ലാത്ത കെട്ടിയോളും, കിടന്നു വിയര്ത്തു കുളിച്ചു.
ഇടയ്ക്കു മോളോടും ചോദിച്ചു, കടിച്ചാല് പൊട്ടാത്ത ചില "ഇംഗ്ലീഷ് ചോദ്യങ്ങള്".
മലയാള വാക്കുകള് തന്നെ മുഴുവനും പഠിച്ചു വരുന്ന ആ കുഞ്ഞിനോടും ?!!!!!!!!!
വയസു കുറെ ആയെങ്കിലും, അന്നാദ്യമായി സ്കൂളില് ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിച്ച മാഷെ, ഇടയ്ക്കു വെറുതെ എങ്കിലും പത്രം വായിക്കാന് പറയാറുള്ള ഉപ്പയെ, അങ്ങിനെ എല്ലാരെയും ഓര്ത്തു.
കോട്ടും, ടൈയും കെട്ടി പത്രാസിനു മോളെ സ്കൂളില് ചേര്ക്കാന് പോയ ഞങ്ങള് തിരിച്ചു വന്നത് പ്രിന്സിപ്പലിന്റെ അവഞ്ജയോടെ ഉള്ള ചിരിയും കണ്ടു കൊണ്ട്.
തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി കസേരയില് ഇരുന്നു ആലോചിക്കാന് തുടങ്ങി.
തെറ്റ് ആരുടെ അടുത്താണ്?
ഒടുവില് ഉത്തരവും കിട്ടി. ശരിയാ എന്റടുത്തു തന്നെ.
ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ, ബാല്യം നഷ്ട്ടപെടരുത് എന്ന് കരുതി, വീട്ടിലും പറമ്പിലും ഓടിച്ചാടി കളിക്കാന് വിട്ടു.
തുമ്പിയുടെയും, പൂമ്പാറ്റയുടെയും പുറകെ ഓടി നടന്നു കഥ പറയാന് വിട്ടു.
കണ്ണ് പൊത്തി കളിച്ചും, കല്ല് കളിച്ചും, കോട്ടി "ഗോലി" കളിച്ചും, ഓലപമ്പരവും, ഓല പന്തും ഉണ്ടാക്കി, പാറി പറന്നു നടക്കാന് വിട്ടു.
ഇത്തിരി നല്ല, മലയാളം കുഞ്ഞി കവിതകളും, കുഞ്ഞി കഥകളും പറഞ്ഞു കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ആടി പാടുവാനായി, നടന്നു പോകാവുന്ന ദൂരമുള്ള വീടിനടുത്തെ "ബാലവാടിയില്" വിട്ടു.
പകരം ഒരുപാട് ദൂരെ, വണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്തു, കഴുത്തിനിറുകുന്ന ടൈയും കെട്ടി, എടുത്താല് പൊങ്ങാത്ത പുസ്തകങ്ങളുമായി ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയങ്ങളിലേക്ക് വിട്ടില്ല.
കളിക്കേണ്ട ഒഴിവു സമയത്ത് പോലും ട്യുഷനെന്നും പറഞ്ഞു വീട്ടിലിരുത്തി പഠിപ്പിച്ചില്ല.
എല്ലാരെയും പോലെ, വീട്ടിലെ പട്ടിയുടെയും, പൂച്ചയുടെയും പേരുകള്, "പപ്പ, ഡാഡി" എന്നും,
പെറ്റമ്മയെ "ഈജിപ്ഷ്യന് ശവത്തിന്റെ" പേര് (മമ്മി) എന്ന് വിളിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചില്ല.
നാലാള് കേള്ക്കെ ഡാഡി, മമ്മി എന്നിങ്ങനെ ഞങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതാണ് അഭിമാനം എന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചില്ല.
പകരം സ്നേഹത്തോടെ, ഉപ്പ, ഉമ്മ, അച്ഛന്, അമ്മ... എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചു.
വീടിനു പുറത്തിറങ്ങിയാല്, വെയില് കൊണ്ട് കറുത്ത് പോകുമെന്നും, ദേഹത്ത് പൊടി ആകുമെന്നും പറഞ്ഞു വീടിനകത്ത് കുത്തി ഇരുത്തിയില്ല, പകരം തൊടിയിലേക്ക് ഇറക്കി വിട്ടു.
മഴ പെയ്തപ്പോള് മഴ നനയാതെ വീടിനുള്ളില് അടച്ചിരുത്തി വാതിലുകള് കൊട്ടിയടച്ചില്ല, കുട്ടികളല്ലേ, മഴ ആസ്വദിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി മഴ കൊള്ളാന് അനുവദിച്ചു.
ഇങ്ങിനെ തെറ്റുകള് ഒരുപാട് ചെയ്തു കൂട്ടി.
മാപ്പ് സമൂഹമേ, മാപ്പ്..........
ഞാനും ചേരയെ തിന്നുന്ന നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള് നടുക്കണ്ടം തന്നെ തിന്നണമായിരുന്നു.
(ഈയിടെ മോളുടെ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി സ്കൂളില് അന്വേഷിക്കാന് പോയപ്പോള് ഉണ്ടായ ഒരു ചെറിയ അനുഭവം ആണ് എന്നെ ഇവിടെ ഈ കുറിപ്പില് എത്തിച്ചത്)
'ഈ ഡ്രസ്സ് മതിയോ'? കെട്ട്യോളുടെ ചോദ്യം.
"മോശമാക്കേണ്ട നല്ല ഡ്രസ്സ് ഇട്ടോ"
തിരക്കിട്ട് സ്കൂളില് എത്തി. മോളെ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി ഫോം എല്ലാം പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.
"വരേണ്ട തീയതി അറിയിക്കാം" എല്ലാം വായിച്ചു നോക്കിയ പ്രിന്സിപ്പലിന്റെ കമന്റ്.
ഹാവൂ സമാധാനമായി. എല്ലാരും പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ച പോലെ ഇന്റര്വ്യൂ ഒന്നും ഇല്ല.
ഒരു പാട് പുസ്തകങ്ങള് ഒക്കെ നോക്കി വായിച്ചു മോളെ പഠിപ്പിച്ചാ വരുന്നത്.
കുറച്ചു ദിവസത്തിന് ശേഷം വിളി. നാളെ ഇന്റര്വ്യൂ .
മോളെയും ഒരുക്കി ഇറക്കി, ഞാനും എന്റെ 'നല്ല പാതിയും' സ്കൂളിലേക്ക് വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചു.
"ഇരിക്കൂ"
"വേണ്ട ടീച്ചര്, ഞങ്ങള് ഇവിടെ നിന്നോളാം, ഇന്റര്വ്യൂ അവളോടല്ലേ".
"അല്ല നിങ്ങള് ഇരുവരും ഇരിക്കൂ. ഇന്റര്വ്യൂ നിങ്ങള്ക്കാണ്."
ങേ. ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി. ഇതെന്താ പാട്. പഠിക്കാന് പോകുന്നത് എന്റെ മോള്!
ഇന്റര്വ്യൂ ഞങ്ങള്ക്കോ?
ചോദ്യ ശരങ്ങള് തുടങ്ങി...
ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് നിന്നുള്ള, കേട്ടിട്ട് കൂടി ഇല്ലാത്ത പൊതു വിജ്ഞാന ചോദ്യങ്ങള്?
ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ ഗ്രാമറിന്റെ പ്രാധാന്യം......
സംസാര ഭാഷയും എഴുത്ത് ഭാഷയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
എട്ടാം ക്ലാസ് കഷ്ടിച്ച് പാസാവാന് പാട് പെട്ട ഞാനും, സ്കൂളില് തന്നെ പോയിട്ടില്ലാത്ത കെട്ടിയോളും, കിടന്നു വിയര്ത്തു കുളിച്ചു.
ഇടയ്ക്കു മോളോടും ചോദിച്ചു, കടിച്ചാല് പൊട്ടാത്ത ചില "ഇംഗ്ലീഷ് ചോദ്യങ്ങള്".
മലയാള വാക്കുകള് തന്നെ മുഴുവനും പഠിച്ചു വരുന്ന ആ കുഞ്ഞിനോടും ?!!!!!!!!!
വയസു കുറെ ആയെങ്കിലും, അന്നാദ്യമായി സ്കൂളില് ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിച്ച മാഷെ, ഇടയ്ക്കു വെറുതെ എങ്കിലും പത്രം വായിക്കാന് പറയാറുള്ള ഉപ്പയെ, അങ്ങിനെ എല്ലാരെയും ഓര്ത്തു.
കോട്ടും, ടൈയും കെട്ടി പത്രാസിനു മോളെ സ്കൂളില് ചേര്ക്കാന് പോയ ഞങ്ങള് തിരിച്ചു വന്നത് പ്രിന്സിപ്പലിന്റെ അവഞ്ജയോടെ ഉള്ള ചിരിയും കണ്ടു കൊണ്ട്.
തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി കസേരയില് ഇരുന്നു ആലോചിക്കാന് തുടങ്ങി.
തെറ്റ് ആരുടെ അടുത്താണ്?
ഒടുവില് ഉത്തരവും കിട്ടി. ശരിയാ എന്റടുത്തു തന്നെ.
ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ, ബാല്യം നഷ്ട്ടപെടരുത് എന്ന് കരുതി, വീട്ടിലും പറമ്പിലും ഓടിച്ചാടി കളിക്കാന് വിട്ടു.
തുമ്പിയുടെയും, പൂമ്പാറ്റയുടെയും പുറകെ ഓടി നടന്നു കഥ പറയാന് വിട്ടു.
കണ്ണ് പൊത്തി കളിച്ചും, കല്ല് കളിച്ചും, കോട്ടി "ഗോലി" കളിച്ചും, ഓലപമ്പരവും, ഓല പന്തും ഉണ്ടാക്കി, പാറി പറന്നു നടക്കാന് വിട്ടു.
ഇത്തിരി നല്ല, മലയാളം കുഞ്ഞി കവിതകളും, കുഞ്ഞി കഥകളും പറഞ്ഞു കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ആടി പാടുവാനായി, നടന്നു പോകാവുന്ന ദൂരമുള്ള വീടിനടുത്തെ "ബാലവാടിയില്" വിട്ടു.
പകരം ഒരുപാട് ദൂരെ, വണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്തു, കഴുത്തിനിറുകുന്ന ടൈയും കെട്ടി, എടുത്താല് പൊങ്ങാത്ത പുസ്തകങ്ങളുമായി ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയങ്ങളിലേക്ക് വിട്ടില്ല.
കളിക്കേണ്ട ഒഴിവു സമയത്ത് പോലും ട്യുഷനെന്നും പറഞ്ഞു വീട്ടിലിരുത്തി പഠിപ്പിച്ചില്ല.
എല്ലാരെയും പോലെ, വീട്ടിലെ പട്ടിയുടെയും, പൂച്ചയുടെയും പേരുകള്, "പപ്പ, ഡാഡി" എന്നും,
പെറ്റമ്മയെ "ഈജിപ്ഷ്യന് ശവത്തിന്റെ" പേര് (മമ്മി) എന്ന് വിളിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചില്ല.
നാലാള് കേള്ക്കെ ഡാഡി, മമ്മി എന്നിങ്ങനെ ഞങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതാണ് അഭിമാനം എന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചില്ല.
പകരം സ്നേഹത്തോടെ, ഉപ്പ, ഉമ്മ, അച്ഛന്, അമ്മ... എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചു.
വീടിനു പുറത്തിറങ്ങിയാല്, വെയില് കൊണ്ട് കറുത്ത് പോകുമെന്നും, ദേഹത്ത് പൊടി ആകുമെന്നും പറഞ്ഞു വീടിനകത്ത് കുത്തി ഇരുത്തിയില്ല, പകരം തൊടിയിലേക്ക് ഇറക്കി വിട്ടു.
മഴ പെയ്തപ്പോള് മഴ നനയാതെ വീടിനുള്ളില് അടച്ചിരുത്തി വാതിലുകള് കൊട്ടിയടച്ചില്ല, കുട്ടികളല്ലേ, മഴ ആസ്വദിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി മഴ കൊള്ളാന് അനുവദിച്ചു.
ഇങ്ങിനെ തെറ്റുകള് ഒരുപാട് ചെയ്തു കൂട്ടി.
മാപ്പ് സമൂഹമേ, മാപ്പ്..........
ഞാനും ചേരയെ തിന്നുന്ന നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള് നടുക്കണ്ടം തന്നെ തിന്നണമായിരുന്നു.
(ഈയിടെ മോളുടെ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി സ്കൂളില് അന്വേഷിക്കാന് പോയപ്പോള് ഉണ്ടായ ഒരു ചെറിയ അനുഭവം ആണ് എന്നെ ഇവിടെ ഈ കുറിപ്പില് എത്തിച്ചത്)
ചൊവ്വാഴ്ച, ഒക്ടോബർ 19, 2010
അവള്ക്ക് വയസ്സ് പതിനാറ് തികഞ്ഞിട്ടില്ല
അവള്ക്ക് വയസ്സ് പതിനാറ് തികഞ്ഞിട്ടില്ല. പ്ലസ് വണ് വിദ്യാര്ഥിനിയാണ്. ''സാറൊന്നുപദേശിക്കണം'' എന്ന അഭ്യര്ഥനയോടെയാണ് പിതാവ് അവളെ എന്റെ പക്കല് കൊണ്ടുവന്നത്.തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള ഒരു ബിസിനസ്സുകാരനുമായി അവള് കടുത്ത പ്രണയത്തിലാണ്. മൊബൈലില് വന്ന ഒരു മിസ്ഡ് കാളില് തുടങ്ങിയ അടുപ്പമാണ്. വീട്ടുകാര് കാര്യങ്ങള് അറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വൈകി.
ഒരുമാസത്തെ പരിചയം കൊണ്ട് അവളുടെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് 'വേര്പിരിയാന് പറ്റാത്തവിധം' അവര് അടുത്തുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ശനിയും ഞായറും എന്ട്രന്സ് കോച്ചിങ്ങിന് തൃശ്ശൂര്ക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. വരാന് വൈകുമ്പോള് ആധി പിടിക്കണ്ടല്ലോ എന്നോര്ത്താണ് മൊബൈല്ഫോണ് വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്.
മുറി അടച്ചിട്ട് മകള് പഠിക്കുകയാണെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്. പിന്നീടാണ്, അവള് മൊബൈലില് സല്ലപിക്കുകയാണെന്നറിഞ്ഞത്. മൊബൈല് പിടിച്ചുവാങ്ങി. പിറ്റേദിവസം സ്കൂളില് വിട്ടില്ല. അന്ന് രാത്രിയായപ്പോള് അവള് ഹിസ്റ്റീരിക് ആയി മാറി.
മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നവര്ക്ക് അത് കിട്ടാതെ വരുമ്പോഴുള്ള വികാരപ്രകടനങ്ങള്ക്ക് സമാനമായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവമെന്ന് ആ പിതാവ് ഓര്മിക്കുന്നു. രണ്ടുദിവസം കൊണ്ട് അത് മാറി.
വീട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഉപദേശിച്ചപ്പോള് അവള് നല്ല കുട്ടിയാകാമെന്ന് പറഞ്ഞു. വീട്ടില് സ്ഥിരമായി അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, വൈകാതെ സ്കൂളില് ബാത്ത്റൂമിലിരുന്ന് സ്ഥിരം മൊബൈലില് സംസാരിച്ച അവളെ അധ്യാപികമാര് പിടികൂടി. വീട്ടില് മൊബൈല് പിടിച്ചെടുത്തപ്പോള് കാമുകന് പുതിയൊരു സെറ്റ് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കൂട്ടുകാരിയാണ് മൊബൈല് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. രാവിലെ സ്കൂളിലെത്തുമ്പോള് അവള്ക്ക് കൈമാറും.
''ഇവള് ഇങ്ങനെയാകുമെന്ന് സ്വപ്നത്തില് കരുതിയില്ല, ഇതിനുതാഴെ ഒരു പെണ്കൊച്ചുകൂടിയുണ്ട്. നന്നായി സ്നേഹിച്ചും വേണ്ടതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുത്തുമാണ് വളര്ത്തിയത്. ഒടുക്കം ഇങ്ങനെയായി....'' പിതാവ് കരയാന് തുടങ്ങി. ഞാന് അവളെ വിളിച്ച് മാറ്റിനിര്ത്തി സംസാരിച്ചു. അവള് പറഞ്ഞു: ''അങ്കിള് എന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞുകൊള്ളൂ. ബിജുവേട്ടനെ മറക്കണമെന്നുമാത്രം പറയരുത്.''
പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികയുന്ന ദിവസം വിവാഹം കഴിക്കാന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണവര്. അവന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ''നീ പഠിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട, പഠിച്ച് ജോലി മേടിച്ച് ശമ്പളം കൊണ്ടുവന്ന് കഴിയേണ്ട ഗതികേടൊന്നും എന്റെ വീട്ടിലില്ല....'' അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏറെ വിഷയങ്ങള്ക്ക് എ പ്ലസ് വാങ്ങി എസ്.എസ്.എല്.സി. പാസ്സായ അവള് ഇപ്പോള് കാര്യമായി ഒന്നും പഠിക്കുന്നില്ല. എന്ട്രന്സ് കോച്ചിങ്ങും ഉപേക്ഷിച്ചു.
മൊബൈല് ഫോണ് നല്കുന്ന സ്വകാര്യതയും മുഖമില്ലാതെ സംസാരിക്കാന് ലഭിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും സമൂഹത്തില് ഒരു പ്രശ്നമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മയക്കുമരുന്നും മദ്യവും പോലെ മൊബൈല് ഫോണിനും കമ്പ്യൂട്ടറിനും അഡിക്ട് ആയ ഒരു സമൂഹം അതിവേഗം വളര്ന്നുവരുന്നുണ്ട്.
ഇതില് കൗമാരക്കാരോ യുവതീയുവാക്കളോ മാത്രമല്ല മധ്യവയസ്കരും വാര്ധക്യം പ്രാപിച്ചവരുമൊക്കെ പെടുന്നുണ്ട്.
എന്നാല്, കൗമാരക്കാരിലാണ് ഇത് വലിയ ആഘാതം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. പ്രായത്തിന്റെ പക്വതക്കുറവ് മൂലം ഇവര് മൊബൈലിനെ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതില് പരിചയപ്പെടുന്നവര് പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമെന്ന് കരുതുന്നു. പ്രണയഭാവങ്ങള് മനസ്സില് പിടിമുറുക്കുന്ന പ്രായമായതിനാല് അവര് അതിവേഗം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു. സിനിമയും ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളും പകരുന്ന സങ്കല്പ ലോകത്തിലിരുന്ന് അവര് സ്വപ്നങ്ങള് നെയ്തുകൂട്ടും.
മുതിര്ന്നവര്ക്ക് മൊബൈല് സല്ലാപം ഒരു നേരംപോക്കായിരിക്കും. ഇരുകൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ്. അത് ചിലപ്പോള് വളര്ന്ന് വഴിവിട്ട ബന്ധങ്ങളില് എത്തിപ്പെടാം. രണ്ടുകൂട്ടര്ക്കും പരാതിയില്ലാത്തിടത്തോളം കാലം അത് തുടര്ന്നു പോകും. പരസ്പരം കലഹിക്കുമ്പോഴോ മൂന്നാമതൊരാള് ഇതറിയുമ്പോഴോ അതൊരു പ്രശ്നമായെന്നുവരാം.
മറ്റുചിലപ്പോള് മൊബൈലില് പരിചയപ്പെടുന്നവര് പിന്നീട് എവിടെയെങ്കിലും സംഗമിക്കുമ്പോള് മൊബൈലില് രഹസ്യമായും ചിലപ്പോള് പരസ്യമായും ഈ രംഗങ്ങള് പകര്ത്തപ്പെടുന്നു. പുരുഷനാകും ഇതിന് മുന്കൈയെടുക്കുക. മൊബൈലില് പകര്ത്തിയത് പിന്നീട് സുഹൃത്തുകള് വഴി ലോകമെമ്പാടും പകര്ന്നുകൊടുക്കുമ്പോഴാണ് ചതി പറ്റിയത് പെണ്കുട്ടി തിരിച്ചറിയുക. എന്നാല്, ഇതെല്ലാം സ്വന്തം കൈയിലിരിപ്പിന്റെ പ്രതിഫലമെന്നു പറഞ്ഞ് മാറ്റിനിര്ത്താം.
കൗമാരക്കാരുടെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ല. അവരുടെ നിഷ്കളങ്കത ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം ലഭിക്കാത്ത കുട്ടികളാണെങ്കില് പെട്ടെന്ന് ഇത്തരം ബന്ധങ്ങളില് അകപ്പെടാം. ഇനി സ്നേഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളാണെങ്കിലും പ്രായത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകള് മനസ്സിലാക്കി മക്കളെ ശ്രദ്ധിച്ചേതീരൂ.
പരസ്പരം ആകര്ഷണം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്ന് അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം. കൗമാരത്തിലെ ആകര്ഷണമല്ല യഥാര്ഥ പ്രണയമെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. അതോടൊപ്പം, അവരെ കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുവാന് സമയം കണ്ടെത്തണം. അവരുടെ കൂട്ടുകാര് ആരൊക്കെ? കമ്പ്യൂട്ടറില് അവര് പരതുന്ന സൈറ്റുകള് ഏതൊക്കെ? എല്ലാറ്റിലുമുപരി മക്കളുടെ അധ്യാപകരുമായി അടുത്ത ബന്ധം മാതാപിതാക്കള്ക്കുണ്ടാകണം. അവര് ഏന്തെങ്കിലും സൂചിപ്പിക്കുമ്പോള് ''ഹേയ്... എന്റെ മകള് അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല'' എന്നു പറഞ്ഞ് അവരെ കൊച്ചാക്കാന് നോക്കാതെ അവര് പറയുന്ന കാര്യത്തില് ശ്രദ്ധവെക്കാന് ശ്രമിക്കുക. ലാളിക്കുന്നതിനൊപ്പം ശാസിക്കാനും ശിക്ഷിക്കാനുമുള്ള അധികാരം കൂടി വിനിയോഗിക്കുക. അതൊരിക്കലും നശിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാകരുതെന്നു മാത്രം. വളരെ അത്യാവശ്യമാണെങ്കില് മാത്രം കൗമാരക്കാര്ക്ക് മൊബൈല് ഫോണ് നല്കുക. മാതാപിതാക്കളുടെ പേരില് പോസ്റ്റ് പെയ്ഡ് കണക്ഷനെടുത്താല് വിളിയുടെ വിവരങ്ങള് എളുപ്പം കിട്ടും. കാമുകന് നല്കിയ സിംകാര്ഡ് മാറ്റിയിട്ട് മാതാപിതാക്കളെ കബളിപ്പിച്ച കുട്ടികളുണ്ട് എങ്കിലും രക്ഷാകര്ത്താക്കള് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നെ ഇവര്ക്ക് നേര്വഴി നടക്കാന് പ്രചോദനമേകും.
ഇനി ആദ്യം പറഞ്ഞ പെണ്കുട്ടിയുടെ കാര്യം: ഒരു വിധത്തിലും വഴങ്ങാത്ത പെണ്കുട്ടിയുടെ കാമുകനെ കാണാന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു. സുഹൃത്തായ ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ സഹായത്തോടെ ആളെ കണ്ടെത്തി.
കോവളത്ത് ഒരു ഹോട്ടലില് കാര്ഡ്രൈവറായി ജോലിനോക്കുന്ന 'കാമുകന് ' വയസ്സ് 36. ഭാര്യയും രണ്ട് മക്കളുമുണ്ട്. ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാരില് നിന്നും പ്രചോദനം ഉള്ക്കൊണ്ട് മിസ്ഡ് കോള് ചൂണ്ടയിട്ടതാണ്. കൊത്തിയത് പാവം പെണ്കുട്ടിയും. ലാത്തികൊണ്ടുള്ള കുത്ത് കിട്ടിയപ്പോള് അയാള് കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു; വെറുതെ ടൈംപാസ്സിനായിരുന്നു തന്റെ പ്രേമമെന്ന്.
എന്തായാലും പെണ്കുട്ടിയെയും ഈ രംഗത്തിന് സാക്ഷിയാകാന് കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്, കാമുകന് വ്യാജനായിരുന്നുവെന്ന് ഒരിക്കലും അവള് വിശ്വസിക്കില്ല. അവളുടെ അച്ഛനും സഹായികളുമൊക്കെ വഞ്ചകരാണെന്നും അവള് പറഞ്ഞേനെ. അവളുടെ കുഴപ്പമല്ലിത്. അവളുടെ പ്രായത്തിന്റെയും നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെയും കുഴപ്പമാണ്.
ഒരുമാസത്തെ പരിചയം കൊണ്ട് അവളുടെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് 'വേര്പിരിയാന് പറ്റാത്തവിധം' അവര് അടുത്തുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ശനിയും ഞായറും എന്ട്രന്സ് കോച്ചിങ്ങിന് തൃശ്ശൂര്ക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. വരാന് വൈകുമ്പോള് ആധി പിടിക്കണ്ടല്ലോ എന്നോര്ത്താണ് മൊബൈല്ഫോണ് വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്.
മുറി അടച്ചിട്ട് മകള് പഠിക്കുകയാണെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്. പിന്നീടാണ്, അവള് മൊബൈലില് സല്ലപിക്കുകയാണെന്നറിഞ്ഞത്. മൊബൈല് പിടിച്ചുവാങ്ങി. പിറ്റേദിവസം സ്കൂളില് വിട്ടില്ല. അന്ന് രാത്രിയായപ്പോള് അവള് ഹിസ്റ്റീരിക് ആയി മാറി.
മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നവര്ക്ക് അത് കിട്ടാതെ വരുമ്പോഴുള്ള വികാരപ്രകടനങ്ങള്ക്ക് സമാനമായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവമെന്ന് ആ പിതാവ് ഓര്മിക്കുന്നു. രണ്ടുദിവസം കൊണ്ട് അത് മാറി.
വീട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഉപദേശിച്ചപ്പോള് അവള് നല്ല കുട്ടിയാകാമെന്ന് പറഞ്ഞു. വീട്ടില് സ്ഥിരമായി അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, വൈകാതെ സ്കൂളില് ബാത്ത്റൂമിലിരുന്ന് സ്ഥിരം മൊബൈലില് സംസാരിച്ച അവളെ അധ്യാപികമാര് പിടികൂടി. വീട്ടില് മൊബൈല് പിടിച്ചെടുത്തപ്പോള് കാമുകന് പുതിയൊരു സെറ്റ് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കൂട്ടുകാരിയാണ് മൊബൈല് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. രാവിലെ സ്കൂളിലെത്തുമ്പോള് അവള്ക്ക് കൈമാറും.
''ഇവള് ഇങ്ങനെയാകുമെന്ന് സ്വപ്നത്തില് കരുതിയില്ല, ഇതിനുതാഴെ ഒരു പെണ്കൊച്ചുകൂടിയുണ്ട്. നന്നായി സ്നേഹിച്ചും വേണ്ടതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുത്തുമാണ് വളര്ത്തിയത്. ഒടുക്കം ഇങ്ങനെയായി....'' പിതാവ് കരയാന് തുടങ്ങി. ഞാന് അവളെ വിളിച്ച് മാറ്റിനിര്ത്തി സംസാരിച്ചു. അവള് പറഞ്ഞു: ''അങ്കിള് എന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞുകൊള്ളൂ. ബിജുവേട്ടനെ മറക്കണമെന്നുമാത്രം പറയരുത്.''
പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികയുന്ന ദിവസം വിവാഹം കഴിക്കാന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണവര്. അവന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ''നീ പഠിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട, പഠിച്ച് ജോലി മേടിച്ച് ശമ്പളം കൊണ്ടുവന്ന് കഴിയേണ്ട ഗതികേടൊന്നും എന്റെ വീട്ടിലില്ല....'' അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏറെ വിഷയങ്ങള്ക്ക് എ പ്ലസ് വാങ്ങി എസ്.എസ്.എല്.സി. പാസ്സായ അവള് ഇപ്പോള് കാര്യമായി ഒന്നും പഠിക്കുന്നില്ല. എന്ട്രന്സ് കോച്ചിങ്ങും ഉപേക്ഷിച്ചു.
മൊബൈല് ഫോണ് നല്കുന്ന സ്വകാര്യതയും മുഖമില്ലാതെ സംസാരിക്കാന് ലഭിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും സമൂഹത്തില് ഒരു പ്രശ്നമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മയക്കുമരുന്നും മദ്യവും പോലെ മൊബൈല് ഫോണിനും കമ്പ്യൂട്ടറിനും അഡിക്ട് ആയ ഒരു സമൂഹം അതിവേഗം വളര്ന്നുവരുന്നുണ്ട്.
ഇതില് കൗമാരക്കാരോ യുവതീയുവാക്കളോ മാത്രമല്ല മധ്യവയസ്കരും വാര്ധക്യം പ്രാപിച്ചവരുമൊക്കെ പെടുന്നുണ്ട്.
എന്നാല്, കൗമാരക്കാരിലാണ് ഇത് വലിയ ആഘാതം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. പ്രായത്തിന്റെ പക്വതക്കുറവ് മൂലം ഇവര് മൊബൈലിനെ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതില് പരിചയപ്പെടുന്നവര് പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമെന്ന് കരുതുന്നു. പ്രണയഭാവങ്ങള് മനസ്സില് പിടിമുറുക്കുന്ന പ്രായമായതിനാല് അവര് അതിവേഗം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു. സിനിമയും ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളും പകരുന്ന സങ്കല്പ ലോകത്തിലിരുന്ന് അവര് സ്വപ്നങ്ങള് നെയ്തുകൂട്ടും.
മുതിര്ന്നവര്ക്ക് മൊബൈല് സല്ലാപം ഒരു നേരംപോക്കായിരിക്കും. ഇരുകൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ്. അത് ചിലപ്പോള് വളര്ന്ന് വഴിവിട്ട ബന്ധങ്ങളില് എത്തിപ്പെടാം. രണ്ടുകൂട്ടര്ക്കും പരാതിയില്ലാത്തിടത്തോളം കാലം അത് തുടര്ന്നു പോകും. പരസ്പരം കലഹിക്കുമ്പോഴോ മൂന്നാമതൊരാള് ഇതറിയുമ്പോഴോ അതൊരു പ്രശ്നമായെന്നുവരാം.
മറ്റുചിലപ്പോള് മൊബൈലില് പരിചയപ്പെടുന്നവര് പിന്നീട് എവിടെയെങ്കിലും സംഗമിക്കുമ്പോള് മൊബൈലില് രഹസ്യമായും ചിലപ്പോള് പരസ്യമായും ഈ രംഗങ്ങള് പകര്ത്തപ്പെടുന്നു. പുരുഷനാകും ഇതിന് മുന്കൈയെടുക്കുക. മൊബൈലില് പകര്ത്തിയത് പിന്നീട് സുഹൃത്തുകള് വഴി ലോകമെമ്പാടും പകര്ന്നുകൊടുക്കുമ്പോഴാണ് ചതി പറ്റിയത് പെണ്കുട്ടി തിരിച്ചറിയുക. എന്നാല്, ഇതെല്ലാം സ്വന്തം കൈയിലിരിപ്പിന്റെ പ്രതിഫലമെന്നു പറഞ്ഞ് മാറ്റിനിര്ത്താം.
കൗമാരക്കാരുടെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ല. അവരുടെ നിഷ്കളങ്കത ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം ലഭിക്കാത്ത കുട്ടികളാണെങ്കില് പെട്ടെന്ന് ഇത്തരം ബന്ധങ്ങളില് അകപ്പെടാം. ഇനി സ്നേഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളാണെങ്കിലും പ്രായത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകള് മനസ്സിലാക്കി മക്കളെ ശ്രദ്ധിച്ചേതീരൂ.
പരസ്പരം ആകര്ഷണം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്ന് അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം. കൗമാരത്തിലെ ആകര്ഷണമല്ല യഥാര്ഥ പ്രണയമെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. അതോടൊപ്പം, അവരെ കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുവാന് സമയം കണ്ടെത്തണം. അവരുടെ കൂട്ടുകാര് ആരൊക്കെ? കമ്പ്യൂട്ടറില് അവര് പരതുന്ന സൈറ്റുകള് ഏതൊക്കെ? എല്ലാറ്റിലുമുപരി മക്കളുടെ അധ്യാപകരുമായി അടുത്ത ബന്ധം മാതാപിതാക്കള്ക്കുണ്ടാകണം. അവര് ഏന്തെങ്കിലും സൂചിപ്പിക്കുമ്പോള് ''ഹേയ്... എന്റെ മകള് അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല'' എന്നു പറഞ്ഞ് അവരെ കൊച്ചാക്കാന് നോക്കാതെ അവര് പറയുന്ന കാര്യത്തില് ശ്രദ്ധവെക്കാന് ശ്രമിക്കുക. ലാളിക്കുന്നതിനൊപ്പം ശാസിക്കാനും ശിക്ഷിക്കാനുമുള്ള അധികാരം കൂടി വിനിയോഗിക്കുക. അതൊരിക്കലും നശിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാകരുതെന്നു മാത്രം. വളരെ അത്യാവശ്യമാണെങ്കില് മാത്രം കൗമാരക്കാര്ക്ക് മൊബൈല് ഫോണ് നല്കുക. മാതാപിതാക്കളുടെ പേരില് പോസ്റ്റ് പെയ്ഡ് കണക്ഷനെടുത്താല് വിളിയുടെ വിവരങ്ങള് എളുപ്പം കിട്ടും. കാമുകന് നല്കിയ സിംകാര്ഡ് മാറ്റിയിട്ട് മാതാപിതാക്കളെ കബളിപ്പിച്ച കുട്ടികളുണ്ട് എങ്കിലും രക്ഷാകര്ത്താക്കള് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നെ ഇവര്ക്ക് നേര്വഴി നടക്കാന് പ്രചോദനമേകും.
ഇനി ആദ്യം പറഞ്ഞ പെണ്കുട്ടിയുടെ കാര്യം: ഒരു വിധത്തിലും വഴങ്ങാത്ത പെണ്കുട്ടിയുടെ കാമുകനെ കാണാന് ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു. സുഹൃത്തായ ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ സഹായത്തോടെ ആളെ കണ്ടെത്തി.
കോവളത്ത് ഒരു ഹോട്ടലില് കാര്ഡ്രൈവറായി ജോലിനോക്കുന്ന 'കാമുകന് ' വയസ്സ് 36. ഭാര്യയും രണ്ട് മക്കളുമുണ്ട്. ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാരില് നിന്നും പ്രചോദനം ഉള്ക്കൊണ്ട് മിസ്ഡ് കോള് ചൂണ്ടയിട്ടതാണ്. കൊത്തിയത് പാവം പെണ്കുട്ടിയും. ലാത്തികൊണ്ടുള്ള കുത്ത് കിട്ടിയപ്പോള് അയാള് കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു; വെറുതെ ടൈംപാസ്സിനായിരുന്നു തന്റെ പ്രേമമെന്ന്.
എന്തായാലും പെണ്കുട്ടിയെയും ഈ രംഗത്തിന് സാക്ഷിയാകാന് കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്, കാമുകന് വ്യാജനായിരുന്നുവെന്ന് ഒരിക്കലും അവള് വിശ്വസിക്കില്ല. അവളുടെ അച്ഛനും സഹായികളുമൊക്കെ വഞ്ചകരാണെന്നും അവള് പറഞ്ഞേനെ. അവളുടെ കുഴപ്പമല്ലിത്. അവളുടെ പ്രായത്തിന്റെയും നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെയും കുഴപ്പമാണ്.
ബുധനാഴ്ച, ഓഗസ്റ്റ് 18, 2010
ഒളിക്യാമറക്കാലം
ആധുനികയുഗം വിവരസാങ്കേതിക വിദ്യയുടെയും ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഉപകരണങ്ങളുടെയും മേഖലയില് വന് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോള് നാം സദാ നമ്മുടെ കണ്ണുകള് തുറന്നുവച്ചേതീരൂ. മനുഷ്യരെ നന്മയിലെത്തിക്കുന്നതും ഉപകാരപ്രതവുമായ പലതും ഈ മേഖലയിലുണ്ടെങ്കിലും അതിനേക്കാലേറെ മനുഷ്യനെ ചീത്തയാക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് വിവര സാങ്കേതികരംഗത്ത് വളര്ന്നുവരുന്നത്. മൂല്യച്യുതികളാണ് പുതുലോകത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്നെറ്റുമെല്ലാം പുതുയുഗത്തില് ഒഴിച്ചുകൂടാനാകാത്തവയായി വളര്ന്നുവരികയായതിനാല് നമ്മുടെ മക്കള്ക്കും അത്തരം വിദ്യനല്കല് അത്യാവശ്യമായിവരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ സദാസമയവും അവരില് പതിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവര് വിസിറ്റ് ചെയ്യുന്ന സൈറ്റുകള് അവര്ചാറ്റുചെയ്യുന്ന സുഹൃത്തുക്കള് എല്ലാം രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിച്ചേപറ്റൂ.
സദാസമയം കമ്പ്യൂട്ടറിനുമുമ്പിലിരിക്കുന്ന മക്കളെ അവര്നന്നായിപഠിക്കുകയാണെന്ന് കരുതി ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കരുത്. നിരീക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും ആളില്ലാത്തവരാണ് അധാര്മ്മികതയുടെയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയും ലോകത്തെത്തിപ്പെടുന്നത്.
ഇലക്ട്രോണിക് വ്യവസായം നമുക്കെത്തിക്കുന്ന പുതിയപുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള് പുതുതലമുറ അനാരോഗ്യകരമായ നിലയില് ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നു എന്നുനാം തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മൊബെയില് ഫോണുകളും അവയില് ഘടിപ്പിച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ ക്യാമറകളും ഇന്ന് നമ്മുടെ സ്വകാര്യതകളെ വരെ ഒപ്പിയെടുത്ത് മാലോകരെ കാണിച്ചേക്കാം .വിളഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും ഒരു വിത്തിന്റെ കയ്യില് ഇത്തരം ഉപകരണം കിട്ടിയാല് എവിടെയും ഇത് സംഭവിക്കാം. നമ്മള് സുരക്ഷിതമെന്നുകരുതുന്ന നമ്മുടെ ചുമര്കെട്ടുകള്ക്കുള്ളിലുള്ള സ്വകാര്യതപോലും നമുക്കന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നിഷ്കളങ്കരായ ഗ്രാമീണപെണ്കുട്ടികളുടെയും അമ്മമാരുടെയുമെല്ലാം മാനം ഇന്റര്നെറ്റിലൂടെ വിറ്റഴിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് നാം ഞെട്ടലോടെ അറിയുന്നു. അറിവ് കൂടുംതോറും മനുഷ്യന് അധപതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സെക്സ് ടൂറിസത്തിന് വേരുറപ്പിക്കുവാന് ഗ്രാമീണ നിഷ്കളങ്കതയെ പാകപ്പെടുത്തുവാന് പറന്നുനടക്കുന്ന കഴുകദംഷ്ടങ്ങള്ക്ക് കൈമെയ് മറന്ന് സഹായം ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ ഭരണകര്ത്താക്കള് ഇതിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയോ അവര്ക്കതിന് കഴിയുകയോ ഇല്ല. നമ്മള് ഓരോരുത്തരും അതിന് തയ്യാറാകണം.
സ്വന്തം മക്കളെമാത്രമല്ല നമ്മുടെ സമൂഹത്തെ തന്നെ ധാര്മ്മികമായി ഉദ്ധരിക്കാന് നാം പാടുപെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളിലെ അക്രമ അശ്ലീല വാസനകളെ 'സ്മാര്ട്ട്നെസ്' ആയികാണാതെ കര്ശനമായി നിയന്ത്രിക്കണം അല്ലെങ്കില് അവര് നമുക്ക് കൈവിട്ടുപോകും സമൂഹത്തിനുമുമ്പില് ഒരുചോദ്യചിഹ്നമായി അവര്മാറും.
ഇന്റര്നെറ്റിനെയും ആധുനികരീതികളെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി നാം ഒരിക്കലും കൈകഴുകരുത്. ഇന്റര്നെറ്റ് പുതുയുഗത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണ്.പുതുയുഗജീവികളിലെ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അധാര്മ്മികത അതില് മുഴച്ചുനില്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇനിയുള്ളകാലത്ത് നന്മപകര്ന്നുനല്കാനും ഇതിനോളം നല്ല മാര്ഗ്ഗം വേറെയില്ല എന്നും നാം മനസ്സിലാക്കണം.നല്ലതും ചീത്തയും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇന്റര്നെറ്റിലുണ്ട്. നല്ലത് മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. തിന്മയെ കയ്യൊഴിയുക,അതിന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളില് വീഴാതിരിക്കുക.
നമ്മുടെ മക്കളെ നന്മയുടെ വഴിയെ നടത്തുക, നാം നേര്വഴിക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് അവരെ കൂടെനടത്തുക. നമ്മുടെ സമൂഹത്തെയും അങ്ങനെ നടത്താന് പരിശ്രമിക്കുക.
കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്നെറ്റുമെല്ലാം പുതുയുഗത്തില് ഒഴിച്ചുകൂടാനാകാത്തവയായി വളര്ന്നുവരികയായതിനാല് നമ്മുടെ മക്കള്ക്കും അത്തരം വിദ്യനല്കല് അത്യാവശ്യമായിവരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ സദാസമയവും അവരില് പതിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവര് വിസിറ്റ് ചെയ്യുന്ന സൈറ്റുകള് അവര്ചാറ്റുചെയ്യുന്ന സുഹൃത്തുക്കള് എല്ലാം രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിച്ചേപറ്റൂ.
സദാസമയം കമ്പ്യൂട്ടറിനുമുമ്പിലിരിക്കുന്ന മക്കളെ അവര്നന്നായിപഠിക്കുകയാണെന്ന് കരുതി ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കരുത്. നിരീക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും ആളില്ലാത്തവരാണ് അധാര്മ്മികതയുടെയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയും ലോകത്തെത്തിപ്പെടുന്നത്.
ഇലക്ട്രോണിക് വ്യവസായം നമുക്കെത്തിക്കുന്ന പുതിയപുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള് പുതുതലമുറ അനാരോഗ്യകരമായ നിലയില് ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നു എന്നുനാം തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മൊബെയില് ഫോണുകളും അവയില് ഘടിപ്പിച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ ക്യാമറകളും ഇന്ന് നമ്മുടെ സ്വകാര്യതകളെ വരെ ഒപ്പിയെടുത്ത് മാലോകരെ കാണിച്ചേക്കാം .വിളഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും ഒരു വിത്തിന്റെ കയ്യില് ഇത്തരം ഉപകരണം കിട്ടിയാല് എവിടെയും ഇത് സംഭവിക്കാം. നമ്മള് സുരക്ഷിതമെന്നുകരുതുന്ന നമ്മുടെ ചുമര്കെട്ടുകള്ക്കുള്ളിലുള്ള സ്വകാര്യതപോലും നമുക്കന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നിഷ്കളങ്കരായ ഗ്രാമീണപെണ്കുട്ടികളുടെയും അമ്മമാരുടെയുമെല്ലാം മാനം ഇന്റര്നെറ്റിലൂടെ വിറ്റഴിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് നാം ഞെട്ടലോടെ അറിയുന്നു. അറിവ് കൂടുംതോറും മനുഷ്യന് അധപതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സെക്സ് ടൂറിസത്തിന് വേരുറപ്പിക്കുവാന് ഗ്രാമീണ നിഷ്കളങ്കതയെ പാകപ്പെടുത്തുവാന് പറന്നുനടക്കുന്ന കഴുകദംഷ്ടങ്ങള്ക്ക് കൈമെയ് മറന്ന് സഹായം ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ ഭരണകര്ത്താക്കള് ഇതിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയോ അവര്ക്കതിന് കഴിയുകയോ ഇല്ല. നമ്മള് ഓരോരുത്തരും അതിന് തയ്യാറാകണം.
സ്വന്തം മക്കളെമാത്രമല്ല നമ്മുടെ സമൂഹത്തെ തന്നെ ധാര്മ്മികമായി ഉദ്ധരിക്കാന് നാം പാടുപെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളിലെ അക്രമ അശ്ലീല വാസനകളെ 'സ്മാര്ട്ട്നെസ്' ആയികാണാതെ കര്ശനമായി നിയന്ത്രിക്കണം അല്ലെങ്കില് അവര് നമുക്ക് കൈവിട്ടുപോകും സമൂഹത്തിനുമുമ്പില് ഒരുചോദ്യചിഹ്നമായി അവര്മാറും.
ഇന്റര്നെറ്റിനെയും ആധുനികരീതികളെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി നാം ഒരിക്കലും കൈകഴുകരുത്. ഇന്റര്നെറ്റ് പുതുയുഗത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണ്.പുതുയുഗജീവികളിലെ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അധാര്മ്മികത അതില് മുഴച്ചുനില്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇനിയുള്ളകാലത്ത് നന്മപകര്ന്നുനല്കാനും ഇതിനോളം നല്ല മാര്ഗ്ഗം വേറെയില്ല എന്നും നാം മനസ്സിലാക്കണം.നല്ലതും ചീത്തയും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇന്റര്നെറ്റിലുണ്ട്. നല്ലത് മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. തിന്മയെ കയ്യൊഴിയുക,അതിന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളില് വീഴാതിരിക്കുക.
നമ്മുടെ മക്കളെ നന്മയുടെ വഴിയെ നടത്തുക, നാം നേര്വഴിക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് അവരെ കൂടെനടത്തുക. നമ്മുടെ സമൂഹത്തെയും അങ്ങനെ നടത്താന് പരിശ്രമിക്കുക.
നീയെന്റെ ചോരയായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ..
പ്രിയപ്പെട്ട മൂട്ടേ,
എത്രയെത്ര ഉറക്കമില്ലാത്ത രാവുകളാണ് നീയെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് പലപ്പോഴും നീയെന്നെ കുത്തി നോവിച്ചു .എന്റെ ചോര കുടിച്ചു വിശപ്പും ദാഹവും തീര്ത്തു.എന്നിട്ടും നിന്നെ ഞാനൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നത് നീയെന്റെ ചോരയായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ...
പക്ഷെ നീയെന്നെ കൂടുതല് ദ്രോഹിച്ചു .എന്നെ സ്വപ്നം കാണാന് അനുവദിച്ചില്ല സ്വപ്നത്തെ കുറിച്ചു നിനക്കറിയോ ....മൂട്ടേ ...??
അത് നീ അറിയണ്ട അത് സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്സുകള്ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ ...
അല്ലേലും പണി കഴിഞ്ഞു ക്ഷീണത്തില് വന്നു ഒന്നുറങ്ങാന് നീ അനുവധിക്കരുണ്ടോ....എന്റെ സ്റ്റോര് കീപ്പേര് അയാള്ക്ക് വായ് തുറന്ന തെറി മാത്രേ വരൂ...ഒരു സിന്ധി പ്പശു വിനെപ്പോലെയ അയാള്....അത്രയ്ക്ക് ഉണ്ട് അയാളെ കാണാന് ..രാവിലെ എണീക്കുമ്പോ ആരെയ ഇന്ന് ചീത്ത വിളിക്കേണ്ടതെന്ന് ഒരു മെനു ആക്കീട്ട ആ തെണ്ടി വരാറ്...എന്റെ ഭാഗ്യമോ നിര്ഭാഗ്യമോ....എല്ലാ ദിവസവും ആമെനുവില് ഞാനുണ്ടാകും.....യെ ലെഖെ ജാവോ . ..വോ ലെഖെ ജാവോ ....എങ്ങനെ നോക്കിയാലും പണി തന്നെ പണി...ഒരു മാതിരി കുപ്പീന്ന് വന്ന ഭൂതം പോലെ..... അവിടെയും സമാധാനം ഇല്ലന്ന ഞാന് പറഞ്ഞു വന്നത്.....
നാളുകള്ക്കകം പെറ്റു പെരുകി നിന്നെയും നിന്റെ മക്കളെയും ഒഴിവാക്കാന് പല മാര്ഗങ്ങളും ഞാന് സ്വീകരിച്ചു നീ പോയില്ല .അത്രക്കും ഇഷ്ട മായിരുന്നല്ലോ എന്റെ ചോര നിനക്ക് ..
എത്രയെത്ര ദിര്ഹംസ് എനിക്ക് ചിലവായി റൂമില് അണ്ണന് എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന രണ്ജിയെട്ടന് പറഞ്ഞപോലെ petrol ഉം pifpuf ഉം മാറി മാറി ഉപയോഗിച്ചു..... നീ പോകാന് കൂട്ടാക്കിയില്ല........ കട്ടിലും ബെഡും പുതപ്പും എല്ലാം വെയിലത്തിട്ട് മുറിയില് pest control കാരെ വിളിച്ചു മരുന്നടിപ്പിച്ചു.....5ദിവസം നീയെന്നെ ഉറങ്ങാന് അനുവതിച്ചു അത് ശെരിയാണ് പക്ഷെ ദിവസങ്ങള്ക്കു ശേഷം നീയും പരിവാരങ്ങളും വീണ്ടും വന്നില്ലേ ?
എന്നിട്ടും നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതിരുന്നത് നീയെന്റെ ചോരയായത് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു...
നിനക്കറിയോ നിന്നില് ഒരാളെ പോലും പിടിച്ചു ഞാന് ചുമരില് തേച്ചു വൃത്തി കേടാക്കിയിട്ടില്ല...ഉണ്ടായിരുന്നവന് മാറി വേറെ റൂമില്പ്പോയി... നീ കാരണം മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പത്തും തറയില് കിടക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്
ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റും രണ്ടു പുതിയ കുപ്പായവും ഒരു ബെഡ് ഷീറ്റും ബലദിയ പെട്ടിക്കു സമര്പ്പിക്കേണ്ടി വന്നു
നീ ... പൂര്വ്വാധികം ശക്തിയോടെ .നിന്റെ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കി .നീയും നിന്റെ പ്രസ്ഥാനവും ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിഞ്ഞ് കൊട്ടേഷന് കാരെ പോലെ എന്നെ ആക്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു
പകല് സമയങ്ങളില് നിന്നെയും കൂട്ടാളികളെയും തിരഞ്ഞാല് കിട്ടാതെയായി നീ കാരണം എന്റെ കൂട്ടുകാര് മുറിയില് വരാതായില്ലേ..??
കട്ടിലിന്റെ മീതെയിട്ട പലകയിലെ ഓരോ ദ്വാരങ്ങളിലും വിടവുകളിലുമാണ് നിന്റെ ഒളി സാങ്കേതമെന്നു മനസ്സിലാക്കാന് N I A - യെ വിളിക്കേണ്ട ആവശ്യമൊന്നും വേണ്ടതില്ല നിന്നെ കുടിയിറക്കാന് മൂന്നാറില് പോയ പുലിയെ വിളിക്കെണ്ടിയും വന്നില്ല ...അതിനെക്കാളും വല്യ പുലി എന്റെ റൂമില് ഉണ്ടായിരുന്നു....
എന്നാലും നീയെന്റെ ചോരയാണെന്ന ബോധം എനിക്കുണ്ട്..ട്ടോ..!
പിന്നെ പുറത്തു വിലസി നടന്നിരുന്ന നിന്റെ ഭാര്യാ വീട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും ബാക്കി കുടുബക്കാരും പ്രതികാരം ചെയ്യാന് വന്നപ്പോ അവരെ എങ്ങിനെയാണ് പറപറത്തിയതെന്നു ഇപ്പൊ മനസ്സിലാക്കിക്കോ...
1 ദിവസം നീ എന്നെ മുറിയില് കാണാതായപ്പോ നിന്നെ പേടിച്ചു പോയതാണെന്ന് കരുതിയോ .?
പേടിച്ചു പോയത് തന്നെയാണ് പക്ഷെ നിന്നെയല്ല ഞാന് മുറിയില് അടിച്ചിട്ട മാരകമായ വിഷം പേടിച്ച്....... കാരണം ....കാത്തിരിക്കാന് ആളുണ്ട് എനിക്ക്.... എന്നെ കാത്ത് ഒരു പെണ്കുട്ടി,,വീട്ടുകാര്,,കൂട്ടുകാര്....ഇങ്ങനെ ഒത്തിരിപ്പേര് നാട്ടില് ജീവിക്കുന്നുണ്ട്..
''ബോംബ്''എന്ന ഓമനപ്പേരുള്ള{എന്റെ നാട്ടില്.... കണ്ണൂരില് ഉണ്ടാക്കുന്ന ബോംബ് അല്ല കേട്ടാ } ഒരു മരുന്ന് ആണ് മുറിയില് അടിച്ചിട്ടതെന്ന് ഇപ്പൊ ഞാന് വെളിപ്പെടുത്തട്ടെ ...നിനക്കങ്ങനെത്തന്നെ വേണം .......അബ്രയില് പോയി കിടക്കേണ്ടി വന്നു ഒരു ദിവസം....പോലിസ്കാര് അവിടുന്നോടിച്ചപ്പോ നേരെപ്പോയതു ബാറിലേക്ക്....അവിടെങ്കിലും മനസ്സമാധാനം കിട്ടുമല്ലോ എന്നോര്ത്......
പിറ്റേ ദിവസം കഴിഞ്ഞു വന്നു നോക്കിയപ്പോ
"ഹ ഹ ഹ ഹാ ഹാ" ..... നിന്റെ വംശം മഴുവന് താഴെ ചത്തു മലച്ചു കിടക്കുന്നു .... തുള്ളിചാടാതിരുന്നത് എനിക്ക് ഭരതനാട്യം അറിയാത്തത് കൊണ്ടല്ല ....പിന്നെ താഴത്തെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടി ഉണരണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചാണ്....
മുറിയൊക്കെ വൃത്തിയാക്കാന് അല്പം പാട് പെട്ടെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചിരുന്നു ഇവരൊക്കെ എന്റെ ചോരയാ ...ന്ന്...
ഇനിയൊരു കാര്യം നിന്നോട് പറയാനുള്ളത് നീയും നിന്റെ വര്ഗ്ഗവും എന്റെ മുറിയില് വന്നു പോകരുത്... വന്നാല് .....
നിനക്ക് വേണ്ടി മെനക്കെടാന് എനിക്കിപ്പോ നേരമില്ല കാരണം എന്താച്ചാല്
ഇനിയെനിക്ക് മധുരമുള്ള രാത്രികളാണ് സുന്ദരമായ കിനാവ് കാണാന്....!!!
പോന്നു മൂട്ടേ .. എന്നോടൊന്നും തോന്നരുത് നിര്ത്തട്ടെ ....
കടപ്പാട്: ആര്ക്കായാലും അവര്ക്ക് മധുരമുള്ള രാവുകള് നേരുന്നു
എത്രയെത്ര ഉറക്കമില്ലാത്ത രാവുകളാണ് നീയെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് പലപ്പോഴും നീയെന്നെ കുത്തി നോവിച്ചു .എന്റെ ചോര കുടിച്ചു വിശപ്പും ദാഹവും തീര്ത്തു.എന്നിട്ടും നിന്നെ ഞാനൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നത് നീയെന്റെ ചോരയായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ...
പക്ഷെ നീയെന്നെ കൂടുതല് ദ്രോഹിച്ചു .എന്നെ സ്വപ്നം കാണാന് അനുവദിച്ചില്ല സ്വപ്നത്തെ കുറിച്ചു നിനക്കറിയോ ....മൂട്ടേ ...??
അത് നീ അറിയണ്ട അത് സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്സുകള്ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ ...
അല്ലേലും പണി കഴിഞ്ഞു ക്ഷീണത്തില് വന്നു ഒന്നുറങ്ങാന് നീ അനുവധിക്കരുണ്ടോ....എന്റെ സ്റ്റോര് കീപ്പേര് അയാള്ക്ക് വായ് തുറന്ന തെറി മാത്രേ വരൂ...ഒരു സിന്ധി പ്പശു വിനെപ്പോലെയ അയാള്....അത്രയ്ക്ക് ഉണ്ട് അയാളെ കാണാന് ..രാവിലെ എണീക്കുമ്പോ ആരെയ ഇന്ന് ചീത്ത വിളിക്കേണ്ടതെന്ന് ഒരു മെനു ആക്കീട്ട ആ തെണ്ടി വരാറ്...എന്റെ ഭാഗ്യമോ നിര്ഭാഗ്യമോ....എല്ലാ ദിവസവും ആമെനുവില് ഞാനുണ്ടാകും.....യെ ലെഖെ ജാവോ . ..വോ ലെഖെ ജാവോ ....എങ്ങനെ നോക്കിയാലും പണി തന്നെ പണി...ഒരു മാതിരി കുപ്പീന്ന് വന്ന ഭൂതം പോലെ..... അവിടെയും സമാധാനം ഇല്ലന്ന ഞാന് പറഞ്ഞു വന്നത്.....
നാളുകള്ക്കകം പെറ്റു പെരുകി നിന്നെയും നിന്റെ മക്കളെയും ഒഴിവാക്കാന് പല മാര്ഗങ്ങളും ഞാന് സ്വീകരിച്ചു നീ പോയില്ല .അത്രക്കും ഇഷ്ട മായിരുന്നല്ലോ എന്റെ ചോര നിനക്ക് ..
എത്രയെത്ര ദിര്ഹംസ് എനിക്ക് ചിലവായി റൂമില് അണ്ണന് എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന രണ്ജിയെട്ടന് പറഞ്ഞപോലെ petrol ഉം pifpuf ഉം മാറി മാറി ഉപയോഗിച്ചു..... നീ പോകാന് കൂട്ടാക്കിയില്ല........ കട്ടിലും ബെഡും പുതപ്പും എല്ലാം വെയിലത്തിട്ട് മുറിയില് pest control കാരെ വിളിച്ചു മരുന്നടിപ്പിച്ചു.....5ദിവസം നീയെന്നെ ഉറങ്ങാന് അനുവതിച്ചു അത് ശെരിയാണ് പക്ഷെ ദിവസങ്ങള്ക്കു ശേഷം നീയും പരിവാരങ്ങളും വീണ്ടും വന്നില്ലേ ?
എന്നിട്ടും നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതിരുന്നത് നീയെന്റെ ചോരയായത് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു...
നിനക്കറിയോ നിന്നില് ഒരാളെ പോലും പിടിച്ചു ഞാന് ചുമരില് തേച്ചു വൃത്തി കേടാക്കിയിട്ടില്ല...ഉണ്ടായിരുന്നവന് മാറി വേറെ റൂമില്പ്പോയി... നീ കാരണം മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പത്തും തറയില് കിടക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്
ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റും രണ്ടു പുതിയ കുപ്പായവും ഒരു ബെഡ് ഷീറ്റും ബലദിയ പെട്ടിക്കു സമര്പ്പിക്കേണ്ടി വന്നു
നീ ... പൂര്വ്വാധികം ശക്തിയോടെ .നിന്റെ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കി .നീയും നിന്റെ പ്രസ്ഥാനവും ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിഞ്ഞ് കൊട്ടേഷന് കാരെ പോലെ എന്നെ ആക്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു
പകല് സമയങ്ങളില് നിന്നെയും കൂട്ടാളികളെയും തിരഞ്ഞാല് കിട്ടാതെയായി നീ കാരണം എന്റെ കൂട്ടുകാര് മുറിയില് വരാതായില്ലേ..??
കട്ടിലിന്റെ മീതെയിട്ട പലകയിലെ ഓരോ ദ്വാരങ്ങളിലും വിടവുകളിലുമാണ് നിന്റെ ഒളി സാങ്കേതമെന്നു മനസ്സിലാക്കാന് N I A - യെ വിളിക്കേണ്ട ആവശ്യമൊന്നും വേണ്ടതില്ല നിന്നെ കുടിയിറക്കാന് മൂന്നാറില് പോയ പുലിയെ വിളിക്കെണ്ടിയും വന്നില്ല ...അതിനെക്കാളും വല്യ പുലി എന്റെ റൂമില് ഉണ്ടായിരുന്നു....
എന്നാലും നീയെന്റെ ചോരയാണെന്ന ബോധം എനിക്കുണ്ട്..ട്ടോ..!
പിന്നെ പുറത്തു വിലസി നടന്നിരുന്ന നിന്റെ ഭാര്യാ വീട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും ബാക്കി കുടുബക്കാരും പ്രതികാരം ചെയ്യാന് വന്നപ്പോ അവരെ എങ്ങിനെയാണ് പറപറത്തിയതെന്നു ഇപ്പൊ മനസ്സിലാക്കിക്കോ...
1 ദിവസം നീ എന്നെ മുറിയില് കാണാതായപ്പോ നിന്നെ പേടിച്ചു പോയതാണെന്ന് കരുതിയോ .?
പേടിച്ചു പോയത് തന്നെയാണ് പക്ഷെ നിന്നെയല്ല ഞാന് മുറിയില് അടിച്ചിട്ട മാരകമായ വിഷം പേടിച്ച്....... കാരണം ....കാത്തിരിക്കാന് ആളുണ്ട് എനിക്ക്.... എന്നെ കാത്ത് ഒരു പെണ്കുട്ടി,,വീട്ടുകാര്,,കൂട്ടുകാര്....ഇങ്ങനെ ഒത്തിരിപ്പേര് നാട്ടില് ജീവിക്കുന്നുണ്ട്..
''ബോംബ്''എന്ന ഓമനപ്പേരുള്ള{എന്റെ നാട്ടില്.... കണ്ണൂരില് ഉണ്ടാക്കുന്ന ബോംബ് അല്ല കേട്ടാ } ഒരു മരുന്ന് ആണ് മുറിയില് അടിച്ചിട്ടതെന്ന് ഇപ്പൊ ഞാന് വെളിപ്പെടുത്തട്ടെ ...നിനക്കങ്ങനെത്തന്നെ വേണം .......അബ്രയില് പോയി കിടക്കേണ്ടി വന്നു ഒരു ദിവസം....പോലിസ്കാര് അവിടുന്നോടിച്ചപ്പോ നേരെപ്പോയതു ബാറിലേക്ക്....അവിടെങ്കിലും മനസ്സമാധാനം കിട്ടുമല്ലോ എന്നോര്ത്......
പിറ്റേ ദിവസം കഴിഞ്ഞു വന്നു നോക്കിയപ്പോ
"ഹ ഹ ഹ ഹാ ഹാ" ..... നിന്റെ വംശം മഴുവന് താഴെ ചത്തു മലച്ചു കിടക്കുന്നു .... തുള്ളിചാടാതിരുന്നത് എനിക്ക് ഭരതനാട്യം അറിയാത്തത് കൊണ്ടല്ല ....പിന്നെ താഴത്തെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടി ഉണരണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചാണ്....
മുറിയൊക്കെ വൃത്തിയാക്കാന് അല്പം പാട് പെട്ടെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചിരുന്നു ഇവരൊക്കെ എന്റെ ചോരയാ ...ന്ന്...
ഇനിയൊരു കാര്യം നിന്നോട് പറയാനുള്ളത് നീയും നിന്റെ വര്ഗ്ഗവും എന്റെ മുറിയില് വന്നു പോകരുത്... വന്നാല് .....
നിനക്ക് വേണ്ടി മെനക്കെടാന് എനിക്കിപ്പോ നേരമില്ല കാരണം എന്താച്ചാല്
ഇനിയെനിക്ക് മധുരമുള്ള രാത്രികളാണ് സുന്ദരമായ കിനാവ് കാണാന്....!!!
പോന്നു മൂട്ടേ .. എന്നോടൊന്നും തോന്നരുത് നിര്ത്തട്ടെ ....
കടപ്പാട്: ആര്ക്കായാലും അവര്ക്ക് മധുരമുള്ള രാവുകള് നേരുന്നു
തിങ്കളാഴ്ച, ജൂലൈ 05, 2010
ഒരു വിസിറ്റ് വിസയുടെ കഥ
പതിനാല് വര്ഷത്തെ ഗള്ഫ് ജീവിതത്തിനിടയില് പലതവണ ആഗ്രഹിച്ചതാണ് ഭാര്യയേയും മകളെയും ഒരു വിസിറ്റ് വിസയിലെങ്കിലും ഇവിടെയൊന്നെത്തിക്കാന്... എല്ലാ സ്കൂള് അവധിക്കും ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും കഴിയാറില്ല.ഒരു വിമാന കമ്പനിയുടെ പരസ്യം കേട്ടാണ് മുന്നിട്ടിറങ്ങിയത്. ടിക്കറ്റും വിസയും വിമാന കമ്പനി തന്നെ ഏര്പ്പാടാക്കും. നൂലാമാലകളില്ല. കാശ് കൊടുത്താല് വിസയും ടിക്കറ്റും റെഡി. സഹമുറിയന് പറഞ്ഞു: ''നീ കൊണ്ടുവാടെ ഫാമിലിയെ... നിനക്ക് മകള് ഒന്നല്ലേ ഉള്ളൂ...'' അവന് പറഞ്ഞു. ''എനിക്ക് മക്കള് മൂന്നാണ്.. ടിക്കറ്റും വിസയും റൂമും... എനിക്ക് താങ്ങാന് കഴിയില്ലടേ... അത് കൊണ്ടാ ഞാന് ശ്രമിക്കാത്തത്...'' ഒരു കുഞ്ഞ് ഉള്ളപ്പോഴും മറ്റെന്തോ കാരണമാണ് പറഞ്ഞത്. സത്യത്തില് രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാന് കഴിയാത്തതാണ് കാരണം.
''എന്ത് ചിലവ് വന്നാലും കുടുംബത്തെ കൊണ്ടുവന്ന് കാണിക്കണം. അവരുമറിയട്ടെ... ഇവിടുത്തെ ചൂടും... തണുപ്പും... അധ്വാനവും ഒക്കെ'' രവിയാണ് പറഞ്ഞത്. ''എന്നിട്ടെന്തേ രവീ നീ കൊണ്ടുവരാത്തത്...'' അബ്ദുള്ളക്കയാണ് ചോദിച്ചത്. രവി ഒന്ന് ചമ്മി. എങ്ങനെ കൊണ്ടുവരാനാ. പെങ്ങടെ കല്ല്യാണം, പെര പണിയല്, അച്ഛന്റെ ചികിത്സ, അനുജന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം... മതിയേ ഞാനിവിടെയും അവളവിടെയും നിക്കട്ടെ.... രവി ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് പോയി.
ഒരിക്കലെങ്കിലും കുടുംബത്തെ കൊണ്ടുവരാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത പ്രവാസി ഉണ്ടാവില്ല. ദുബായ് ഫെസ്റ്റിവല് തുടങ്ങിയാല് ടി.വി.യില് കാണുന്ന കാഴ്ചകള് കുട്ടികള്ക്ക് ഹരമാണ്. ഈ മായകാഴ്ചകളല്ല യഥാര്ത്ഥ ഗള്ഫ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന് ഇവിടെ വരണം.
വിമാനകമ്പനിയുടെ മധുരമായ പരസ്യം കേട്ടാണ് ചെന്നത്. പാസ്പോര്ട്ട് കോപ്പിയും, ഫോട്ടോയും കെട്ടിവെക്കല് തുകയും നല്കി തിരികെ വന്നു. ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് വിസ കിട്ടും. അപ്പോള് ടിക്കറ്റെടുക്കണം. നല്ല വിമാന കമ്പനിയാണ്, ചാര്ജ് കൂടും. ചാര്ജ് കൂടിയാലും വേണ്ടില്ല, നമ്മുടെ 'എക്സ്പ്രസില്' വരുന്നതിനേക്കാള് എത്രയോ ഭേദമാണ്.
ഒരു മാസത്തേക്കാണ് വിസ. അതുമതി. ഒരു മാസം കൊണ്ട് ഇവിടെയൊക്കെ ഒന്നു കണ്ട് പോയ്ക്കോട്ടെ.
അടുത്ത കടമ്പ റൂമാണ്. പലരോടും റൂമിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 'നോക്കാം' എന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഈ ഗള്ഫില് ഏത് കാര്യം പറഞ്ഞാലും 'നോക്കാം' എന്നേ പറയൂ.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് മുകളിലും ടെലഫോണ് ബൂത്തിന് പിറകിലും.... റൂം കൊടുക്കാനുണ്ട് എന്നെഴുതിയ നമ്പറില് വിളിച്ചു. ബംഗാളിയും പാകിസ്താനിയും ഫിലിപ്പൈനിയും... ആണ് ഫോണെടുത്തത്. ഒന്നും നടന്നില്ല. ദിവസം രണ്ട് മൂന്ന് കഴിഞ്ഞു. പറഞ്ഞ പ്രകാരം വിസ കിട്ടാറായി. കൃത്യമായി വന്നാലേ മകളുടെ സ്കൂള് തുറക്കുമ്പോഴേക്കും അങ്ങെത്താന് കഴിയൂ..
ഒരു 'സെമിബ്രോക്കറായ' അഹമ്മദിനെ കണ്ടത് കഫ്റ്റീരിയയില് വെച്ചാണ്. അഹമ്മദിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. ''റൂമുണ്ട്്... കുട്ടികളുണ്ടോ?'' ചോദ്യം. ഞാന് പറഞ്ഞു. ''ഉണ്ട് ഒരാള് പത്ത് വയസ്സ്'' അഹമ്മദ് പറഞ്ഞു. ''അതാണ് പ്രശ്നം. കുട്ടികളുണ്ടെങ്കില് നടക്കില്ല. ഷെയിറിങ്ങില് കുട്ടികള് പാടില്ല...'' ഞാന് കാര്യം പറഞ്ഞു. ''അഹമ്മദേ, ഭാര്യയെ ഒഴിവാക്കിയാലും കുട്ടിയെ ഒഴിവാക്കാന് ആവില്ല... അവള്ക്ക് വേണ്ടിയാ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാന് വിസയെടുത്തത്'' ഞാന് പരവശനായി. ''നിങ്ങള് ബേജാറാവാതിരി. ഒരു വില്ലയുണ്ട്. കുറച്ച് ദൂരെയാ.. ആരുടെ ശല്യവുമില്ല. 3,500 ദിര്ഹം വാടക'' ഞാന് പകച്ചുപോയെങ്കിലും കണക്കുകൂട്ടലുകള് തെറ്റുമെങ്കിലും സമ്മതിച്ചു. ''അഹമ്മദേ അത് പോയി നോക്കാം'' ഞാന് തിടുക്കപ്പെട്ടു. അഹമ്മദ് താടിതടവികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ''ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. അവിടെയുള്ള ബംഗാളിക്ക് 2000 ദിര്ഹം കീ മണി കൊടുക്കണം, എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട... എന്തേയ്''. എന്റെ ഉത്തരത്തിനായ് അഹമ്മദ് കാത്തിരുന്നു. കഫ്റ്റീരിയയിലെ മേശപ്പുറത്തെ ജഗ്ഗില് നിന്ന് ഞാന് വെള്ളം നേരെ വായിലേക്കൊഴിച്ചു. വിമ്മിഷ്ടം മാറി എന്നായപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞു. ''അത് ശരിയാവില്ല അഹമ്മദേ... ഒരു മാസത്തേക്ക് 5,500 ദിര്ഹം.. നാട്ടിലെ ഏഴുപതിനായിരം ഉറുപ്പിക'' അറിയാതെ പറഞ്ഞ് പോയി. നാട്ടിലെ കാശിന്റെ കണക്ക്. ഈ വിസയെടുക്കാന് തുടങ്ങിയതുമുതലാണ് ദിര്ഹം നാട്ടിലെ പൈസയുമായി ഒത്തുനോക്കല്. ഛെ നാണക്കേടായി. അഹമ്മദ് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള് പറഞ്ഞു. ''നാട്ടിലെ കായി നോക്കിയാല് നിങ്ങള് ഇവിടുന്ന് കുടിയാവെള്ളം കുടിക്കൂല'' അഹമ്മദ് വെയിലിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഭാര്യയുടെ വിളി വന്നപ്പോഴാണ് പരിസര ബോധമുണ്ടായത്. ''നിങ്ങളെന്താ വിളിക്കാത്തത്... എന്തൊക്കെ കൊണ്ടുവരണം... ചെമ്പ് പാത്രങ്ങള് ഇവിടുന്ന് വാങ്ങണോ, അവിടെ കിട്ടുമോ... എനിക്ക് നല്ല ചുരിദാറില്ല... ഞാന് രണ്ടെണ്ണം അടിക്കാന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. മോള്ക്ക് മൂന്ന് ജോഡി വാങ്ങിച്ചു. റൂമില് നല്ല സൗകര്യമുണ്ടോ...ചേട്ടാ ടി.വിയില് ചാനല് വേണേ... പാരിജാതം ഞാന് മുടങ്ങാതെ കാണുന്നതാ.. ടിക്കറ്റ് ഒക്കെയായാല് വിളിക്കണേ... വെക്കട്ടെ... യാത്ര ചോദിക്കാന് കുടുംബവീട്ടിലൊക്കെ പോകും. ഒക്കെ'' അവള് ഫോണ് വെച്ചു.
റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് രവിയുടെ ഫോണ് വന്നത്. ''റൂം ശരിയായോ?'' രവിയുടെ ചോദ്യം. 'ഇല്ല' ഞാന് പറഞ്ഞു. ''എന്നാലേയ് നിങ്ങള് ഉടനെ കാലിദിയയിലെ തൗഫീഖ് ടൈപ്പിങ്ങ് സെന്ററിനടുത്ത് വരണം.. ങാ... അല്മാഹയിരിയുടെ അടുത്ത്്... ഞാന് അവിടെയെത്താം...'' രവി ഫോണ് വെച്ചു. പത്ത് മിനുട്ട് കൊണ്ട് ഞാനും രവിയും കണ്ടുമുട്ടി. കൂടെ ഒരാളും. രവി പറഞ്ഞു. ''ഇയാളുടെ അടുത്ത് ഒരു റൂമുണ്ട്... 2,500 വാടക... പിന്നെ 500 രൂപ നാത്തുറിന് കൊടുക്കണം. എന്തേയ് പറ്റുമോ?'' ഞാന് സമ്മതം മൂളി... ''എങ്കില് റൂം കാണാം'' അവിടുന്ന് ടാക്സി പിടിച്ച് മുശിരിഫ് ഏരിയയില് എത്തി. രണ്ട് നില പഴയ കെട്ടിടത്തിലെ ഒരു ഫ്ലറ്റ് ഫാമിലിയും ബാച്ചിലറും താമസിക്കുന്ന ഒരിടം. കുറെ ചെരിപ്പുകള് അഴിച്ചുവെച്ച ഇടനാഴിയിലൂടെ അവസാനത്തെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ആ ഫ്ലറ്റില് അഞ്ച് റൂമുകള് ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി. അത് ഡിസൈന് ചെയ്ത എഞ്ചിനീയര് രണ്ട് മുറി മാത്രമേ വരച്ചിട്ടുണ്ടാവൂ. പിന്നീട് മരപ്പലക കൊണ്ട് നാടന് ബ്രോക്കര്മാര് തീര്ത്ത മൂന്ന് എക്സ്ട്രാ മുറികളാണ്. കാണുന്നത് കച്ചവടത്തിന്റെ പുതിയ മുഖം.
രവിയുടെ കൂടെയുള്ളയാള് മുറി തുറന്നു. ലൈറ്റിട്ടു. ഒരെലി കാലിനിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. സിഗരറ്റ് കുറ്റിയും കടലാസ് തുണ്ടുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു മുറി. ഫര്ണ്ണിച്ചര് മൂന്ന് കാലുള്ള സ്റ്റൂള് മാത്രം. ഞാന് രവിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. രവി പറഞ്ഞു. ഒരു ഏ.സി.വെക്കണം. കട്ടില് വാങ്ങണം. പിന്നെ ഒരു വിനോലി (കാര്പ്പെറ്റ്) വിരിക്കണം. ഒരു മാസത്തേക്കല്ലേ അണ്ണാ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യൂ. രവി ചിരിച്ചു. കൂടെയുള്ളയാളും. കണക്കുകള് പിഴയ്ക്കുന്നു. ഒന്നും നോക്കാനില്ല, ഇത് സമ്മതിക്കണം. ഞാന് രവിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. എന്റെ നിസ്സഹായത് വായിച്ചറിഞ്ഞന്നോണം രവി പറഞ്ഞു. ''പഴയ സാധനങ്ങള് വില്ക്കുന്ന കടയില് നിന്ന് നമുക്ക് ഏ.സി.യും കട്ടിലും ഒപ്പിക്കാം, പിന്നെ ടി.വി.യും ഫ്രിഡ്ജും... നമുക്ക് നോക്കമെടാ... തനിക്ക് ഇഷ്ടമായോ റൂം'' രവി ചോദിച്ചു. ഈ ചോദ്യം പണ്ട് എന്റെ ഭാര്യയെ പെണ്ണ് കാണാന് പോയപ്പോള് സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചതാണ്. 'നിനക്ക് ഇഷ്ടമായോ'... അന്ന് ഇഷ്ടമാകാത്ത എന്റെ ഭാര്യയെ 'സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മര്ദ്ദംകൊണ്ട്' ഇഷ്ടമായി എന്ന് പറഞ്ഞതാണ്. അതേ ചോദ്യം ഇപ്പോള് രവിയോടും പറയണം. 'കുഴപ്പമില്ല' ഞാന് പറഞ്ഞു. ഇഷ്ടമല്ലാതിരുന്ന ഭാര്യയെ രണ്ട് മൂന്ന് കൊല്ലം കൊണ്ട് ഇഷ്ടമായതുപോലെ ഈ റൂമും ഇഷ്ടമാകുമായിരിക്കും.
'എങ്കില് വാ' രവി ധൃതികൂട്ടി. അഡ്വാന്സ് കൊടുക്കൂ... രവി പറഞ്ഞു. കൂടെയുള്ളയാള് നിഴലില് നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്നു. 500 ദിര്ഹം ഞാന് അഡ്വാന്സ് കൊടുത്തു.
ഇറങ്ങാന് നേരം എലി വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കയറി. ഏ.സി.യും അനുബന്ധസാധനങ്ങളും വാങ്ങാന് ഏകദേശം 2,500 ദിര്ഹമെങ്കിലും വേണം. നാട്ടിലെ 28000 ഉറുപ്പിക. ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്, സ്റ്റൗവ്് എന്നിവ കൂടാതെ... ഞാന് കണക്കുകള് ഇന്ത്യന് മണിയിലേക്ക് കണ്വര്ട്ട് ചെയ്തു. തല പെരുക്കുന്നതുപോലെ.
വിസ കാന്സല് ചെയ്യാന് ഇനി പറ്റത്തില്ല. മൊബൈലില് നിന്ന് മെസേജ് അയച്ചത് പോലെ. ടലിറ ചെയ്ത് പോയി. ഇനി തിരിച്ചെടുക്കാന് പറ്റില്ല. അവള് ഗള്ഫ് യാത്ര ഒരാഘോഷമാക്കുകയാണ്. യാത്ര ചോദിക്കലും.. പെട്ടി വാങ്ങലും...ഇല്ല ഇനി തടയാനാവില്ല... ഞാനെന്നല്ല ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ വിചാരിച്ചാല് പോലും അവളെ നിര്ത്താനാവില്ല. വരട്ടെ, പതിനാല് വര്ഷത്തിന്റെ മോഹസാക്ഷാത്ക്കാരം. ഒരു മാസത്തെ കൂടെകിടപ്പ് കൊണ്ട് അവസാനിക്കട്ടെ.
ക്രെഡിറ്റ് കാര്ഡില് ക്രെഡിറ്റ് ലിമിറ്റ് കുറച്ചത് ഒരു വിനയായി. മൂന്ന് ദിവസത്തെ പരക്കംപാച്ചിലില് എല്ലാം ഒന്നൊരുക്കാന് കഴിഞ്ഞു. രവിയും മോഹനനും ഇബ്രാഹിക്കയും നന്നായി സഹകരിച്ചു. റൂം ഒരു വൃത്തിയും വെടിപ്പുമാക്കി. ഞാന് താമസിച്ച റൂമില് നിന്ന് ഒരു പഴയ ടി.വി. കടമായി കിട്ടി. കൊണ്ടുവെച്ചപ്പോഴാണ് ചാനല് ഇല്ല എന്നറിയുന്നത്. നാത്തുറിന് 150 ദിര്ഹം കൊടുത്ത് ചാനല് കിട്ടി. ഓണ് ചെയ്തു. സ്ക്രീന് തെളിഞ്ഞു. 'അപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലേ കെട്ടണ്ട കെട്ടണ്ടന്ന്' ഏതോ ഒരു തമാശ സീരിയലിലെ ടൈറ്റില് സോങ്ങ് കേട്ടു.
വിസയും ടിക്കറ്റും റെഡി. അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ച അവര് വരും. കോഴിക്കോട് നിന്ന് പാതിരാത്രിയിലെത്തിയ വീര്ത്ത വയറുള്ള വിമാനത്തില് നിന്ന് എന്റെ പ്രിയതമയും മകളും പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ആശ്ചര്യം വിടര്ന്ന മുഖത്തോടെ ഭാര്യയും മകളും പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോള് നിര്ജീവമായ മുഖത്തോടെ ലീവ് കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന പ്രവാസികള് നമ്മളെയും കടന്ന് മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാറില് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചുറ്റുമുള്ള അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങളും വൈദ്യുതി ദീപ അലങ്കാരങ്ങളും ഇവര്ക്ക് കൗതുക കാഴ്ചകളായി.
മുറിയിലെത്തി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കിടക്കാന് നേരം ഭാര്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. മകള് വളര്ന്നു. അടങ്ങികിടന്നോണം... നേരം വെളുക്കട്ടെ ഇവിടത്തെ ഒരുപാട് കാഴ്ചകള് കാണണം. ഭാര്യ കിടന്നു. നടുവില് മകളും. പഴയ ഏ.സി.യുടെ മുരള്ച്ച നെഞ്ചില് നിന്നാണെന്ന് തോന്നി. വിളമ്പി വെച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാതിരിക്കുന്ന ഒരു വിശപ്പുള്ളവന്റെ അവസ്ഥയില് ഞാന് ചെരിഞ്ഞ് കിടന്നു.
ദിവസങ്ങള് കടന്നുപോയി. രാത്രി പട്ടിണിയുടെ ദിനങ്ങള് തന്നെ. മകളോട് പുറത്തുപോയി കളിക്കാന് പറയാന് പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. ഫിലിപ്പൈനിയും ബംഗാളികളും താമസിക്കുന്ന ഫ്ലറ്റിന്റെ പുറത്തേക്ക് മകളെ തനിച്ചയക്കാന് പേടി.
ഭാര്യ പറഞ്ഞു. ''എന്തായാലും നിങ്ങള് ഉടന് നാട്ടില് വരിക'' ഞാന് പറഞ്ഞില്ല. 'നിന്നെയും മകളെയും കൊണ്ടുവരാന് എനിക്ക് നാട്ടിലെ രണ്ടരലക്ഷം രൂപ ചിലവായെന്ന്, അത് വീട്ടാന് മൂന്ന് വര്ഷമെങ്കിലും ഇവിടെ കഷ്ടപ്പെടണമെന്ന്'..
പതിനഞ്ച് ദിവസം കഴിയുമ്പോഴേക്കും നാട്ടിലേക്കുള്ള പര്ച്ചേസിങ്ങിന്റെ ലിസ്്റ്റായി. സാധനങ്ങളും വാങ്ങിച്ചു. പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായി. ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിതരാന് പറ്റാത്തതിന്റെ വിഷമവും ഭര്ത്താവിന്റെ പ്രകൃതിപരമായ ആവശ്യം സാധിക്കാത്തതിന്റെ മനോവിഷമവുമായി ഭാര്യ യാത്ര പറഞ്ഞു. കണ്ടുതീരാത്ത കാഴ്ചകളുടെ എണ്ണം പറഞ്ഞു മകളും തയ്യാറായി.
നാളെ മുതല് മൂട്ട കടിക്കുന്ന മുറിയിലേക്കുള്ള പറിച്ച് നടല് അലോസരപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും... മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു വെട്ടിപ്പിടിച്ചതിന്റെ ആഹ്ലാദം. പ്രവാസിക്ക് വളരെ വിരളമായി കിട്ടുന്ന ആനന്ദിന്റെ പൂത്തിരി.
ഓവര്ടൈം ചെയ്ത് നടുവൊടിയാന് നീണ്ട മൂന്ന് വര്ഷത്തിന്റെ ദൈര്ഘ്യം. അഞ്ച് മണിക്ക് അലാറം വെച്ച് ചെരിഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോള് ഞാനെന്ന വ്യക്തിത്വത്തിന്... എന്തെന്നില്ലാത്ത ഉള്തുടിപ്പ്... സ്വപ്നങ്ങളില് ഇഴചേര്ത്ത ഒരു കുടുംബ സംഗമത്തിന്റെ മധുരിക്കുന്ന ഓര്മകള്...
ഭാര്യയുടെയും മകളുടെയും കൂടെ നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോള് കോര്ണീഷ് എത്ര മനോഹരം. നടപ്പാതയിലെ പുല്തകിടിക്ക് എന്ത് ഭംഗി. എന്നും കവറോളുമിട്ട് ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുമ്പോള് ഏ.സി.യില്ലാത്ത ബസ്സില് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള് ഈ പതിനാല് വര്ഷവും കാണാത്ത മനോഹാരിത ഒരു മാസം എങ്ങനെയുണ്ടായി.
അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദത്തില് ഓര്മ്മകള്ക്ക് കടിഞ്ഞാണിട്ട്... വീണ്ടും പൊങ്ങുന്ന വെയിലിലേക്ക്..
ഇത് ഒരു കഥയാണ്. പലരുടെയും അനുഭവത്തില് നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ യാഥാര്ത്ഥ്യമായ ജീവിത അനുഭവമാണ്. ഓരോ പ്രവാസിയും ഉള്ളില് കൊണ്ടുനടക്കുന്ന മോഹങ്ങള് ഇതൊക്കെയാണ്. ഇതിലെ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും നിങ്ങള്ക്ക് നിങ്ങളായി തോന്നിയെങ്കില് ഒട്ടും സംശയിക്കേണ്ട... അത് നിങ്ങള് തന്നെയാണ്...
''എന്ത് ചിലവ് വന്നാലും കുടുംബത്തെ കൊണ്ടുവന്ന് കാണിക്കണം. അവരുമറിയട്ടെ... ഇവിടുത്തെ ചൂടും... തണുപ്പും... അധ്വാനവും ഒക്കെ'' രവിയാണ് പറഞ്ഞത്. ''എന്നിട്ടെന്തേ രവീ നീ കൊണ്ടുവരാത്തത്...'' അബ്ദുള്ളക്കയാണ് ചോദിച്ചത്. രവി ഒന്ന് ചമ്മി. എങ്ങനെ കൊണ്ടുവരാനാ. പെങ്ങടെ കല്ല്യാണം, പെര പണിയല്, അച്ഛന്റെ ചികിത്സ, അനുജന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം... മതിയേ ഞാനിവിടെയും അവളവിടെയും നിക്കട്ടെ.... രവി ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് പോയി.
ഒരിക്കലെങ്കിലും കുടുംബത്തെ കൊണ്ടുവരാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത പ്രവാസി ഉണ്ടാവില്ല. ദുബായ് ഫെസ്റ്റിവല് തുടങ്ങിയാല് ടി.വി.യില് കാണുന്ന കാഴ്ചകള് കുട്ടികള്ക്ക് ഹരമാണ്. ഈ മായകാഴ്ചകളല്ല യഥാര്ത്ഥ ഗള്ഫ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന് ഇവിടെ വരണം.
വിമാനകമ്പനിയുടെ മധുരമായ പരസ്യം കേട്ടാണ് ചെന്നത്. പാസ്പോര്ട്ട് കോപ്പിയും, ഫോട്ടോയും കെട്ടിവെക്കല് തുകയും നല്കി തിരികെ വന്നു. ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് വിസ കിട്ടും. അപ്പോള് ടിക്കറ്റെടുക്കണം. നല്ല വിമാന കമ്പനിയാണ്, ചാര്ജ് കൂടും. ചാര്ജ് കൂടിയാലും വേണ്ടില്ല, നമ്മുടെ 'എക്സ്പ്രസില്' വരുന്നതിനേക്കാള് എത്രയോ ഭേദമാണ്.
ഒരു മാസത്തേക്കാണ് വിസ. അതുമതി. ഒരു മാസം കൊണ്ട് ഇവിടെയൊക്കെ ഒന്നു കണ്ട് പോയ്ക്കോട്ടെ.
അടുത്ത കടമ്പ റൂമാണ്. പലരോടും റൂമിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 'നോക്കാം' എന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഈ ഗള്ഫില് ഏത് കാര്യം പറഞ്ഞാലും 'നോക്കാം' എന്നേ പറയൂ.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് മുകളിലും ടെലഫോണ് ബൂത്തിന് പിറകിലും.... റൂം കൊടുക്കാനുണ്ട് എന്നെഴുതിയ നമ്പറില് വിളിച്ചു. ബംഗാളിയും പാകിസ്താനിയും ഫിലിപ്പൈനിയും... ആണ് ഫോണെടുത്തത്. ഒന്നും നടന്നില്ല. ദിവസം രണ്ട് മൂന്ന് കഴിഞ്ഞു. പറഞ്ഞ പ്രകാരം വിസ കിട്ടാറായി. കൃത്യമായി വന്നാലേ മകളുടെ സ്കൂള് തുറക്കുമ്പോഴേക്കും അങ്ങെത്താന് കഴിയൂ..
ഒരു 'സെമിബ്രോക്കറായ' അഹമ്മദിനെ കണ്ടത് കഫ്റ്റീരിയയില് വെച്ചാണ്. അഹമ്മദിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. ''റൂമുണ്ട്്... കുട്ടികളുണ്ടോ?'' ചോദ്യം. ഞാന് പറഞ്ഞു. ''ഉണ്ട് ഒരാള് പത്ത് വയസ്സ്'' അഹമ്മദ് പറഞ്ഞു. ''അതാണ് പ്രശ്നം. കുട്ടികളുണ്ടെങ്കില് നടക്കില്ല. ഷെയിറിങ്ങില് കുട്ടികള് പാടില്ല...'' ഞാന് കാര്യം പറഞ്ഞു. ''അഹമ്മദേ, ഭാര്യയെ ഒഴിവാക്കിയാലും കുട്ടിയെ ഒഴിവാക്കാന് ആവില്ല... അവള്ക്ക് വേണ്ടിയാ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാന് വിസയെടുത്തത്'' ഞാന് പരവശനായി. ''നിങ്ങള് ബേജാറാവാതിരി. ഒരു വില്ലയുണ്ട്. കുറച്ച് ദൂരെയാ.. ആരുടെ ശല്യവുമില്ല. 3,500 ദിര്ഹം വാടക'' ഞാന് പകച്ചുപോയെങ്കിലും കണക്കുകൂട്ടലുകള് തെറ്റുമെങ്കിലും സമ്മതിച്ചു. ''അഹമ്മദേ അത് പോയി നോക്കാം'' ഞാന് തിടുക്കപ്പെട്ടു. അഹമ്മദ് താടിതടവികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ''ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. അവിടെയുള്ള ബംഗാളിക്ക് 2000 ദിര്ഹം കീ മണി കൊടുക്കണം, എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട... എന്തേയ്''. എന്റെ ഉത്തരത്തിനായ് അഹമ്മദ് കാത്തിരുന്നു. കഫ്റ്റീരിയയിലെ മേശപ്പുറത്തെ ജഗ്ഗില് നിന്ന് ഞാന് വെള്ളം നേരെ വായിലേക്കൊഴിച്ചു. വിമ്മിഷ്ടം മാറി എന്നായപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞു. ''അത് ശരിയാവില്ല അഹമ്മദേ... ഒരു മാസത്തേക്ക് 5,500 ദിര്ഹം.. നാട്ടിലെ ഏഴുപതിനായിരം ഉറുപ്പിക'' അറിയാതെ പറഞ്ഞ് പോയി. നാട്ടിലെ കാശിന്റെ കണക്ക്. ഈ വിസയെടുക്കാന് തുടങ്ങിയതുമുതലാണ് ദിര്ഹം നാട്ടിലെ പൈസയുമായി ഒത്തുനോക്കല്. ഛെ നാണക്കേടായി. അഹമ്മദ് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള് പറഞ്ഞു. ''നാട്ടിലെ കായി നോക്കിയാല് നിങ്ങള് ഇവിടുന്ന് കുടിയാവെള്ളം കുടിക്കൂല'' അഹമ്മദ് വെയിലിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഭാര്യയുടെ വിളി വന്നപ്പോഴാണ് പരിസര ബോധമുണ്ടായത്. ''നിങ്ങളെന്താ വിളിക്കാത്തത്... എന്തൊക്കെ കൊണ്ടുവരണം... ചെമ്പ് പാത്രങ്ങള് ഇവിടുന്ന് വാങ്ങണോ, അവിടെ കിട്ടുമോ... എനിക്ക് നല്ല ചുരിദാറില്ല... ഞാന് രണ്ടെണ്ണം അടിക്കാന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. മോള്ക്ക് മൂന്ന് ജോഡി വാങ്ങിച്ചു. റൂമില് നല്ല സൗകര്യമുണ്ടോ...ചേട്ടാ ടി.വിയില് ചാനല് വേണേ... പാരിജാതം ഞാന് മുടങ്ങാതെ കാണുന്നതാ.. ടിക്കറ്റ് ഒക്കെയായാല് വിളിക്കണേ... വെക്കട്ടെ... യാത്ര ചോദിക്കാന് കുടുംബവീട്ടിലൊക്കെ പോകും. ഒക്കെ'' അവള് ഫോണ് വെച്ചു.
റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് രവിയുടെ ഫോണ് വന്നത്. ''റൂം ശരിയായോ?'' രവിയുടെ ചോദ്യം. 'ഇല്ല' ഞാന് പറഞ്ഞു. ''എന്നാലേയ് നിങ്ങള് ഉടനെ കാലിദിയയിലെ തൗഫീഖ് ടൈപ്പിങ്ങ് സെന്ററിനടുത്ത് വരണം.. ങാ... അല്മാഹയിരിയുടെ അടുത്ത്്... ഞാന് അവിടെയെത്താം...'' രവി ഫോണ് വെച്ചു. പത്ത് മിനുട്ട് കൊണ്ട് ഞാനും രവിയും കണ്ടുമുട്ടി. കൂടെ ഒരാളും. രവി പറഞ്ഞു. ''ഇയാളുടെ അടുത്ത് ഒരു റൂമുണ്ട്... 2,500 വാടക... പിന്നെ 500 രൂപ നാത്തുറിന് കൊടുക്കണം. എന്തേയ് പറ്റുമോ?'' ഞാന് സമ്മതം മൂളി... ''എങ്കില് റൂം കാണാം'' അവിടുന്ന് ടാക്സി പിടിച്ച് മുശിരിഫ് ഏരിയയില് എത്തി. രണ്ട് നില പഴയ കെട്ടിടത്തിലെ ഒരു ഫ്ലറ്റ് ഫാമിലിയും ബാച്ചിലറും താമസിക്കുന്ന ഒരിടം. കുറെ ചെരിപ്പുകള് അഴിച്ചുവെച്ച ഇടനാഴിയിലൂടെ അവസാനത്തെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ആ ഫ്ലറ്റില് അഞ്ച് റൂമുകള് ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി. അത് ഡിസൈന് ചെയ്ത എഞ്ചിനീയര് രണ്ട് മുറി മാത്രമേ വരച്ചിട്ടുണ്ടാവൂ. പിന്നീട് മരപ്പലക കൊണ്ട് നാടന് ബ്രോക്കര്മാര് തീര്ത്ത മൂന്ന് എക്സ്ട്രാ മുറികളാണ്. കാണുന്നത് കച്ചവടത്തിന്റെ പുതിയ മുഖം.
രവിയുടെ കൂടെയുള്ളയാള് മുറി തുറന്നു. ലൈറ്റിട്ടു. ഒരെലി കാലിനിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. സിഗരറ്റ് കുറ്റിയും കടലാസ് തുണ്ടുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു മുറി. ഫര്ണ്ണിച്ചര് മൂന്ന് കാലുള്ള സ്റ്റൂള് മാത്രം. ഞാന് രവിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. രവി പറഞ്ഞു. ഒരു ഏ.സി.വെക്കണം. കട്ടില് വാങ്ങണം. പിന്നെ ഒരു വിനോലി (കാര്പ്പെറ്റ്) വിരിക്കണം. ഒരു മാസത്തേക്കല്ലേ അണ്ണാ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യൂ. രവി ചിരിച്ചു. കൂടെയുള്ളയാളും. കണക്കുകള് പിഴയ്ക്കുന്നു. ഒന്നും നോക്കാനില്ല, ഇത് സമ്മതിക്കണം. ഞാന് രവിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. എന്റെ നിസ്സഹായത് വായിച്ചറിഞ്ഞന്നോണം രവി പറഞ്ഞു. ''പഴയ സാധനങ്ങള് വില്ക്കുന്ന കടയില് നിന്ന് നമുക്ക് ഏ.സി.യും കട്ടിലും ഒപ്പിക്കാം, പിന്നെ ടി.വി.യും ഫ്രിഡ്ജും... നമുക്ക് നോക്കമെടാ... തനിക്ക് ഇഷ്ടമായോ റൂം'' രവി ചോദിച്ചു. ഈ ചോദ്യം പണ്ട് എന്റെ ഭാര്യയെ പെണ്ണ് കാണാന് പോയപ്പോള് സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചതാണ്. 'നിനക്ക് ഇഷ്ടമായോ'... അന്ന് ഇഷ്ടമാകാത്ത എന്റെ ഭാര്യയെ 'സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മര്ദ്ദംകൊണ്ട്' ഇഷ്ടമായി എന്ന് പറഞ്ഞതാണ്. അതേ ചോദ്യം ഇപ്പോള് രവിയോടും പറയണം. 'കുഴപ്പമില്ല' ഞാന് പറഞ്ഞു. ഇഷ്ടമല്ലാതിരുന്ന ഭാര്യയെ രണ്ട് മൂന്ന് കൊല്ലം കൊണ്ട് ഇഷ്ടമായതുപോലെ ഈ റൂമും ഇഷ്ടമാകുമായിരിക്കും.
'എങ്കില് വാ' രവി ധൃതികൂട്ടി. അഡ്വാന്സ് കൊടുക്കൂ... രവി പറഞ്ഞു. കൂടെയുള്ളയാള് നിഴലില് നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്നു. 500 ദിര്ഹം ഞാന് അഡ്വാന്സ് കൊടുത്തു.
ഇറങ്ങാന് നേരം എലി വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കയറി. ഏ.സി.യും അനുബന്ധസാധനങ്ങളും വാങ്ങാന് ഏകദേശം 2,500 ദിര്ഹമെങ്കിലും വേണം. നാട്ടിലെ 28000 ഉറുപ്പിക. ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്, സ്റ്റൗവ്് എന്നിവ കൂടാതെ... ഞാന് കണക്കുകള് ഇന്ത്യന് മണിയിലേക്ക് കണ്വര്ട്ട് ചെയ്തു. തല പെരുക്കുന്നതുപോലെ.
വിസ കാന്സല് ചെയ്യാന് ഇനി പറ്റത്തില്ല. മൊബൈലില് നിന്ന് മെസേജ് അയച്ചത് പോലെ. ടലിറ ചെയ്ത് പോയി. ഇനി തിരിച്ചെടുക്കാന് പറ്റില്ല. അവള് ഗള്ഫ് യാത്ര ഒരാഘോഷമാക്കുകയാണ്. യാത്ര ചോദിക്കലും.. പെട്ടി വാങ്ങലും...ഇല്ല ഇനി തടയാനാവില്ല... ഞാനെന്നല്ല ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ വിചാരിച്ചാല് പോലും അവളെ നിര്ത്താനാവില്ല. വരട്ടെ, പതിനാല് വര്ഷത്തിന്റെ മോഹസാക്ഷാത്ക്കാരം. ഒരു മാസത്തെ കൂടെകിടപ്പ് കൊണ്ട് അവസാനിക്കട്ടെ.
ക്രെഡിറ്റ് കാര്ഡില് ക്രെഡിറ്റ് ലിമിറ്റ് കുറച്ചത് ഒരു വിനയായി. മൂന്ന് ദിവസത്തെ പരക്കംപാച്ചിലില് എല്ലാം ഒന്നൊരുക്കാന് കഴിഞ്ഞു. രവിയും മോഹനനും ഇബ്രാഹിക്കയും നന്നായി സഹകരിച്ചു. റൂം ഒരു വൃത്തിയും വെടിപ്പുമാക്കി. ഞാന് താമസിച്ച റൂമില് നിന്ന് ഒരു പഴയ ടി.വി. കടമായി കിട്ടി. കൊണ്ടുവെച്ചപ്പോഴാണ് ചാനല് ഇല്ല എന്നറിയുന്നത്. നാത്തുറിന് 150 ദിര്ഹം കൊടുത്ത് ചാനല് കിട്ടി. ഓണ് ചെയ്തു. സ്ക്രീന് തെളിഞ്ഞു. 'അപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലേ കെട്ടണ്ട കെട്ടണ്ടന്ന്' ഏതോ ഒരു തമാശ സീരിയലിലെ ടൈറ്റില് സോങ്ങ് കേട്ടു.
വിസയും ടിക്കറ്റും റെഡി. അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ച അവര് വരും. കോഴിക്കോട് നിന്ന് പാതിരാത്രിയിലെത്തിയ വീര്ത്ത വയറുള്ള വിമാനത്തില് നിന്ന് എന്റെ പ്രിയതമയും മകളും പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ആശ്ചര്യം വിടര്ന്ന മുഖത്തോടെ ഭാര്യയും മകളും പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോള് നിര്ജീവമായ മുഖത്തോടെ ലീവ് കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന പ്രവാസികള് നമ്മളെയും കടന്ന് മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാറില് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചുറ്റുമുള്ള അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങളും വൈദ്യുതി ദീപ അലങ്കാരങ്ങളും ഇവര്ക്ക് കൗതുക കാഴ്ചകളായി.
മുറിയിലെത്തി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കിടക്കാന് നേരം ഭാര്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. മകള് വളര്ന്നു. അടങ്ങികിടന്നോണം... നേരം വെളുക്കട്ടെ ഇവിടത്തെ ഒരുപാട് കാഴ്ചകള് കാണണം. ഭാര്യ കിടന്നു. നടുവില് മകളും. പഴയ ഏ.സി.യുടെ മുരള്ച്ച നെഞ്ചില് നിന്നാണെന്ന് തോന്നി. വിളമ്പി വെച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാതിരിക്കുന്ന ഒരു വിശപ്പുള്ളവന്റെ അവസ്ഥയില് ഞാന് ചെരിഞ്ഞ് കിടന്നു.
ദിവസങ്ങള് കടന്നുപോയി. രാത്രി പട്ടിണിയുടെ ദിനങ്ങള് തന്നെ. മകളോട് പുറത്തുപോയി കളിക്കാന് പറയാന് പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. ഫിലിപ്പൈനിയും ബംഗാളികളും താമസിക്കുന്ന ഫ്ലറ്റിന്റെ പുറത്തേക്ക് മകളെ തനിച്ചയക്കാന് പേടി.
ഭാര്യ പറഞ്ഞു. ''എന്തായാലും നിങ്ങള് ഉടന് നാട്ടില് വരിക'' ഞാന് പറഞ്ഞില്ല. 'നിന്നെയും മകളെയും കൊണ്ടുവരാന് എനിക്ക് നാട്ടിലെ രണ്ടരലക്ഷം രൂപ ചിലവായെന്ന്, അത് വീട്ടാന് മൂന്ന് വര്ഷമെങ്കിലും ഇവിടെ കഷ്ടപ്പെടണമെന്ന്'..
പതിനഞ്ച് ദിവസം കഴിയുമ്പോഴേക്കും നാട്ടിലേക്കുള്ള പര്ച്ചേസിങ്ങിന്റെ ലിസ്്റ്റായി. സാധനങ്ങളും വാങ്ങിച്ചു. പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായി. ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിതരാന് പറ്റാത്തതിന്റെ വിഷമവും ഭര്ത്താവിന്റെ പ്രകൃതിപരമായ ആവശ്യം സാധിക്കാത്തതിന്റെ മനോവിഷമവുമായി ഭാര്യ യാത്ര പറഞ്ഞു. കണ്ടുതീരാത്ത കാഴ്ചകളുടെ എണ്ണം പറഞ്ഞു മകളും തയ്യാറായി.
നാളെ മുതല് മൂട്ട കടിക്കുന്ന മുറിയിലേക്കുള്ള പറിച്ച് നടല് അലോസരപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും... മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു വെട്ടിപ്പിടിച്ചതിന്റെ ആഹ്ലാദം. പ്രവാസിക്ക് വളരെ വിരളമായി കിട്ടുന്ന ആനന്ദിന്റെ പൂത്തിരി.
ഓവര്ടൈം ചെയ്ത് നടുവൊടിയാന് നീണ്ട മൂന്ന് വര്ഷത്തിന്റെ ദൈര്ഘ്യം. അഞ്ച് മണിക്ക് അലാറം വെച്ച് ചെരിഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോള് ഞാനെന്ന വ്യക്തിത്വത്തിന്... എന്തെന്നില്ലാത്ത ഉള്തുടിപ്പ്... സ്വപ്നങ്ങളില് ഇഴചേര്ത്ത ഒരു കുടുംബ സംഗമത്തിന്റെ മധുരിക്കുന്ന ഓര്മകള്...
ഭാര്യയുടെയും മകളുടെയും കൂടെ നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോള് കോര്ണീഷ് എത്ര മനോഹരം. നടപ്പാതയിലെ പുല്തകിടിക്ക് എന്ത് ഭംഗി. എന്നും കവറോളുമിട്ട് ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുമ്പോള് ഏ.സി.യില്ലാത്ത ബസ്സില് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള് ഈ പതിനാല് വര്ഷവും കാണാത്ത മനോഹാരിത ഒരു മാസം എങ്ങനെയുണ്ടായി.
അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദത്തില് ഓര്മ്മകള്ക്ക് കടിഞ്ഞാണിട്ട്... വീണ്ടും പൊങ്ങുന്ന വെയിലിലേക്ക്..
ഇത് ഒരു കഥയാണ്. പലരുടെയും അനുഭവത്തില് നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ യാഥാര്ത്ഥ്യമായ ജീവിത അനുഭവമാണ്. ഓരോ പ്രവാസിയും ഉള്ളില് കൊണ്ടുനടക്കുന്ന മോഹങ്ങള് ഇതൊക്കെയാണ്. ഇതിലെ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും നിങ്ങള്ക്ക് നിങ്ങളായി തോന്നിയെങ്കില് ഒട്ടും സംശയിക്കേണ്ട... അത് നിങ്ങള് തന്നെയാണ്...
ഞായറാഴ്ച, ജൂലൈ 04, 2010
നീ ഒരു പെണ്ണ് മാത്രമാണ്
മകളെ കേള്ക്കുക
അടുക്കളയില്
നിന് ശബ്ദമുയരരുത്
അരുതു നീയുറക്കെ
ചിരിക്കരുത്
നിന്റെ ചുണ്ടിലുണരുന്ന
ഗാനമൊരിക്കലും
ശബ്ദമാവരുത്
നിന്റെ മൂടുപടം
നീ തുറക്കരുത്
അതു ചെയ്യാതെ തന്നെ
കഴുകന് കണ്ണുകള്
നിന്നെ
കോരിക്കുടിക്കുന്നുണ്ട്
നാട്ടു മാങ്ങയ്ക്ക്
നീ കല്ലെറിയരുത്
കൈകളുയരുന്നത് കാത്ത്
കണ് കോണില് കാമം നിറച്ച്
നിനക്കായ്
ചൂണ്ടകള്
ഇളകാതെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്
സൌഹൃദത്തിന്റെ
വിജനതയില്
നാവു നൊട്ടി നുണയുന്നതും
ചെത്തിക്കൂര്പ്പിച്ച നഖങ്ങള്
പുറത്തു ചാടുന്നതും
കണ്ടു നീ നടുങ്ങരുത്
അതു നീ മേനി പറഞ്ഞ
സൗഹൃദം തന്നെയാണ്
യാത്രയ്ക്കിടയില്
നിന്റെ അവയവങ്ങള്
സ്ഥാനങ്ങളില് തന്നെയെന്ന്
പരിശോധിക്കപ്പെടും
മകളെ
നീ ഒച്ച വയ്ക്കരുത്
കാരണം നീ പെണ്ണാണ്
പൊന്നു തികയാഞ്ഞത്തിന്
തീച്ചൂടറിഞ്ഞ്
വേവുമ്പോഴും
മകളെ അരുതു നീ
കണ്ണുനീര് തൂവരുത്
ഇരുള് പടര്പ്പില്
കാട്ടു പൊന്തയില്
ഇര പിടിയന്മാര്
നിന്റെ
ചോര രുചിക്കുമ്പോഴും
നീ ഞരങ്ങരുത്
കാരണം മകളെ,
നീയൊരു പെണ്ണാണ്
പിതൃ സ്നേഹം
നിന്റെ തൊലിപ്പുറത്ത്
സ്പര്ശമാവുമ്പോഴും
നിന്റെ ഉദരത്തിനുള്ളില്
കുഞ്ഞു ചലനമുണരുമ്പോഴും
നീ പുറത്തു പറയരുത്
വാര്ന്നു പോയ രക്തമിനി
ഉറക്കത്തിലും ഓര്ക്കരുത്
കാരണം, നീയിന്നൊരു
വസ്തു മാത്രമാണ്
ചാക്കിനുള്ളില്
പുഴുവരിക്കുമ്പോഴും
കോണ്വെണ്ടിലെ
കിണറിന്റെ
ആഴമളക്കുമ്പോഴും
വൈറസുകള്
നിന്റെ ഇളം മേനിയില്
പെറ്റു പെരുകുമ്പോഴും
നീ ചുണ്ടനക്കരുത്
കാരണം മകളെ
നീ പിറന്നതു തന്നെ
ഒരു ആണിന്റെ
നേരമ്പോക്കാണ്
ജനിക്കും മുമ്പേ
മരണത്തിന്റെ കൈകള്
നിനക്കായി കാത്തിരുന്നതാണ്
വേണ്ടായിരുന്നു
നീ ജനിക്കരുതായിരുന്നു
അടുക്കളയില്
നിന് ശബ്ദമുയരരുത്
അരുതു നീയുറക്കെ
ചിരിക്കരുത്
നിന്റെ ചുണ്ടിലുണരുന്ന
ഗാനമൊരിക്കലും
ശബ്ദമാവരുത്
നിന്റെ മൂടുപടം
നീ തുറക്കരുത്
അതു ചെയ്യാതെ തന്നെ
കഴുകന് കണ്ണുകള്
നിന്നെ
കോരിക്കുടിക്കുന്നുണ്ട്
നാട്ടു മാങ്ങയ്ക്ക്
നീ കല്ലെറിയരുത്
കൈകളുയരുന്നത് കാത്ത്
കണ് കോണില് കാമം നിറച്ച്
നിനക്കായ്
ചൂണ്ടകള്
ഇളകാതെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്
സൌഹൃദത്തിന്റെ
വിജനതയില്
നാവു നൊട്ടി നുണയുന്നതും
ചെത്തിക്കൂര്പ്പിച്ച നഖങ്ങള്
പുറത്തു ചാടുന്നതും
കണ്ടു നീ നടുങ്ങരുത്
അതു നീ മേനി പറഞ്ഞ
സൗഹൃദം തന്നെയാണ്
യാത്രയ്ക്കിടയില്
നിന്റെ അവയവങ്ങള്
സ്ഥാനങ്ങളില് തന്നെയെന്ന്
പരിശോധിക്കപ്പെടും
മകളെ
നീ ഒച്ച വയ്ക്കരുത്
കാരണം നീ പെണ്ണാണ്
പൊന്നു തികയാഞ്ഞത്തിന്
തീച്ചൂടറിഞ്ഞ്
വേവുമ്പോഴും
മകളെ അരുതു നീ
കണ്ണുനീര് തൂവരുത്
ഇരുള് പടര്പ്പില്
കാട്ടു പൊന്തയില്
ഇര പിടിയന്മാര്
നിന്റെ
ചോര രുചിക്കുമ്പോഴും
നീ ഞരങ്ങരുത്
കാരണം മകളെ,
നീയൊരു പെണ്ണാണ്
പിതൃ സ്നേഹം
നിന്റെ തൊലിപ്പുറത്ത്
സ്പര്ശമാവുമ്പോഴും
നിന്റെ ഉദരത്തിനുള്ളില്
കുഞ്ഞു ചലനമുണരുമ്പോഴും
നീ പുറത്തു പറയരുത്
വാര്ന്നു പോയ രക്തമിനി
ഉറക്കത്തിലും ഓര്ക്കരുത്
കാരണം, നീയിന്നൊരു
വസ്തു മാത്രമാണ്
ചാക്കിനുള്ളില്
പുഴുവരിക്കുമ്പോഴും
കോണ്വെണ്ടിലെ
കിണറിന്റെ
ആഴമളക്കുമ്പോഴും
വൈറസുകള്
നിന്റെ ഇളം മേനിയില്
പെറ്റു പെരുകുമ്പോഴും
നീ ചുണ്ടനക്കരുത്
കാരണം മകളെ
നീ പിറന്നതു തന്നെ
ഒരു ആണിന്റെ
നേരമ്പോക്കാണ്
ജനിക്കും മുമ്പേ
മരണത്തിന്റെ കൈകള്
നിനക്കായി കാത്തിരുന്നതാണ്
വേണ്ടായിരുന്നു
നീ ജനിക്കരുതായിരുന്നു
തിങ്കളാഴ്ച, ജൂൺ 28, 2010
നമ്മുടെ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം
കേരളത്തിന്റെ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം കൊണ്ടാടുകയാണ് നാം ജൂണ് 26 ശനിയാഴ്ച. മലയാളികള് ഒരുപക്ഷേ ഓണത്തേക്കാലും ഇഷ്ടത്തോടെ കൊണ്ടാടുന്നതാണ് ഈ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം. രണ്ട് മാസത്തിലൊരിയ്ക്കലെങ്കിലും ഈ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം ആഘോഷിച്ചില്ലെങ്കില് മലയാളിയ്ക്ക് ദുഖമാണ്.
കേരളത്തിന്റെ ആ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം പണ്ട് 'ബന്ദ്' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്നാല് കുറച്ച് കാലം മുമ്പ് കോടതി ഇടപെട്ട് ആ പേര് വേണ്ട പകരം 'ഹര്ത്താല്' എന്ന് മതി എന്ന് നിഷ്കര്ഷിച്ചു. ഒരു പേരിലെന്തിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് മലയാളികള് ആ നിര്ദ്ദേശത്തെ നെഞ്ചിലേറ്റി.
ഇത്തവണ ഈ ആഘോഷത്തിന് കാരണം കേന്ദ്ര സര്ക്കാര് ഇന്ധന വില കൂട്ടിയതിനാണ്. 2010 ഏപ്രില് 27 നായിരുന്നു ഇതിന് മുമ്പ് നാം ഈ ഉത്സവം ആഘോഷിച്ചത്.
അന്ന് ഇന്ത്യ ഒട്ടുക്ക് ഈ ഉത്സവം ആഘോഷിയ്ക്കണമെന്നാണ് എന്ഡിഎ ഒഴികെയുളള 13 ദേശീയ പ്രതിപക്ഷ പാര്ട്ടികളുടെ യോഗം തീരുമാനിച്ചത്. കേരളം ഈ നിര്ദ്ദേശം സമ്പൂര്ണമായി ഉള്ക്കൊണ്ട് അത് മഹത്തായ ഉത്സവമാക്കി മാറ്റി. പക്ഷേ പരമ ബോറന്മാരായ മറ്റ് സംസ്ഥാനക്കാര് ഈ ആഘോഷത്തില് കാര്യമായി പങ്കെടുത്തില്ല. കേരളം മാത്രം (വല്ലപ്പോഴും ബംഗാളും) ആഘോഷിയ്ക്കുന്ന ഉത്സവമായതുകൊണ്ട് അവര് പുറം തിരിഞ്ഞ് നിന്നതാണോയെന്ന് സംശയമുണ്ട്. അടുത്ത തവണയും ഇത് തുടര്ന്നാല് ഇതില് പ്രതിഷേധിച്ച് മറ്റൊരു കേരള ഹര്ത്താല് ആഘോഷിയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
അന്ന് ഈ ആഘോഷത്തില് വിശ്വാസമില്ലാത്ത ചേര്ത്തല കെഎസ് ആര്ടിസി ഡിപ്പോയിലെ എംപാനല് ഡ്രൈവര് എസ് ബിജു(41) ജോലിയ്ക്കെത്തി. ഹര്ത്താല് ദിവസം പണിചെയ്തില്ലെങ്കില് ജോലിയില്നിന്നു് പിരിച്ചുവിടുമെന്ന് ഉത്തരവുകിട്ടിതിയനെത്തുടര്ന്നാണ് ബിജു ജോലിയ്ക്കെത്തിയത്. ബസ് ഓടിച്ച ബിജുവിനെ യൂണിയന് പ്രവര്ത്തകര് ചെരുപ്പുമാല അണിയിച്ചു. പിന്നെ ബിജുവിന്റെ തലയില് മൂത്രമൊഴിച്ചു.
ആലത്തൂരുകാരി സിന്ധുവിന് അന്നേ ദിവസം അവിസ്മരണീയമാക്കാന് ഉള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടാക്കിയതും ഈ ആഘോം തന്നെ. എസ്.ഐ ദനേശ് കോറോത്ത് 2010 ജൂണ് 26 ഒരിയ്ക്കലും മറക്കില്ല. കണ്ണൂര് വളപട്ടണത്തായിരുന്നു ജൂണ് 26ന് ദനേശിന് ജോലി. ഇത്തരം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് ഓര്മകളല്ലേ ഒടുവില് ഉത്സവങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ മനസ്സില് ഉണ്ടാവൂ.
ഏപ്രില് 27ന് ശേഷം നാം കിനാലൂരിലും വടകരയിലും കണ്ണൂരിലും ഒക്കെ ചെറിയ തോതില് ഹര്ത്താല് നാട്ടുത്സവങ്ങള് നടന്നു. എങ്കിലും അഖില കേരള ആഘോഷത്തിന് ഒരു അവസരം കിട്ടിയത് ഇപ്പോഴാണ്. ഇനി അടുത്തത് എന്നാണോ എന്തോ. ഓഗസ്റ്റ് പകുതികഴിയുമ്പോള് ഉണ്ടാവും എന്ന് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം
ഓണമോ, ക്രിസ്മസോ പോലെ നിശ്ചിത ദിവസത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരിയ്ക്കേണ്ടെന്നതാണ് ഈ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവത്തിന്റെ ഗുണം. നാല് പേര് ചേര്ന്ന് തീരുമാനിച്ചാല് നമുക്ക് ഇത് ആഘോഷിയ്ക്കാം. വടക്ക് കാഞ്ഞങ്ങാട്ടോ തെക്ക് പാറശാലയിലോ ഇരുന്ന് നാല് പേര് പ്രഖ്യാപിച്ചാല് മതി. "നാളെ നാം, മലയാളികള് രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം ആഘോഷിയ്ക്കും".
ഈ പ്രഖ്യാപനം ടെലിവിഷനിലൂടെയും റേഡിയോയിലൂടെയും അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാല് സുരപാനത്തില് സന്തേഷം കണ്ടെത്തുന്ന മലയാളികള് അഹമഹമിഹയാ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള ബെവറേജസ് കോര്പ്പറേഷന്റെ 337 കടകളിലേയ്ക്കും മാര്ച്ച് ചെയ്യും. സര്വ മര്യാദയോടും കൂടി വരിവരിയായി നില്ക്കും. കൂടിയതും കുറഞ്ഞതുമായ മറ്റവനെ വാങ്ങി വീട്ടിലേയ്ക്കോ അല്ലെങ്കില് കൂട്ടുകാരുമായി കൂടാനാവുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും കൂട്ടിലേയ്ക്കോ പോകും. വേണമെങ്കില് അവിടെ തന്നെ തയ്യാറാക്കാനായി ബീഫും കപ്പയും മറ്റ് അനുസാരികളും കണ്ടെത്തും. ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന് കൂട്ടുകാര്ക്ക് എന്തൊരു ഒത്തൊരുമ ആണെന്നോ. ദേശീയോത്സവ ആഘോഷം മോശമാക്കരുതല്ലോ.
എന്തായാലും ഏത് പാര്ട്ടി രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം പ്രഖ്യാപിച്ചാലും എല്ലാ പാര്ട്ടിക്കാര്ക്കും സന്തോഷമാണ്. ഭരണ പക്ഷത്തിന് വന് സന്തോഷം. കാരണം ഒരു ആഘോഷം ഖജനാവിലേയ്ക്ക് കുറച്ച് കോടികള് കൂടുതല് എത്തിയ്ക്കും. എല്ലാ ഹര്ത്താല് ദിവസത്തിന്റെ തലേന്നും ബെവറേജസ് കോര്പ്പറേഷന്റെ വരുമാനം 20 ശതമാനം കണ്ട് കൂടും. ധനമന്ത്രിയ്ക്ക് ഇത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കാനാവുമോ. ധനക്കമ്മി കുറയ്ക്കാന് ഇതിനേക്കാള് മികച്ച മറ്റെന്ത് വിദ്യയുണ്ട്.
മറ്റെല്ലാ ആഘോഷവും എന്ന പോലെ തന്നെ ഈ ആഘോഷത്തിലും എല്ലാ മലയാള ടെലിവിഷന് ചാനലുകളും പങ്ക് ചേരും. നേരത്തേ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന പരിപാടികള് മാറ്റും. പകരം രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും വൈകീട്ടും തട്ട് പൊളിപ്പന് മലയാള സിനിമ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യും.
സുരപാനത്തില് കമ്പമില്ലാത്തവരും ആഘോഷം മുടക്കാറില്ല. തലേന്ന് തന്നെ ചിക്കനോ അല്ലെങ്കില് മറ്റേതെങ്കിലും വിശിഷ്ട ഭോജ്യ വസ്തുവോ വാങ്ങും. ആഘോഷ ദിവസം അതൊക്കെ തയ്യാറാക്കി കുഞ്ഞുകുട്ടി പരാധീനങ്ങളോടൊപ്പം ചാനലിലെ സിനിമയും കണ്ട് ആര്ത്ത് ഉല്ലസിയ്ക്കും. വീട്ടമ്മമാര്ക്കും സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനമാണിത്. എല്ലാപേരും വീട്ടില്. കണവനെക്കൊണ്ട് ശല്യമില്ല. ഒന്നുകില് ഒരുമൂലയില് രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നുകൊള്ളും. അല്ലെങ്കില് കൂട്ടുകാരുടേ കേന്ദ്രത്തിലേയ്ക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളും പിന്നെ വൈകീട്ടേ അതിയാന്റെ ശല്യമുണ്ടാവൂ. ഇനി സുരപാന പ്രീയനല്ലെങ്കില് ചിക്കന് വെട്ടാനും ഉള്ളി തൊലിയ്ക്കാനും ഒക്കെ അടുക്കളയില് കൂടുകയും ചെയ്യും. ആനന്ദലബ്ദിയ്ക്കിനി എന്ത് വേണം.
ചാനല് സിനിമയില് കമ്പം ഇല്ലാത്തവര് സി ഡി വാടകയ്ക്കെടുത്ത് ആഘോഷം കൊഴുപ്പിയ്ക്കും. സ്റ്റാര് മൂവീസ്, എച്ച് ബി ഒ തടങ്ങിയ പരദേശി ചാനലുകള്ക്ക് നമ്മുടെ ഈ ദേശീയോത്സവത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞുകൂടെന്ന് തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവര് പ്രത്യേക പരിപാടി ഒന്നും ഉള്പ്പെടുത്താറില്ല. ഉടനെ തന്നെ ആരെങ്കിലും അവരുടെ പ്രോഗ്രാമിംഗ് വിഭാഗത്തെ ഈ കൊയ്ത്ത് വേളയെക്കുറിച്ച് അറിയിയ്ക്കേണ്ടതാണ്.
കച്ചവടക്കാര്ക്ക് ഒരു ദിവസം കട അടയ്ക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല് അത് ഉണ്ടാക്കുന്ന നഷ്ടം ചില്ലറയല്ല. എന്നാല് ഹര്ത്താല് ദിനത്തില് കട അടയ്ക്കാന് സന്തോഷമാണ്. എന്തിന് ഹര്ത്താല് ആഹ്വാനം ചെയ്തവന്റെ മൂത്രം തന്റെ കടയ്ക്കുള്ളിലാക്കണം? അടച്ചില്ലെങ്കില് മിഠായി കുപ്പികള് വേറെ വാങ്ങേണ്ടി വരും. മുന്നില് ചില്ലിട്ട കടയാണെങ്കില് ചില്ല് മാറ്റേണ്ടി വരും. ഈ പൊല്ലാപ്പോന്നും വേണ്ട. കട തുറക്കാതിരുന്നാല് പോരേ. ആരും തുറക്കാത്തതുകൊണ്ട് കച്ചവടം നഷ്ടമാവുമെന്ന പൊല്ലാപ്പുമില്ല.
പടക്കം വില്കാന് ലൈസന്സുള്ള ഒരു കടക്കാരന് ഈയിടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത തവണ മുതല് ഹര്ത്താലിന്റെ തലേദിവസം പടക്ക കടകള് തുറന്ന് പ്രവര്ത്തിയ്ക്കുന്നതാണ്.
കേരളത്തിന്റെ ആ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം പണ്ട് 'ബന്ദ്' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്നാല് കുറച്ച് കാലം മുമ്പ് കോടതി ഇടപെട്ട് ആ പേര് വേണ്ട പകരം 'ഹര്ത്താല്' എന്ന് മതി എന്ന് നിഷ്കര്ഷിച്ചു. ഒരു പേരിലെന്തിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് മലയാളികള് ആ നിര്ദ്ദേശത്തെ നെഞ്ചിലേറ്റി.
ഇത്തവണ ഈ ആഘോഷത്തിന് കാരണം കേന്ദ്ര സര്ക്കാര് ഇന്ധന വില കൂട്ടിയതിനാണ്. 2010 ഏപ്രില് 27 നായിരുന്നു ഇതിന് മുമ്പ് നാം ഈ ഉത്സവം ആഘോഷിച്ചത്.
അന്ന് ഇന്ത്യ ഒട്ടുക്ക് ഈ ഉത്സവം ആഘോഷിയ്ക്കണമെന്നാണ് എന്ഡിഎ ഒഴികെയുളള 13 ദേശീയ പ്രതിപക്ഷ പാര്ട്ടികളുടെ യോഗം തീരുമാനിച്ചത്. കേരളം ഈ നിര്ദ്ദേശം സമ്പൂര്ണമായി ഉള്ക്കൊണ്ട് അത് മഹത്തായ ഉത്സവമാക്കി മാറ്റി. പക്ഷേ പരമ ബോറന്മാരായ മറ്റ് സംസ്ഥാനക്കാര് ഈ ആഘോഷത്തില് കാര്യമായി പങ്കെടുത്തില്ല. കേരളം മാത്രം (വല്ലപ്പോഴും ബംഗാളും) ആഘോഷിയ്ക്കുന്ന ഉത്സവമായതുകൊണ്ട് അവര് പുറം തിരിഞ്ഞ് നിന്നതാണോയെന്ന് സംശയമുണ്ട്. അടുത്ത തവണയും ഇത് തുടര്ന്നാല് ഇതില് പ്രതിഷേധിച്ച് മറ്റൊരു കേരള ഹര്ത്താല് ആഘോഷിയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
അന്ന് ഈ ആഘോഷത്തില് വിശ്വാസമില്ലാത്ത ചേര്ത്തല കെഎസ് ആര്ടിസി ഡിപ്പോയിലെ എംപാനല് ഡ്രൈവര് എസ് ബിജു(41) ജോലിയ്ക്കെത്തി. ഹര്ത്താല് ദിവസം പണിചെയ്തില്ലെങ്കില് ജോലിയില്നിന്നു് പിരിച്ചുവിടുമെന്ന് ഉത്തരവുകിട്ടിതിയനെത്തുടര്ന്നാണ് ബിജു ജോലിയ്ക്കെത്തിയത്. ബസ് ഓടിച്ച ബിജുവിനെ യൂണിയന് പ്രവര്ത്തകര് ചെരുപ്പുമാല അണിയിച്ചു. പിന്നെ ബിജുവിന്റെ തലയില് മൂത്രമൊഴിച്ചു.
ആലത്തൂരുകാരി സിന്ധുവിന് അന്നേ ദിവസം അവിസ്മരണീയമാക്കാന് ഉള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടാക്കിയതും ഈ ആഘോം തന്നെ. എസ്.ഐ ദനേശ് കോറോത്ത് 2010 ജൂണ് 26 ഒരിയ്ക്കലും മറക്കില്ല. കണ്ണൂര് വളപട്ടണത്തായിരുന്നു ജൂണ് 26ന് ദനേശിന് ജോലി. ഇത്തരം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് ഓര്മകളല്ലേ ഒടുവില് ഉത്സവങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ മനസ്സില് ഉണ്ടാവൂ.
ഏപ്രില് 27ന് ശേഷം നാം കിനാലൂരിലും വടകരയിലും കണ്ണൂരിലും ഒക്കെ ചെറിയ തോതില് ഹര്ത്താല് നാട്ടുത്സവങ്ങള് നടന്നു. എങ്കിലും അഖില കേരള ആഘോഷത്തിന് ഒരു അവസരം കിട്ടിയത് ഇപ്പോഴാണ്. ഇനി അടുത്തത് എന്നാണോ എന്തോ. ഓഗസ്റ്റ് പകുതികഴിയുമ്പോള് ഉണ്ടാവും എന്ന് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം
ഓണമോ, ക്രിസ്മസോ പോലെ നിശ്ചിത ദിവസത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരിയ്ക്കേണ്ടെന്നതാണ് ഈ രണ്ടാം ദേശീയോത്സവത്തിന്റെ ഗുണം. നാല് പേര് ചേര്ന്ന് തീരുമാനിച്ചാല് നമുക്ക് ഇത് ആഘോഷിയ്ക്കാം. വടക്ക് കാഞ്ഞങ്ങാട്ടോ തെക്ക് പാറശാലയിലോ ഇരുന്ന് നാല് പേര് പ്രഖ്യാപിച്ചാല് മതി. "നാളെ നാം, മലയാളികള് രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം ആഘോഷിയ്ക്കും".
ഈ പ്രഖ്യാപനം ടെലിവിഷനിലൂടെയും റേഡിയോയിലൂടെയും അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാല് സുരപാനത്തില് സന്തേഷം കണ്ടെത്തുന്ന മലയാളികള് അഹമഹമിഹയാ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള ബെവറേജസ് കോര്പ്പറേഷന്റെ 337 കടകളിലേയ്ക്കും മാര്ച്ച് ചെയ്യും. സര്വ മര്യാദയോടും കൂടി വരിവരിയായി നില്ക്കും. കൂടിയതും കുറഞ്ഞതുമായ മറ്റവനെ വാങ്ങി വീട്ടിലേയ്ക്കോ അല്ലെങ്കില് കൂട്ടുകാരുമായി കൂടാനാവുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും കൂട്ടിലേയ്ക്കോ പോകും. വേണമെങ്കില് അവിടെ തന്നെ തയ്യാറാക്കാനായി ബീഫും കപ്പയും മറ്റ് അനുസാരികളും കണ്ടെത്തും. ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന് കൂട്ടുകാര്ക്ക് എന്തൊരു ഒത്തൊരുമ ആണെന്നോ. ദേശീയോത്സവ ആഘോഷം മോശമാക്കരുതല്ലോ.
എന്തായാലും ഏത് പാര്ട്ടി രണ്ടാം ദേശീയോത്സവം പ്രഖ്യാപിച്ചാലും എല്ലാ പാര്ട്ടിക്കാര്ക്കും സന്തോഷമാണ്. ഭരണ പക്ഷത്തിന് വന് സന്തോഷം. കാരണം ഒരു ആഘോഷം ഖജനാവിലേയ്ക്ക് കുറച്ച് കോടികള് കൂടുതല് എത്തിയ്ക്കും. എല്ലാ ഹര്ത്താല് ദിവസത്തിന്റെ തലേന്നും ബെവറേജസ് കോര്പ്പറേഷന്റെ വരുമാനം 20 ശതമാനം കണ്ട് കൂടും. ധനമന്ത്രിയ്ക്ക് ഇത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കാനാവുമോ. ധനക്കമ്മി കുറയ്ക്കാന് ഇതിനേക്കാള് മികച്ച മറ്റെന്ത് വിദ്യയുണ്ട്.
മറ്റെല്ലാ ആഘോഷവും എന്ന പോലെ തന്നെ ഈ ആഘോഷത്തിലും എല്ലാ മലയാള ടെലിവിഷന് ചാനലുകളും പങ്ക് ചേരും. നേരത്തേ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന പരിപാടികള് മാറ്റും. പകരം രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും വൈകീട്ടും തട്ട് പൊളിപ്പന് മലയാള സിനിമ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യും.
സുരപാനത്തില് കമ്പമില്ലാത്തവരും ആഘോഷം മുടക്കാറില്ല. തലേന്ന് തന്നെ ചിക്കനോ അല്ലെങ്കില് മറ്റേതെങ്കിലും വിശിഷ്ട ഭോജ്യ വസ്തുവോ വാങ്ങും. ആഘോഷ ദിവസം അതൊക്കെ തയ്യാറാക്കി കുഞ്ഞുകുട്ടി പരാധീനങ്ങളോടൊപ്പം ചാനലിലെ സിനിമയും കണ്ട് ആര്ത്ത് ഉല്ലസിയ്ക്കും. വീട്ടമ്മമാര്ക്കും സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനമാണിത്. എല്ലാപേരും വീട്ടില്. കണവനെക്കൊണ്ട് ശല്യമില്ല. ഒന്നുകില് ഒരുമൂലയില് രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നുകൊള്ളും. അല്ലെങ്കില് കൂട്ടുകാരുടേ കേന്ദ്രത്തിലേയ്ക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളും പിന്നെ വൈകീട്ടേ അതിയാന്റെ ശല്യമുണ്ടാവൂ. ഇനി സുരപാന പ്രീയനല്ലെങ്കില് ചിക്കന് വെട്ടാനും ഉള്ളി തൊലിയ്ക്കാനും ഒക്കെ അടുക്കളയില് കൂടുകയും ചെയ്യും. ആനന്ദലബ്ദിയ്ക്കിനി എന്ത് വേണം.
ചാനല് സിനിമയില് കമ്പം ഇല്ലാത്തവര് സി ഡി വാടകയ്ക്കെടുത്ത് ആഘോഷം കൊഴുപ്പിയ്ക്കും. സ്റ്റാര് മൂവീസ്, എച്ച് ബി ഒ തടങ്ങിയ പരദേശി ചാനലുകള്ക്ക് നമ്മുടെ ഈ ദേശീയോത്സവത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞുകൂടെന്ന് തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവര് പ്രത്യേക പരിപാടി ഒന്നും ഉള്പ്പെടുത്താറില്ല. ഉടനെ തന്നെ ആരെങ്കിലും അവരുടെ പ്രോഗ്രാമിംഗ് വിഭാഗത്തെ ഈ കൊയ്ത്ത് വേളയെക്കുറിച്ച് അറിയിയ്ക്കേണ്ടതാണ്.
കച്ചവടക്കാര്ക്ക് ഒരു ദിവസം കട അടയ്ക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല് അത് ഉണ്ടാക്കുന്ന നഷ്ടം ചില്ലറയല്ല. എന്നാല് ഹര്ത്താല് ദിനത്തില് കട അടയ്ക്കാന് സന്തോഷമാണ്. എന്തിന് ഹര്ത്താല് ആഹ്വാനം ചെയ്തവന്റെ മൂത്രം തന്റെ കടയ്ക്കുള്ളിലാക്കണം? അടച്ചില്ലെങ്കില് മിഠായി കുപ്പികള് വേറെ വാങ്ങേണ്ടി വരും. മുന്നില് ചില്ലിട്ട കടയാണെങ്കില് ചില്ല് മാറ്റേണ്ടി വരും. ഈ പൊല്ലാപ്പോന്നും വേണ്ട. കട തുറക്കാതിരുന്നാല് പോരേ. ആരും തുറക്കാത്തതുകൊണ്ട് കച്ചവടം നഷ്ടമാവുമെന്ന പൊല്ലാപ്പുമില്ല.
പടക്കം വില്കാന് ലൈസന്സുള്ള ഒരു കടക്കാരന് ഈയിടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത തവണ മുതല് ഹര്ത്താലിന്റെ തലേദിവസം പടക്ക കടകള് തുറന്ന് പ്രവര്ത്തിയ്ക്കുന്നതാണ്.
ചൊവ്വാഴ്ച, ജൂൺ 15, 2010
ചര്ച്ചയില് വീര്പ്പുമുട്ടുന്ന കേരളം
ചര്ച്ചകളും വിശകലനവും കൊണ്ട് വീര്പ്പു മുട്ടുന്ന ഒരു പ്രദേശം ഭൂമിയിില് കേരളമല്ലാതെ മറ്റൊരു പ്രദേശമുണ്ടാവില്ല.കാതലായ ചര്ച്ചകളും പരിഹാരനിര്ദ്ദേശവും അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ വര്ത്തമാന സാഹചര്യത്തില് നാം നമ്മുടെ സമയവും സംഭാഷണങ്ങളും ഒരു തരത്തിലും പ്രയോജനകരമായി ഉപയോഗിക്കാന് കഴിയാതെ ചിലച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തില് ചര്ച്ചകള് അവസാനിപ്പിക്കാന് അല്ലെങ്കില് ചര്ച്ചകളുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കാന് നാം ഒരു ചര്ച്ച കൂടി സംഘടിപ്പിക്കേണ്ടിവരുമോ?
ദൃശ്യ-ശ്രാവ്യ-അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളില് ഇന്റര്നെറ്റ്, ഓര്ക്കൂട്ട്, ബ്ലോഗ് എന്നീത്യാദി സങ്കേതിക മാര്ഗ്ഗങ്ങളില് ചര്ച്ചകള് സംഘടിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ പ്രദേശത്തിന്റെ വരള്ച്ച മുരടിച്ച് ഒരു വ്യവസായവും ഒരു തൊഴിലവസരവും കിട്ടാതെ കൂടിവെള്ളവും കറന്റും വിദ്യാഭ്യാസവും കൃഷിയും ചെറുകിട വന്കിട പദ്ധതികളൊന്നും തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ അന്യ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് പറിച്ച് നടപ്പെടുമ്പോള് നമുക്ക് മാണി കോണ്ഗ്രസ് ലയനവും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും വര്ഗ്ഗരാഷ്ട്രീയവും ഐ.എന്.എല് ഇടതുപക്ഷം വിടുമോ, പി.സി.തോമസിനെ ഇടതുപക്ഷത്തില് ചേര്ക്കുമോ, കളരിയറിയാത്ത കളരി ഗുരുക്കന്മാരുടെ സംഘടനയുടെ വെല്ലുവിളികളോ, പെണ്കുട്ടികള് ചുരുദാറോ, ജീന്സോ ധരിക്കുന്നത് നല്ലത് എന്നോ... കല്ല്യാണത്തിന് മുന്പ് ലൈംഗികബന്ധങ്ങള് ആവാമോ എന്ന് ഗൗരവകരമായ ചര്ച്ചകള് സംഘടിപ്പിക്കാം.
ഇവിടെ ശരാശരി ഒരു പ്രവാസി തന്റെ 15 വര്ഷത്തിന്റെയോ 20 വര്ഷത്തിന്റെയോ അദ്ധ്യാനഫലം കൊണ്ട് നാട്ടില് ഒരു കൂര പണിയാന് തുടങ്ങിയാല് അസംസ്കൃത സാധനങ്ങളുടെ ലഭ്യതകുറവ് കൊണ്ട് പകുതിവെച്ച് നിര്ത്തിയ എത്ര വീടുകളും കെട്ടിടങ്ങളും ഉണ്ട് .കേരളത്തില് ലഭ്യമല്ലാത്ത മണല് മണല് കിട്ടാതായിട്ട് വര്ഷങ്ങളായിട്ടും നമ്മുടെ ഗവണ്മെന്റോ അനുബന്ധവകുപ്പോ ഒരു ബദല് സംവിധാനമൊ അല്ലെങ്കില് മണല് ലഭ്യമാകുന്ന തരത്തില് ഒരു ഇടപെടലൊ നടത്തിയിട്ടുണ്ടൊ എന്ന് പറയാന് പറ്റുമോ. ഒരു നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനത്തിന് അഭികാമ്യമായ മണല്പോലും ലഭ്യമല്ലാതെ വരുമ്പോള് ഉള്ള സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്തോ അല്ലെങ്കില് മറ്റു വഴികളൊ തേടി സുഗമമായി നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനം നടത്താന് ശ്രമിക്കുകയാണല്ലോ വേണ്ടത്. ഈ നിസ്സാര പ്രവര്ത്തിന് പോലും പരിഹാരം കാണാന് കഴിയാതെ ചര്ച്ചകള് പുരോഗമിക്കുകയാണ്.
ചെങ്കല്ല്, ഇഷ്ടിക എന്നിവയുടെ വില വര്ദ്ധിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, ചെത്ത് കല്ല് അവരവര്ക്ക് തോന്നിയത് പോലെ വില്ക്കുന്നു. വില കൂടാനുള്ള കാരണം പോലും കാണിക്കാനില്ലാതെ ഈ കല്ലുടമകള്ക്ക് അല്ലെങ്കില് ഏജന്റ്മാര്ക്ക് വിലകൂട്ടുന്നതില് ഒരു പ്രയാസവുമില്ല. ഗവണ്മെന്റിന്റെ ഒരു നിയന്ത്രണവും നിയമവും ഇവരുടെ മേലില്ല - അത് തന്നെ കാരണം.
മരപ്പണിക്കാരനും കല്പ്പണിക്കാരനും വാര്ക്കപ്പണിക്കാരനും ഇവിടെ സംഘടനകളുമുണ്ട്. അവകാശങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി ഇവരെല്ലാവരും ധര്ണയും സമരവും നടത്താറുണ്ട്. കേരളത്തിലെ പ്രബല രാഷ്ട്രീയ പാര്ട്ടികളുടെ തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ പിന്ബലമുണ്ട്. ഈ പണിക്കാരില് ഏതെങ്കിലും ഒരു പണിക്ക് നമ്മള് വിളിച്ചാല് ആവേശത്തില് ഓടിയെത്തും. ആദ്യ ദിവസം പണി തുടങ്ങും അന്നത്തെ കൂലി വാങ്ങും. പണി സാധനവും വെച്ച് അര് പോകും. പിന്നീട് മാസങ്ങള് കഴിഞ്ഞാലാണ് ഇവര് പണിയെടുക്കാനെത്തുന്നത്. മറ്റൊരു തൊഴിലാളിയെ വിളിച്ചാല് അവര് വരില്ല. വര്ഗ്ഗബോധത്തിന്റെ മകുടോദാരണം.
ഒരു മാസത്തിന്റെ ലീവിന് പോയ പ്രവാസി തന്റെ നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനത്തിന് തടസ്സമായി നില്ക്കുന്ന ഈ തൊഴില് ലംഘനത്തിന് ഏത് യൂണിയനില് ചെന്ന് പരാതി പറയണം. തീര്പ്പ് കല്പ്പിക്കാന് ഏത് നേതാവുണ്ട്. കാണാന് ഒരു പ്രദേശത്തെ എല്ലാ നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനവും 'തൊട്ട്' വെച്ച് തൊട്ട് വെച്ച് അവര് ജോലി ചെയ്യുകയാണ്. ജോലിക്കാര് എന്ന്വരും എന്നറിയാന് 'കവടി' നിരത്തിക്കാത്തിരിക്കാം നമുക്ക്.
മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പൊളിറ്റിക്കല് സെക്രട്ടറി ആരുമാകട്ടെ, കെ.മുരളീധരനെ കോണ്ഗ്രസ്സില് തിരിച്ചെടുക്കുകയോ എടുക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ. യൂത്ത് കോണ്ഗ്രസ്സില് സമവായമോ തെരഞ്ഞെടുപ്പോ നടക്കട്ടെ, മുസ്ലീംലീഗില് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയൊ മറ്റുള്ളവരോ ചേരട്ടെ, പള്ളികളില് ഇടയലേഖനം വായിക്കട്ടെ, ഇതല്ല കാതാലായ ചര്ച്ചകള്ക്ക് വിഷയമാവേണ്ടത്. ഇത് എന്തുമാകട്ടെ, ഇതിലൊന്നും കേരളത്തിലെ ഒരു പൗരന് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു വിഷയവുമില്ല.
പ്ലസ് ടുവും, എസ്.എസ്.എല്.സിയും പാസ്സായവര്ക്ക് ഉന്നത പഠനത്തിന് കേരളത്തില് സീറ്റില്ല. മണല്, കമ്പി, കല്ല്, കട്ട എന്നീ നിര്മാണ വസ്തുക്കള് കിട്ടാനില്ല. കുളിവെള്ളവും, അടിസ്ഥാന സൗകര്യവും ഫലപ്രദമല്ല. മെഡിക്കല് കോളേജിലും ആരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിലും മരുന്നും മറ്റു സൗകര്യങ്ങളുമില്ല. നല്ല ഡോക്ടര്മാരില്ല. കേരളത്തില് ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകള്ക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കാന് മൂത്രപുരയില്ല. പ്രവാസികള്ക്ക് നാട്ടിലെത്താന് വിമാന കമ്പനിയുടെ ക്രൂരത സഹിക്കേണ്ടിവരിക എയര് പോര്ട്ടില് യൂസേഴ്സ് ഫ്രീ ഏര്പ്പെടുത്താന് ശ്രമിക്കുകയും ഒരിക്കല്കൂടി പ്രവാസിയോട് കൊഞ്ഞനം കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് നിരവധിയാണ്. പരിഹരിക്കാന് മുറവിളി കൂട്ടേണ്ടതും വിഷയങ്ങള് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് നിസ്സാര ചര്ച്ചകള് ബോധപൂര്വ്വം പര്വ്വതീകരിച്ച് കാണിക്കുകയും ഒരു സമൂഹത്തെ പൊള്ളയായ ചര്ച്ചകളിലൂടെ മനസ്സും ശരീരവും ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നെത്തിക്കുകയും ചെയ്യുക നമുക്ക് ചിന്തിക്കാനും പ്രവര്ത്തിക്കാനും കഴിയുന്നതിന് മുന്പ് മറ്റൊരു ചര്ച്ചയുടെ പൊള്ളയായ യാഥാര്ത്ഥ്യം നമ്മുടെ തലയില് കൊണ്ടിടുക.
പ്രവാസികളുടെ ചര്ച്ചകള് റേഡിയോയിലൂടെയും മറ്റു മധ്യമങ്ങളിലൂടെയും കേള്ക്കുമ്പോഴറിയാം. എല്ലാ വിഷമങ്ങളിലും ചര്ച്ചകളിലും പങ്കെടുക്കുന്നവര് ഒരേ ആള്ക്കാര് തന്നെ. രണ്ട് ഇടത്പക്ഷ അനുകൂലര് രണ്ട് വലത് പക്ഷക്കാര്, രണ്ട് നിഷ്പക്ഷ അനുകൂലര് രണ്ട് വലത് പക്ഷക്കാര്. രണ്ട് നിഷ്പക്ഷ മതികള്. ഇതില് നിന്ന് എന്തിനാണ് ഉരുത്തിരിയുക. ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ല. പരിഹാര നിര്ദ്ദേശമുണ്ടാവില്ല. ഒറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അനുകൂലിക്കുകയും ചെയ്യുക. വീണ്ടും അടുത്ത ദിവസത്തെ ചര്ച്ചയില് ഇവര് തന്നെ ഒത്തുകൂടും. എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും അധികാരികമായി സംസാരിക്കാന് ഇവര് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കും അത് കേള്വിക്കാര് അേേലാസരമുണ്ടാക്കും ചര്ച്ചകള് കേരളത്തിന് ശാപമാവുകയാണ്.
പണ്ടൊക്കെ ടി.വിയില് ഒരു ഫ്ലഷ് ന്യൂസ് എന്ന് ഏഴുതിക്കാണിക്കുമ്പോള് നെഞ്ചിടിപ്പോട് കൂടെയേ നോക്കികാണാന് പറ്റുകയുള്ളൂ. വല്ല അത്യാഹിതമൊ മരണമോ പ്രകൃതി ദുരന്തമോ എന്തെങ്കിലുമായിരിക്കും. ഇന്ന് ഫ്ലഷ് ന്യൂസില് 'കെ. മുരളീധരന് കരുണാകരനെ കണ്ടു' മകന് അച്ഛനെ കാണുന്നത് വാര്ത്തയാക്കുന്ന കാലം കലികാലമാണോ അല്ലെങ്കില് 'തിലകന് അമ്മയില് നിന്ന് നോട്ടീസ് കിട്ടി' ഇതുപോലുള്ള ഫ്ലഷ് ന്യൂസുകള് ന്യൂസ് വാല്യുവിന്റെ എത്ര താഴെയാണെന്ന് അറിയുക. മത്സരത്തിന്റെ പരക്കം പാച്ചിലില് എല്ലാം വാര്ത്തകളാകുന്നു. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുന്പ് ന്യൂസ് ഫ്ലഷാവുന്നു. ചര്ച്ചകള് തുടങ്ങുന്നു. വാപൊളിച്ച് കേള്ക്കാന് മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടവര് ഞങ്ങള് ചാനലുകള് മാറ്റുമ്പോള് ന്യൂസിന്റെ വാര്ത്തയുടെ സ്വഭാവം മാറുന്നു. ഗതിമാറുന്ന ഉള്ളടക്കം മാറുന്നു. ഏത് വിശ്വസിക്കണം ആവോ അറിയില്ല. ചര്ച്ചകള് തുടരാം. എസ്.എം.എസ് അയക്കാം. ചര്ച്ചയില് പങ്കെടുക്കാം. ചര്ച്ചകള് കേട്ട് കേട്ട് മനോവിഭ്രാന്തി പിടിച്ച് ടി.വി. തല്ലിപൊളിക്കുന്ന ഒരു തലമുറ വളര്ന്ന് വരുമോ? ആവോ? അറിയില്ല. ഒന്നറിയാം നമ്മുടെ പ്രതികാര ശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
ദൃശ്യ-ശ്രാവ്യ-അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളില് ഇന്റര്നെറ്റ്, ഓര്ക്കൂട്ട്, ബ്ലോഗ് എന്നീത്യാദി സങ്കേതിക മാര്ഗ്ഗങ്ങളില് ചര്ച്ചകള് സംഘടിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ പ്രദേശത്തിന്റെ വരള്ച്ച മുരടിച്ച് ഒരു വ്യവസായവും ഒരു തൊഴിലവസരവും കിട്ടാതെ കൂടിവെള്ളവും കറന്റും വിദ്യാഭ്യാസവും കൃഷിയും ചെറുകിട വന്കിട പദ്ധതികളൊന്നും തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ അന്യ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് പറിച്ച് നടപ്പെടുമ്പോള് നമുക്ക് മാണി കോണ്ഗ്രസ് ലയനവും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും വര്ഗ്ഗരാഷ്ട്രീയവും ഐ.എന്.എല് ഇടതുപക്ഷം വിടുമോ, പി.സി.തോമസിനെ ഇടതുപക്ഷത്തില് ചേര്ക്കുമോ, കളരിയറിയാത്ത കളരി ഗുരുക്കന്മാരുടെ സംഘടനയുടെ വെല്ലുവിളികളോ, പെണ്കുട്ടികള് ചുരുദാറോ, ജീന്സോ ധരിക്കുന്നത് നല്ലത് എന്നോ... കല്ല്യാണത്തിന് മുന്പ് ലൈംഗികബന്ധങ്ങള് ആവാമോ എന്ന് ഗൗരവകരമായ ചര്ച്ചകള് സംഘടിപ്പിക്കാം.
ഇവിടെ ശരാശരി ഒരു പ്രവാസി തന്റെ 15 വര്ഷത്തിന്റെയോ 20 വര്ഷത്തിന്റെയോ അദ്ധ്യാനഫലം കൊണ്ട് നാട്ടില് ഒരു കൂര പണിയാന് തുടങ്ങിയാല് അസംസ്കൃത സാധനങ്ങളുടെ ലഭ്യതകുറവ് കൊണ്ട് പകുതിവെച്ച് നിര്ത്തിയ എത്ര വീടുകളും കെട്ടിടങ്ങളും ഉണ്ട് .കേരളത്തില് ലഭ്യമല്ലാത്ത മണല് മണല് കിട്ടാതായിട്ട് വര്ഷങ്ങളായിട്ടും നമ്മുടെ ഗവണ്മെന്റോ അനുബന്ധവകുപ്പോ ഒരു ബദല് സംവിധാനമൊ അല്ലെങ്കില് മണല് ലഭ്യമാകുന്ന തരത്തില് ഒരു ഇടപെടലൊ നടത്തിയിട്ടുണ്ടൊ എന്ന് പറയാന് പറ്റുമോ. ഒരു നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനത്തിന് അഭികാമ്യമായ മണല്പോലും ലഭ്യമല്ലാതെ വരുമ്പോള് ഉള്ള സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്തോ അല്ലെങ്കില് മറ്റു വഴികളൊ തേടി സുഗമമായി നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനം നടത്താന് ശ്രമിക്കുകയാണല്ലോ വേണ്ടത്. ഈ നിസ്സാര പ്രവര്ത്തിന് പോലും പരിഹാരം കാണാന് കഴിയാതെ ചര്ച്ചകള് പുരോഗമിക്കുകയാണ്.
ചെങ്കല്ല്, ഇഷ്ടിക എന്നിവയുടെ വില വര്ദ്ധിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, ചെത്ത് കല്ല് അവരവര്ക്ക് തോന്നിയത് പോലെ വില്ക്കുന്നു. വില കൂടാനുള്ള കാരണം പോലും കാണിക്കാനില്ലാതെ ഈ കല്ലുടമകള്ക്ക് അല്ലെങ്കില് ഏജന്റ്മാര്ക്ക് വിലകൂട്ടുന്നതില് ഒരു പ്രയാസവുമില്ല. ഗവണ്മെന്റിന്റെ ഒരു നിയന്ത്രണവും നിയമവും ഇവരുടെ മേലില്ല - അത് തന്നെ കാരണം.
മരപ്പണിക്കാരനും കല്പ്പണിക്കാരനും വാര്ക്കപ്പണിക്കാരനും ഇവിടെ സംഘടനകളുമുണ്ട്. അവകാശങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി ഇവരെല്ലാവരും ധര്ണയും സമരവും നടത്താറുണ്ട്. കേരളത്തിലെ പ്രബല രാഷ്ട്രീയ പാര്ട്ടികളുടെ തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ പിന്ബലമുണ്ട്. ഈ പണിക്കാരില് ഏതെങ്കിലും ഒരു പണിക്ക് നമ്മള് വിളിച്ചാല് ആവേശത്തില് ഓടിയെത്തും. ആദ്യ ദിവസം പണി തുടങ്ങും അന്നത്തെ കൂലി വാങ്ങും. പണി സാധനവും വെച്ച് അര് പോകും. പിന്നീട് മാസങ്ങള് കഴിഞ്ഞാലാണ് ഇവര് പണിയെടുക്കാനെത്തുന്നത്. മറ്റൊരു തൊഴിലാളിയെ വിളിച്ചാല് അവര് വരില്ല. വര്ഗ്ഗബോധത്തിന്റെ മകുടോദാരണം.
ഒരു മാസത്തിന്റെ ലീവിന് പോയ പ്രവാസി തന്റെ നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനത്തിന് തടസ്സമായി നില്ക്കുന്ന ഈ തൊഴില് ലംഘനത്തിന് ഏത് യൂണിയനില് ചെന്ന് പരാതി പറയണം. തീര്പ്പ് കല്പ്പിക്കാന് ഏത് നേതാവുണ്ട്. കാണാന് ഒരു പ്രദേശത്തെ എല്ലാ നിര്മാണ പ്രവര്ത്തനവും 'തൊട്ട്' വെച്ച് തൊട്ട് വെച്ച് അവര് ജോലി ചെയ്യുകയാണ്. ജോലിക്കാര് എന്ന്വരും എന്നറിയാന് 'കവടി' നിരത്തിക്കാത്തിരിക്കാം നമുക്ക്.
മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പൊളിറ്റിക്കല് സെക്രട്ടറി ആരുമാകട്ടെ, കെ.മുരളീധരനെ കോണ്ഗ്രസ്സില് തിരിച്ചെടുക്കുകയോ എടുക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ. യൂത്ത് കോണ്ഗ്രസ്സില് സമവായമോ തെരഞ്ഞെടുപ്പോ നടക്കട്ടെ, മുസ്ലീംലീഗില് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയൊ മറ്റുള്ളവരോ ചേരട്ടെ, പള്ളികളില് ഇടയലേഖനം വായിക്കട്ടെ, ഇതല്ല കാതാലായ ചര്ച്ചകള്ക്ക് വിഷയമാവേണ്ടത്. ഇത് എന്തുമാകട്ടെ, ഇതിലൊന്നും കേരളത്തിലെ ഒരു പൗരന് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു വിഷയവുമില്ല.
പ്ലസ് ടുവും, എസ്.എസ്.എല്.സിയും പാസ്സായവര്ക്ക് ഉന്നത പഠനത്തിന് കേരളത്തില് സീറ്റില്ല. മണല്, കമ്പി, കല്ല്, കട്ട എന്നീ നിര്മാണ വസ്തുക്കള് കിട്ടാനില്ല. കുളിവെള്ളവും, അടിസ്ഥാന സൗകര്യവും ഫലപ്രദമല്ല. മെഡിക്കല് കോളേജിലും ആരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിലും മരുന്നും മറ്റു സൗകര്യങ്ങളുമില്ല. നല്ല ഡോക്ടര്മാരില്ല. കേരളത്തില് ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകള്ക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കാന് മൂത്രപുരയില്ല. പ്രവാസികള്ക്ക് നാട്ടിലെത്താന് വിമാന കമ്പനിയുടെ ക്രൂരത സഹിക്കേണ്ടിവരിക എയര് പോര്ട്ടില് യൂസേഴ്സ് ഫ്രീ ഏര്പ്പെടുത്താന് ശ്രമിക്കുകയും ഒരിക്കല്കൂടി പ്രവാസിയോട് കൊഞ്ഞനം കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് നിരവധിയാണ്. പരിഹരിക്കാന് മുറവിളി കൂട്ടേണ്ടതും വിഷയങ്ങള് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് നിസ്സാര ചര്ച്ചകള് ബോധപൂര്വ്വം പര്വ്വതീകരിച്ച് കാണിക്കുകയും ഒരു സമൂഹത്തെ പൊള്ളയായ ചര്ച്ചകളിലൂടെ മനസ്സും ശരീരവും ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നെത്തിക്കുകയും ചെയ്യുക നമുക്ക് ചിന്തിക്കാനും പ്രവര്ത്തിക്കാനും കഴിയുന്നതിന് മുന്പ് മറ്റൊരു ചര്ച്ചയുടെ പൊള്ളയായ യാഥാര്ത്ഥ്യം നമ്മുടെ തലയില് കൊണ്ടിടുക.
പ്രവാസികളുടെ ചര്ച്ചകള് റേഡിയോയിലൂടെയും മറ്റു മധ്യമങ്ങളിലൂടെയും കേള്ക്കുമ്പോഴറിയാം. എല്ലാ വിഷമങ്ങളിലും ചര്ച്ചകളിലും പങ്കെടുക്കുന്നവര് ഒരേ ആള്ക്കാര് തന്നെ. രണ്ട് ഇടത്പക്ഷ അനുകൂലര് രണ്ട് വലത് പക്ഷക്കാര്, രണ്ട് നിഷ്പക്ഷ അനുകൂലര് രണ്ട് വലത് പക്ഷക്കാര്. രണ്ട് നിഷ്പക്ഷ മതികള്. ഇതില് നിന്ന് എന്തിനാണ് ഉരുത്തിരിയുക. ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ല. പരിഹാര നിര്ദ്ദേശമുണ്ടാവില്ല. ഒറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അനുകൂലിക്കുകയും ചെയ്യുക. വീണ്ടും അടുത്ത ദിവസത്തെ ചര്ച്ചയില് ഇവര് തന്നെ ഒത്തുകൂടും. എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും അധികാരികമായി സംസാരിക്കാന് ഇവര് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കും അത് കേള്വിക്കാര് അേേലാസരമുണ്ടാക്കും ചര്ച്ചകള് കേരളത്തിന് ശാപമാവുകയാണ്.
പണ്ടൊക്കെ ടി.വിയില് ഒരു ഫ്ലഷ് ന്യൂസ് എന്ന് ഏഴുതിക്കാണിക്കുമ്പോള് നെഞ്ചിടിപ്പോട് കൂടെയേ നോക്കികാണാന് പറ്റുകയുള്ളൂ. വല്ല അത്യാഹിതമൊ മരണമോ പ്രകൃതി ദുരന്തമോ എന്തെങ്കിലുമായിരിക്കും. ഇന്ന് ഫ്ലഷ് ന്യൂസില് 'കെ. മുരളീധരന് കരുണാകരനെ കണ്ടു' മകന് അച്ഛനെ കാണുന്നത് വാര്ത്തയാക്കുന്ന കാലം കലികാലമാണോ അല്ലെങ്കില് 'തിലകന് അമ്മയില് നിന്ന് നോട്ടീസ് കിട്ടി' ഇതുപോലുള്ള ഫ്ലഷ് ന്യൂസുകള് ന്യൂസ് വാല്യുവിന്റെ എത്ര താഴെയാണെന്ന് അറിയുക. മത്സരത്തിന്റെ പരക്കം പാച്ചിലില് എല്ലാം വാര്ത്തകളാകുന്നു. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുന്പ് ന്യൂസ് ഫ്ലഷാവുന്നു. ചര്ച്ചകള് തുടങ്ങുന്നു. വാപൊളിച്ച് കേള്ക്കാന് മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടവര് ഞങ്ങള് ചാനലുകള് മാറ്റുമ്പോള് ന്യൂസിന്റെ വാര്ത്തയുടെ സ്വഭാവം മാറുന്നു. ഗതിമാറുന്ന ഉള്ളടക്കം മാറുന്നു. ഏത് വിശ്വസിക്കണം ആവോ അറിയില്ല. ചര്ച്ചകള് തുടരാം. എസ്.എം.എസ് അയക്കാം. ചര്ച്ചയില് പങ്കെടുക്കാം. ചര്ച്ചകള് കേട്ട് കേട്ട് മനോവിഭ്രാന്തി പിടിച്ച് ടി.വി. തല്ലിപൊളിക്കുന്ന ഒരു തലമുറ വളര്ന്ന് വരുമോ? ആവോ? അറിയില്ല. ഒന്നറിയാം നമ്മുടെ പ്രതികാര ശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
ഞായറാഴ്ച, ജൂൺ 06, 2010
ഞാനും ഒരു രാജകുമാരിയെ സ്വപ്നംകണ്ടു...
എന്നുമുതലാണ് ഞാനൊരു രാജകുമാരിയെ സ്വപ്നം കാണാന് തുടങ്ങിയത്?
ആദ്യം കേട്ട മുത്തശ്ശിക്കഥകളിലെ നായകന്മാരൊക്കെയും രാജകുമാരിമാരോടൊത്ത് സുഖമായി ജീവിച്ചുവെന്ന അറിവില് നിന്നാകാം സുഖമായി ജീവിയ്ക്കാന് ഒരു രാജകുമാരി വേണമെന്ന് ഞാനും കൊതിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ആറാം ക്ലാസിലെത്തിയപ്പോള് ആ രാജകുമാരിയുടെ ഛായ ഞാന് സുഹറയുടെ മുഖത്ത് കണ്ടു. ഭൂതങ്ങള് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന എന്റെ രാജകുമാരിയെ കുതിരപ്പുറത്തേറി, പറന്നു ചെന്ന് രക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്ന രംഗങ്ങള് ഞാന് സ്വപ്നം കണ്ടു. അവളുടെ പാവാടത്തുമ്പിലോ തട്ടത്തിലോ ഒന്നു സ്പര്ശിക്കാന് അത്യപൂര്വമായി കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങള് എന്നെ വല്ലാതെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.
കൗമാരത്തിന്റെ എരിതീയിലേയ്ക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ എണ്ണയുമായി വന്നത് എന്റെ റെഹനാസ് . അവളെന്റെ മനോരാജ്യത്തിലെ രാജകുമാരിയായി. സുഖമായി ജീവിയ്ക്കാന് അവളെന്നും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാന് കൊതിച്ചു.
അവളെ ആദ്യം കണ്ടത് നല്ല നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രിയിലായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ക്ലബ്ബിന്റെ വാര്ഷികം. നാടകം കാണാന് കൂട്ടുകാരൊത്തു പോയതാണ്. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ വര്ഷം. പെണ്ണുങ്ങളുടെ സൈഡിലാണ് ഞങ്ങള് ആദ്യമേ സ്ഥലം പിടിച്ചത്. പരിപാടികളുടെ ഇടവേളകളില് വെളിച്ചം തെളിയുമ്പോള് സുന്ദരിമാരുടെ കണ്ണുകളുടെ തിളക്കം കാണാം. ഒരു നോട്ടത്തിന് പകരം കിട്ടുന്ന പുഞ്ചിരിയില് നിര്വൃതി കൊള്ളാം. ചിലപ്പോള് ഒരു തുറിച്ചു നോട്ടത്തിന്റെ ചമ്മലില് കണ്ണുകള് പിന്വലിക്കേണ്ടിയും വരാം.
നാടകത്തില് ഒരു രംഗം തീര്ന്ന് കര്ട്ടന് വീണു. ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളുടെ ധാരാളിത്തത്തില് തിളങ്ങുന്ന പെണ്മുഖങ്ങളില് ഒരു പുഞ്ചിരി തിരയുകയായിരുന്നു ഞാന്. ഉച്ചഭാഷിണിയില് അപ്പോള് നഖക്ഷതങ്ങളിലെ ഹിറ്റ്ഗാനം ഒഴുകി വരുന്നു.
`ആരേയും ഭാവ ഗായകനാക്കും ആത്മസൗന്ദര്യമാണ് നീ..'
ആകാശത്തുനിന്ന് നിലാവെളിച്ചം താണിറങ്ങുന്നു. ഭൂമിയില് കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന ട്യൂബ്ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ച പ്രളയം.
അപ്പോള് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ആരോ എന്റെ പേര് വിളിച്ചു. നോക്കുമ്പോള് നൂര്ജഹാന്. എന്റെ വിടിന് അടുതു ഉള്ള കുട്ടിയാണ് ഒരുപാട് മുമ്പ് കണ്ടതാണ്. വായിനോട്ടം അവള് കണ്ടുപിടിച്ചോ എന്ന ചമ്മലുമായി നില്ക്കുമ്പോള് അവളുടെ പിന്നില് തിളങ്ങുന്ന വലിയ രണ്ട് കണ്ണുകള്. ഇതാരാണെന്ന് ഞാന് നൂര്ജഹാനോട് ചോദിയ്ക്കാനൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോള് ആ കണ്ണുകളുടെ ഉടമ എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഓര്മയുണ്ടോ?
ഓര്മയില്ലായിരുന്നു. ഓര്മക്കുറവിനോട് അത്രയും വെറുപ്പു തോന്നിയ നിമിഷം വേറെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകില്ല. അപ്പോള് നൂര്ജഹാന് ആ ചോദ്യം പൂരിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് ഓര്മയില്ലേ? മുത്തയുടെ മോള്. നൂര്ജഹാന്റെ ഉമ്മയുടെ ജ്യേഷ്ഠത്തിയുടെ മോളാണ്. റെഹനാസ്. ഞാന് അവളെ വളരെ ചെറുപ്പത്തില് കണ്ടതാണ്. ഉമ്മയുടെ കൂടെ പണ്ടെന്നോ അവരുടെ വീട്ടില് പോയപ്പോള്.
നാടകം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും നാടകത്തിന്റെ കഥ ഞാന് മറന്നു പോയിരുന്നു. മനസ്സില് അവള് മാത്രം. റെഹനാസ്. എന്റെ രാജകുമാരി. അടുത്തൊരു ദിവസം, അവസരമുണ്ടാക്കി ഞാന് നൂര്ജഹാന്റെ വീട്ടില് ചെന്നു. അവിടെ നിന്നാണ് റെഹനാസ് സ്കൂളില് പോകുന്നത്. പത്താം ക്ലാസിലായിരുന്നു അവള്. അവള്ക്കു കൊടുക്കാന് എഴുതിവെച്ച പ്രണയ ലേഖനം കീശയിലുണ്ട്. ഞാന് കോലായിലേക്ക് കയറി. ഓഫീസ് റൂമിന്റെ വാതില് ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവിടെ മേശപ്പുറത്ത് റെഹനാസിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്. അവ മറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാന് കസേരയിലിരുന്നു. ഒരു നോട്ടുപുസ്തകത്തില് നഖക്ഷതങ്ങളിലെ നായകന് വിനീതിന്റെ ചിത്രം. ഇവള് ആളു കൊള്ളാമല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, പിന്നില് നിന്ന് ആരോ വന്ന് എന്റെ കണ്ണുപൊത്തി. പൊത്തിയ കൈകള് തപ്പി നോക്കിയപ്പോള് ആ കൈത്തണ്ടയിലെ കുപ്പിവളകള് വിരലിലുടക്കി. ഒരിയ്ക്കലും അത് റെഹനാസ് അകുമെന്ന് ഞാന് കരുതിയില്ല. എന്നാല് അത് അവളായിരുന്നു. അവള് കയ്യെടുത്തപ്പോള് സ്വതന്ത്രമായ കണ്ണുകള് കൊണ്ട് ഞാന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. എന്താണ് ഈ വഴിയൊക്കെ വരാന് തോന്നിയത്? അവള് ചോദിയ്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ പെരുമാറ്റം നല്കിയ ധൈര്യത്തില് ഞാന് പറഞ്ഞു. നിന്നെ കാണാന്.
വിശ്വാസം വരാതെ അവള് ചോദിച്ചു.
എന്നെ കാണാനോ?
അതെ.
അത് വെറുതെ.
അല്ല, സത്യം.
ഞാന് വിശ്വസിക്കില്ല.
ഒരു സാധനം തന്നാല് വിശ്വസിക്കുമോ?
എന്തു സാധനം?
വിശ്വസിക്കുമോ ഇല്ലയോ?
ആദ്യം സാധനം താ..
ഞാന് കീശയില് നിന്ന് പ്രണയ ലേഖനം എടുത്തു അവള്ക്ക് കൊടുത്തു. കൈയ്ക്ക് നേരിയ വിറയല് ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? അവള് കാണിച്ച അടുപ്പവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ് അത്രയും ധൈര്യമായി ആ പ്രണയ ലേഖനം കൈമാറാന് കഴിഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും നൂര്ജഹാനും അവളുടെ ഉമ്മയും മുറ്റത്തെത്തിയിരുന്നു. റെഹനാസ് കത്ത് നോട്ടുപുസ്തകത്തിലെവിടയോ ഒളിപ്പിച്ചു.
റെഹനാസ്ന്റെ ഫോട്ടോ പെട്ടിയില് സൂക്ഷിച്ചതാണ് കോളേജില് പഠിയ്ക്കുമ്പോള് ഞാന് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ അപരാധം. സഹപാഠികള്ക്കിടയില് അതെന്നെ വല്ലാതെ അപമാനാനിതനാക്കി.
ഞാന് ഗള്ഫില് വന്നു ഒരു കബനിയില് ട്രെയിനിയായി ജോയിന്റ് ചെയ്ത് അധിക നാളായിരുന്നില്ല. ജോലിയും വരുമാനവുമൊക്കെയായെന്ന് കരുതിയാകും ഒരു ദിവസം റെഹനാസ്ന്റെ മുത്തപ്പാ എന്റെ വിട്ടില് വന്നു
റെഹനാസ്ന്റെ കല്യാണക്കാര്യം പറയാന് വന്നതാണ് അവര്. ആലോചനകള് വന്നപ്പോള് നൂര്ജഹാനാണ് ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള അടുപ്പത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്. അല്ലെങ്കിലും അവര്ക്കറിയാമായിരുന്നുവല്ലോ.
നിക്കാഹ് എങ്കിലും ചെയ്തു വെക്കണമെന്ന് റെഹനാസ്ന്റെ മുത്തപ്പാ എന്റെ ഇക്കയൂടെ അടുത്തത് വാശി പിടിച്ചു.
എനിയ്ക്ക് അപ്പോള് കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. നാലോരു ജോലി, വിസ, ഇതായിരുന്നു എന്റെ മനസില് പതിനെയു വയസ്സുള്ള റെഹനാസ്ന് എനിയ്ക്കായി ഇനിയും കാത്തു നില്ക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
എന്റെ വിട്ടില്നിന്നും നിന്ന് ചായ കുടിച്ച് പിരിയുമ്പോള് റെഹനാസ്ന്റെ മുത്തപ്പയുടേ മനസ്സില് നിരാശയായിരുന്നുവോ ദേഷ്യമായിരുന്നുവോ? അതോ മകളെ പ്രേമിച്ച അധീരനായ കാമുകനോടുള്ള പുഛമോ?
പിന്നീട് റെഹനാസിനെ കാണാന് ഞാന് പോയിട്ടില്ല. ഒരു ക്ഷമാപണത്തിന് പോലും ഞാന് അവളുടെ മുന്നില് പോയില്ല. രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പുള്ള ഒരവധിക്കാലത്ത് നൂര്ജഹാന്റെ ഉമ്മയെ രോഗക്കിടക്കയില് കാണാന് ചെന്നപ്പോള് ഞാന് നൂര്ജഹാനോട് റെഹനാസിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.അവള്ക്ക് സുഖമാണ്. മോന് നാലാം ക്ലാസില് പഠിയ്ക്കുന്നു -നൂര്ജഹാന് പറഞ്ഞു.
കാലം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് പോയ്മറഞ്ഞത്. ദാമ്പത്യത്തിന്റെ പൊരുത്തക്കേടുകള് വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിയ്ക്കുമ്പോള് ഞാന് വെറുതെ റെഹനാസിനെ ഓര്ക്കും. അവളുടെ ശാപമായിരിക്കുമോ ഈ പൊരുത്തക്കേടുകളുടെ പൊറുതികേട്? ഒരിയ്ക്കലുമാകില്ല.
!എന്റെ റെഹനാസിനു എന്നെ ശപിക്കാന് സാധിയ്ക്കില്ലല്ലോ!
ആദ്യം കേട്ട മുത്തശ്ശിക്കഥകളിലെ നായകന്മാരൊക്കെയും രാജകുമാരിമാരോടൊത്ത് സുഖമായി ജീവിച്ചുവെന്ന അറിവില് നിന്നാകാം സുഖമായി ജീവിയ്ക്കാന് ഒരു രാജകുമാരി വേണമെന്ന് ഞാനും കൊതിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ആറാം ക്ലാസിലെത്തിയപ്പോള് ആ രാജകുമാരിയുടെ ഛായ ഞാന് സുഹറയുടെ മുഖത്ത് കണ്ടു. ഭൂതങ്ങള് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന എന്റെ രാജകുമാരിയെ കുതിരപ്പുറത്തേറി, പറന്നു ചെന്ന് രക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്ന രംഗങ്ങള് ഞാന് സ്വപ്നം കണ്ടു. അവളുടെ പാവാടത്തുമ്പിലോ തട്ടത്തിലോ ഒന്നു സ്പര്ശിക്കാന് അത്യപൂര്വമായി കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങള് എന്നെ വല്ലാതെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.
കൗമാരത്തിന്റെ എരിതീയിലേയ്ക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ എണ്ണയുമായി വന്നത് എന്റെ റെഹനാസ് . അവളെന്റെ മനോരാജ്യത്തിലെ രാജകുമാരിയായി. സുഖമായി ജീവിയ്ക്കാന് അവളെന്നും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാന് കൊതിച്ചു.
അവളെ ആദ്യം കണ്ടത് നല്ല നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രിയിലായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ക്ലബ്ബിന്റെ വാര്ഷികം. നാടകം കാണാന് കൂട്ടുകാരൊത്തു പോയതാണ്. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ വര്ഷം. പെണ്ണുങ്ങളുടെ സൈഡിലാണ് ഞങ്ങള് ആദ്യമേ സ്ഥലം പിടിച്ചത്. പരിപാടികളുടെ ഇടവേളകളില് വെളിച്ചം തെളിയുമ്പോള് സുന്ദരിമാരുടെ കണ്ണുകളുടെ തിളക്കം കാണാം. ഒരു നോട്ടത്തിന് പകരം കിട്ടുന്ന പുഞ്ചിരിയില് നിര്വൃതി കൊള്ളാം. ചിലപ്പോള് ഒരു തുറിച്ചു നോട്ടത്തിന്റെ ചമ്മലില് കണ്ണുകള് പിന്വലിക്കേണ്ടിയും വരാം.
നാടകത്തില് ഒരു രംഗം തീര്ന്ന് കര്ട്ടന് വീണു. ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളുടെ ധാരാളിത്തത്തില് തിളങ്ങുന്ന പെണ്മുഖങ്ങളില് ഒരു പുഞ്ചിരി തിരയുകയായിരുന്നു ഞാന്. ഉച്ചഭാഷിണിയില് അപ്പോള് നഖക്ഷതങ്ങളിലെ ഹിറ്റ്ഗാനം ഒഴുകി വരുന്നു.
`ആരേയും ഭാവ ഗായകനാക്കും ആത്മസൗന്ദര്യമാണ് നീ..'
ആകാശത്തുനിന്ന് നിലാവെളിച്ചം താണിറങ്ങുന്നു. ഭൂമിയില് കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന ട്യൂബ്ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ച പ്രളയം.
അപ്പോള് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ആരോ എന്റെ പേര് വിളിച്ചു. നോക്കുമ്പോള് നൂര്ജഹാന്. എന്റെ വിടിന് അടുതു ഉള്ള കുട്ടിയാണ് ഒരുപാട് മുമ്പ് കണ്ടതാണ്. വായിനോട്ടം അവള് കണ്ടുപിടിച്ചോ എന്ന ചമ്മലുമായി നില്ക്കുമ്പോള് അവളുടെ പിന്നില് തിളങ്ങുന്ന വലിയ രണ്ട് കണ്ണുകള്. ഇതാരാണെന്ന് ഞാന് നൂര്ജഹാനോട് ചോദിയ്ക്കാനൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോള് ആ കണ്ണുകളുടെ ഉടമ എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഓര്മയുണ്ടോ?
ഓര്മയില്ലായിരുന്നു. ഓര്മക്കുറവിനോട് അത്രയും വെറുപ്പു തോന്നിയ നിമിഷം വേറെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകില്ല. അപ്പോള് നൂര്ജഹാന് ആ ചോദ്യം പൂരിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് ഓര്മയില്ലേ? മുത്തയുടെ മോള്. നൂര്ജഹാന്റെ ഉമ്മയുടെ ജ്യേഷ്ഠത്തിയുടെ മോളാണ്. റെഹനാസ്. ഞാന് അവളെ വളരെ ചെറുപ്പത്തില് കണ്ടതാണ്. ഉമ്മയുടെ കൂടെ പണ്ടെന്നോ അവരുടെ വീട്ടില് പോയപ്പോള്.
നാടകം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും നാടകത്തിന്റെ കഥ ഞാന് മറന്നു പോയിരുന്നു. മനസ്സില് അവള് മാത്രം. റെഹനാസ്. എന്റെ രാജകുമാരി. അടുത്തൊരു ദിവസം, അവസരമുണ്ടാക്കി ഞാന് നൂര്ജഹാന്റെ വീട്ടില് ചെന്നു. അവിടെ നിന്നാണ് റെഹനാസ് സ്കൂളില് പോകുന്നത്. പത്താം ക്ലാസിലായിരുന്നു അവള്. അവള്ക്കു കൊടുക്കാന് എഴുതിവെച്ച പ്രണയ ലേഖനം കീശയിലുണ്ട്. ഞാന് കോലായിലേക്ക് കയറി. ഓഫീസ് റൂമിന്റെ വാതില് ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവിടെ മേശപ്പുറത്ത് റെഹനാസിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്. അവ മറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാന് കസേരയിലിരുന്നു. ഒരു നോട്ടുപുസ്തകത്തില് നഖക്ഷതങ്ങളിലെ നായകന് വിനീതിന്റെ ചിത്രം. ഇവള് ആളു കൊള്ളാമല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, പിന്നില് നിന്ന് ആരോ വന്ന് എന്റെ കണ്ണുപൊത്തി. പൊത്തിയ കൈകള് തപ്പി നോക്കിയപ്പോള് ആ കൈത്തണ്ടയിലെ കുപ്പിവളകള് വിരലിലുടക്കി. ഒരിയ്ക്കലും അത് റെഹനാസ് അകുമെന്ന് ഞാന് കരുതിയില്ല. എന്നാല് അത് അവളായിരുന്നു. അവള് കയ്യെടുത്തപ്പോള് സ്വതന്ത്രമായ കണ്ണുകള് കൊണ്ട് ഞാന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. എന്താണ് ഈ വഴിയൊക്കെ വരാന് തോന്നിയത്? അവള് ചോദിയ്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ പെരുമാറ്റം നല്കിയ ധൈര്യത്തില് ഞാന് പറഞ്ഞു. നിന്നെ കാണാന്.
വിശ്വാസം വരാതെ അവള് ചോദിച്ചു.
എന്നെ കാണാനോ?
അതെ.
അത് വെറുതെ.
അല്ല, സത്യം.
ഞാന് വിശ്വസിക്കില്ല.
ഒരു സാധനം തന്നാല് വിശ്വസിക്കുമോ?
എന്തു സാധനം?
വിശ്വസിക്കുമോ ഇല്ലയോ?
ആദ്യം സാധനം താ..
ഞാന് കീശയില് നിന്ന് പ്രണയ ലേഖനം എടുത്തു അവള്ക്ക് കൊടുത്തു. കൈയ്ക്ക് നേരിയ വിറയല് ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? അവള് കാണിച്ച അടുപ്പവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ് അത്രയും ധൈര്യമായി ആ പ്രണയ ലേഖനം കൈമാറാന് കഴിഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും നൂര്ജഹാനും അവളുടെ ഉമ്മയും മുറ്റത്തെത്തിയിരുന്നു. റെഹനാസ് കത്ത് നോട്ടുപുസ്തകത്തിലെവിടയോ ഒളിപ്പിച്ചു.
റെഹനാസ്ന്റെ ഫോട്ടോ പെട്ടിയില് സൂക്ഷിച്ചതാണ് കോളേജില് പഠിയ്ക്കുമ്പോള് ഞാന് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ അപരാധം. സഹപാഠികള്ക്കിടയില് അതെന്നെ വല്ലാതെ അപമാനാനിതനാക്കി.
ഞാന് ഗള്ഫില് വന്നു ഒരു കബനിയില് ട്രെയിനിയായി ജോയിന്റ് ചെയ്ത് അധിക നാളായിരുന്നില്ല. ജോലിയും വരുമാനവുമൊക്കെയായെന്ന് കരുതിയാകും ഒരു ദിവസം റെഹനാസ്ന്റെ മുത്തപ്പാ എന്റെ വിട്ടില് വന്നു
റെഹനാസ്ന്റെ കല്യാണക്കാര്യം പറയാന് വന്നതാണ് അവര്. ആലോചനകള് വന്നപ്പോള് നൂര്ജഹാനാണ് ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള അടുപ്പത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്. അല്ലെങ്കിലും അവര്ക്കറിയാമായിരുന്നുവല്ലോ.
നിക്കാഹ് എങ്കിലും ചെയ്തു വെക്കണമെന്ന് റെഹനാസ്ന്റെ മുത്തപ്പാ എന്റെ ഇക്കയൂടെ അടുത്തത് വാശി പിടിച്ചു.
എനിയ്ക്ക് അപ്പോള് കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. നാലോരു ജോലി, വിസ, ഇതായിരുന്നു എന്റെ മനസില് പതിനെയു വയസ്സുള്ള റെഹനാസ്ന് എനിയ്ക്കായി ഇനിയും കാത്തു നില്ക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
എന്റെ വിട്ടില്നിന്നും നിന്ന് ചായ കുടിച്ച് പിരിയുമ്പോള് റെഹനാസ്ന്റെ മുത്തപ്പയുടേ മനസ്സില് നിരാശയായിരുന്നുവോ ദേഷ്യമായിരുന്നുവോ? അതോ മകളെ പ്രേമിച്ച അധീരനായ കാമുകനോടുള്ള പുഛമോ?
പിന്നീട് റെഹനാസിനെ കാണാന് ഞാന് പോയിട്ടില്ല. ഒരു ക്ഷമാപണത്തിന് പോലും ഞാന് അവളുടെ മുന്നില് പോയില്ല. രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പുള്ള ഒരവധിക്കാലത്ത് നൂര്ജഹാന്റെ ഉമ്മയെ രോഗക്കിടക്കയില് കാണാന് ചെന്നപ്പോള് ഞാന് നൂര്ജഹാനോട് റെഹനാസിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.അവള്ക്ക് സുഖമാണ്. മോന് നാലാം ക്ലാസില് പഠിയ്ക്കുന്നു -നൂര്ജഹാന് പറഞ്ഞു.
കാലം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് പോയ്മറഞ്ഞത്. ദാമ്പത്യത്തിന്റെ പൊരുത്തക്കേടുകള് വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിയ്ക്കുമ്പോള് ഞാന് വെറുതെ റെഹനാസിനെ ഓര്ക്കും. അവളുടെ ശാപമായിരിക്കുമോ ഈ പൊരുത്തക്കേടുകളുടെ പൊറുതികേട്? ഒരിയ്ക്കലുമാകില്ല.
!എന്റെ റെഹനാസിനു എന്നെ ശപിക്കാന് സാധിയ്ക്കില്ലല്ലോ!
ഞായറാഴ്ച, മേയ് 23, 2010
കവിതകള്
എവിടെ മറഞ്ഞു ?
പഴങ്കഥ കെട്ടഴിച്ചു മുത്തിയമ്മ പറഞ്ഞൊരു
തേനൂറും കഥയുടെ മധുരമെങ്ങോ ?
പുഴക്കരെ മാവിന് ചോട്ടില് അണ്ണാര കണ്ണന്റെ
പാച്ഞാരി മേളത്തില് രസമെവിടെ ?
അമ്പല മുറ്റത്താലിന് കൊമ്പില് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങും
വാലാട്ടി കിളിയെവിടെ ?
തൊടിയിലെ തൈ മാവും പൂത്ത ചെമ്പകവും
തുടി കൊട്ടി പാട്ടും ഇന്നെവിടെ ?
പേര മരചോട്ടിലെ കളി പന്തലും
ഇല ചീന്തിലെ വിരുന്നുണ്ണലും നിന്റെ
ഇണക്കവും പിണക്കവും എവിടെ?
എവിടെ മറന്നെന് ഇലപൊതി ചോറും
ഒരിറ്റു മോരിലെ പുളി രസവും .... ?
എവിടെ മറഞ്ഞെന് ഇടവഴികളും
ഇലഞ്ഞി പൂങ്കാവും ,ഒരു നാളും
പിരിയില്ലെന്നോതിയ കൂട്ടുകാരും ?
വിര്ച്വല് ലൈഫ്
കാലത്തിന് കൈപിടിച്ച്
എന് കൂട്ടിനായീ എത്തിയ
കമ്പ്യൂട്ടര് നീയെന് ജീവനില്
ആശ്വാസത്തിന് ഒരു തിരി-
നാളമായീ ജ്വലിച്ചിടുന്നു
എന് പ്രിയരേ എന്നടുത്തെത്തിക്കും
ഇന്റര്നെറ്റ് നീയെനിക്കിന്നു
പ്രിയരില് പ്രിയനായീ
തീര്ന്നിടുന്നു.....
അകലങ്ങളില് ആയിരിക്കുമെന്
പ്രിയര്ക്കൊപ്പം ആഘോഷ
വേളകള് ഉല്ലാസമാക്കീടുവാന്,
കളിച്ചും ചിരിച്ചും സ്നേഹിച്ചും
സുഖ ദുഖങ്ങള് പങ്കു വച്ചും
സാധ്യമാക്കുന്നു നിങ്ങളിരുവരും
തൊടാതെ തൊട്ടൊരു
വിര്ച്യുല് ലൈഫ്
വേര്പാടിന് നൊമ്പരം
കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞൊരു
പാടം പോല്
ആട്ടം കഴിഞ്ഞൊരരങ്ങു പോല്
നിശ്ചലമായൊരു -
പക്ഷി പോലെയും
മേഘങ്ങള്
മൂടികെട്ടിയ മനസ്സേ
എന്തേ നീ പെയ്തില്ല..!
ഉദിക്കാത്ത
പകല് പോല്
നിലാവറ്റ രാവു പോലെയും
കരിനിഴല് വീണ
വിഹായസില്
എന്തെ നീ മറഞ്ഞിരുപ്പൂ..
വേര്പാടിന് വേദനയില്
പെയ്യാന് വെമ്പുന്ന മിഴികളെ
വിതുമ്പും അധരങ്ങളെ
ഒരു കൊച്ചു മിന്നലില്
ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു ഞാന് ;
നോവിന്
ഗര്ത്തത്തില് തള്ളിയെന്നെ
എങ്ങു മറഞ്ഞിരുപ്പൂ നീ..
കടല് ഭാഷയറിയാത്തവള്
ഇന്നലെ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്
സൂര്യന് കണ്ണ് ചിമ്മിയ നേരം നോക്കി
കുന്നു കയറി ആകാശത്തേക്ക് പോയി.
വാതില്ക്കലിരുന്ന ആള്സേഷ്യന് നായ
ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല.
കള്ളന്മാര് വരുന്നതും നോക്കി
കണ്ണ് മിഴിച്ചിരുന്നു അവനെ
മടുപ്പ് തിന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു
നമ്മുടെ ഇരട്ടക്കുട്ടികള് മുലക്കണ്ണ് തിന്നാന് വിശന്നു
പലവട്ടം കരഞ്ഞിട്ടും ഞാനുണര്ന്നതെയില്ല .
പാലു ചുരത്താത്ത ഞരമ്പുകളെല്ലാം
വേരോട്ടം നിലച്ചു ചത്തു കിടക്കുന്നു
അതുവരെ കൂടെ വന്ന സ്വപ്നം
നിന്നെ കടല് ചൊരുക്കില് തള്ളിയിട്ടു,
ഉപ്പുവെള്ളത്തില് കാല് നനച്ചു
കയറി പോന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
കടല് പ്രളയം മുഴുവന് കുടിച്ചു വറ്റിച്ചു
ഓമനേ, മീനുകളെപ്പോലെ
വയര് വീര്ത്തു, കണ്ണു തള്ളി
നീ ചത്തു പൊങ്ങും.
എന്റെ ചുണ്ടുകളെ വിഴുങ്ങി
ദാഹം ശമിപ്പിച്ച നിന്റെ ചുണ്ടുകളില്
ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ വെളുപ്പവശേഷിക്കും
വികാരമേതുമില്ലാതെ മണല് തരികള്
അതിനുചുറ്റും അലങ്കാരം തീര്ത്തു ചമഞ്ഞു കിടക്കും.
കടല് ഭാഷയറിയാത്ത ഞാനപ്പോളും
സ്വപ്നക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാത്തു, കാത്തു കിടക്കും.
എല്ലു നുറുങ്ങി പണിതവരുടെ എല്ലൊടിക്കുന്നു നമ്മള്
എല്ലു നുറുങ്ങി പണിതവരുടെ എല്ലൊടിക്കുന്നു നമ്മള്
പല്ലു മുറിയെ തിന്നു കൊഴുത്തവര് പല്ലിറുമ്മുന്നു പോലും,
ഇല്ല തെല്ലും മനസ്സാക്ഷി മതസ്നേഹികള്ക്കുപോലും,
വല്ലാത്ത കാലമിത്, വാഴുന്നു സാമൂഹ്യ അനീതി.
കാലു വരുന്നു നമ്മള് പാദംതൊഴേണ്ടവരുടെ,
കണ്ണില് മണ്ണിടുന്നു നമ്മള്, കണ്ണു തന്ന കരുണാകരന്റെ
കരളില് കുന്തമേറ്റുന്നു കനിവിനായ് കരയുവോന്റെ
കനകം കാറ്റില് പറത്തി കരിക്കട്ട തേടുന്നു നമ്മള്.
വിളക്കണച്ചിട്ടു നമ്മള് ഇരുട്ടിനെ പൂജിക്കുന്നു
വിളച്ചില് മാത്രമേയുള്ളിന്ന്, വിനയം വിട്ടകന്നല്ലോ
വിണ്ണിനെ മറന്നു നാം മണ്ണിനായ് ജീവിക്കുന്നു
വേദം പഠിച്ചവര് തന്നെ വേതാളമോതിടുന്നു.
പാലു തന്നവരുടെ പോലും കൈയില് കൊത്തുന്നു നമ്മള്
പമ്പയാര് പുളകങ്ങളിലും വിഴുപ്പുകെട്ടലക്കുന്നു.
പാഷാണം കലര്ത്തുന്നു പാലില്, തനി മുലപ്പാലില്
പാരവെക്കുന്നു നമ്മള് പരബ്രഹ്മത്തിനു നേരെപോലും.
ജിവന് തന്നവന്റെ ജീവനെ കെടുത്തി നമ്മള്
ജീവജലനദി വറ്റിച്ച് പൈപ്പ് വാട്ടര് വില്പ്പൂ.
ജാതിയും മതവും നോക്കി ജീവനു വിലയിടുമ്പോള്
ജനജീവിതം പോലും ജനകീയമല്ലാതാക്കി.
സത്യത്തെ ത്യജിച്ചു നാം മിഥ്യയെ പ്രേമിക്കുന്നു
സത്യത്തെ ജയിപ്പിക്കുവാന് കള്ളവും കരുവാക്കുന്നു
സൌഗന്ധികപൊയ്കയിലും സര്പ്പവിഷം കലര്ത്തി നമ്മള്
സ്വര്ണ്ണമാല വിറ്റവര് തന്നെ കല്ലുമാല കാശാക്കുന്നു.
അശ്ളീലം പരക്കുന്നു ഇന്ന് അമൃത് ഒഴുകിയ നാട്ടില്
അയല്ക്കാരെ സ്നേഹിക്കേണ്ടവരയല്ക്കാരിയെ പ്രേമിക്കുന്നു
ആശാനു പതിര് നല്കിയോര് കതിരിനായ് പതിയിരിക്കുന്നു
ആഡംബരങ്ങള്ക്കായ് നമ്മള് ആധാരം ബാങ്കില് വെപ്പൂ.
ചോര വിറ്റിട്ടുപോലും ചീര വാങ്ങുന്നു നമ്മള്
ചെറുതാം കാര്യങ്ങള്ക്കും ചെകുത്താനെ കൂട്ടാക്കുന്നു
ചെറുപാടങ്ങള് വറ്റിച്ചു പണിയുന്നു പടക്കളങ്ങള്
ചെകിട്ടത്തടിക്കാത്തവന്റെയും കരണത്തടിപ്പൂ നമ്മള്.
നന്മ ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നു, നമ്മളെവിടെയാണ് ?
നിത്യ സത്യങ്ങള് പൊളിവാക്കി മാറ്റുന്നു, നിങ്ങളെവിടെ ?
നീതി തന്നെ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു, നാമെവിടെയാണ് ?
നിഷ്ക്കളങ്കത നാടുനീങ്ങുന്നിതാ, നീ എവിടെയാണ് ?
ഔഷധച്ചെടികള് മാറ്റി റബ്ബര്ക്കായ്കള് പാകി
ആയുര്വേദത്തിലെ ആയുസ്സും വേദവും ചോര്ത്തി
ആരാധ്യരായവര്പോലും ആരാച്ചാര്മാര് ഫലത്തില്
ആരാധനാമദ്ധ്യേ പോലും ആരെയും കുത്തിവീഴ്ത്തുന്നു.
പുല്ലു വില്ക്കുന്നു നമ്മള് പൂ വിറ്റ കടയില് തന്നെ
മുള്ളിനെ പുല്കുന്നു നാം പൂക്കളെ മറന്നിട്ട്
മനുഷ്യനായ് മഹേശ്വരന് കുരിശതില് മരിച്ചിട്ടും
മനുഷ്യത്വം മരവിച്ച മഹാപാപികള് നമ്മള്.
'വേല' പഠിച്ചവര് വേല ചെയ്യിക്കുന്നു
കൂലി പോരാഞ്ഞിട്ടവര് കൈക്കൂലി വാങ്ങുന്നു
വേദിയില് മിന്നുന്ന വേദാന്തികള്ക്കുള്ളില്
പാതാളഗോപുരം മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.
വേലിതാന് വിളവു തിന്നുന്ന മാതിരി
നീതിപാലകര് തന്നെ നീതി മറിക്കുന്നു
നേരില് ചിരിക്കേണ്ട നേതാക്കളില് പലര്
തേരില് തിരക്കേറി നെറികേടു കാട്ടുന്നു.
പിച്ചകപ്പൂക്കളെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് അവര്
പച്ചമാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം മണക്കുന്നു
പച്ചവെള്ളത്തിലും പച്ചനോട്ടെണ്ണണം
പച്ചയാം സത്യം പറയാന് ഭയക്കുന്നു ?
എല്ലാമറിയുന്ന വല്ലഭന് നമ്മോട്, എല്ലാമറിയാത്ത നമ്മോട്,
കൊല്ലൊല്ല ഒരുവനേയും എന്ന് അരുള് ചെയ്ത-
തെല്ലാം മറന്ന് നാം കൊല്ലുന്നു, കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്നു,
ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിലിതുപോല് വല്ലാത്തൊരു കാലമീ ഭൂവില് !
ഹാ ! നന്മ ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നു, നമ്മളെവിടെയാണ് ?
ഹാ ! സത്യം പൊളിവാക്കി മാറ്റുന്നു, നിങ്ങളെവിടെ ?
ഹാ ! നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു, ഞങ്ങളെവിടെയാണ് ?
ഹാ ! നിഷ്കളങ്കത നാടുനീങ്ങുന്നിതാ, നീ എവിടെയാണ് ?
നശിക്കണോ നാമിങ്ങനെ, നന്മയെ കൈക്കൊള്ളേണ്ടേ ?
മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങളില് നമ്മള് മനസ്സാക്ഷി മറക്കാമോ ?
മനുഷ്യ നന്മക്കായി നാം മനസ്സറിഞ്ഞാലോചിക്ക,
മതത്തിനും അതീതമാ മനസ്സാക്ഷി ഭരിക്കട്ടെ !
പഴങ്കഥ കെട്ടഴിച്ചു മുത്തിയമ്മ പറഞ്ഞൊരു
തേനൂറും കഥയുടെ മധുരമെങ്ങോ ?
പുഴക്കരെ മാവിന് ചോട്ടില് അണ്ണാര കണ്ണന്റെ
പാച്ഞാരി മേളത്തില് രസമെവിടെ ?
അമ്പല മുറ്റത്താലിന് കൊമ്പില് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങും
വാലാട്ടി കിളിയെവിടെ ?
തൊടിയിലെ തൈ മാവും പൂത്ത ചെമ്പകവും
തുടി കൊട്ടി പാട്ടും ഇന്നെവിടെ ?
പേര മരചോട്ടിലെ കളി പന്തലും
ഇല ചീന്തിലെ വിരുന്നുണ്ണലും നിന്റെ
ഇണക്കവും പിണക്കവും എവിടെ?
എവിടെ മറന്നെന് ഇലപൊതി ചോറും
ഒരിറ്റു മോരിലെ പുളി രസവും .... ?
എവിടെ മറഞ്ഞെന് ഇടവഴികളും
ഇലഞ്ഞി പൂങ്കാവും ,ഒരു നാളും
പിരിയില്ലെന്നോതിയ കൂട്ടുകാരും ?
വിര്ച്വല് ലൈഫ്
കാലത്തിന് കൈപിടിച്ച്
എന് കൂട്ടിനായീ എത്തിയ
കമ്പ്യൂട്ടര് നീയെന് ജീവനില്
ആശ്വാസത്തിന് ഒരു തിരി-
നാളമായീ ജ്വലിച്ചിടുന്നു
എന് പ്രിയരേ എന്നടുത്തെത്തിക്കും
ഇന്റര്നെറ്റ് നീയെനിക്കിന്നു
പ്രിയരില് പ്രിയനായീ
തീര്ന്നിടുന്നു.....
അകലങ്ങളില് ആയിരിക്കുമെന്
പ്രിയര്ക്കൊപ്പം ആഘോഷ
വേളകള് ഉല്ലാസമാക്കീടുവാന്,
കളിച്ചും ചിരിച്ചും സ്നേഹിച്ചും
സുഖ ദുഖങ്ങള് പങ്കു വച്ചും
സാധ്യമാക്കുന്നു നിങ്ങളിരുവരും
തൊടാതെ തൊട്ടൊരു
വിര്ച്യുല് ലൈഫ്
വേര്പാടിന് നൊമ്പരം
കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞൊരു
പാടം പോല്
ആട്ടം കഴിഞ്ഞൊരരങ്ങു പോല്
നിശ്ചലമായൊരു -
പക്ഷി പോലെയും
മേഘങ്ങള്
മൂടികെട്ടിയ മനസ്സേ
എന്തേ നീ പെയ്തില്ല..!
ഉദിക്കാത്ത
പകല് പോല്
നിലാവറ്റ രാവു പോലെയും
കരിനിഴല് വീണ
വിഹായസില്
എന്തെ നീ മറഞ്ഞിരുപ്പൂ..
വേര്പാടിന് വേദനയില്
പെയ്യാന് വെമ്പുന്ന മിഴികളെ
വിതുമ്പും അധരങ്ങളെ
ഒരു കൊച്ചു മിന്നലില്
ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു ഞാന് ;
നോവിന്
ഗര്ത്തത്തില് തള്ളിയെന്നെ
എങ്ങു മറഞ്ഞിരുപ്പൂ നീ..
കടല് ഭാഷയറിയാത്തവള്
ഇന്നലെ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്
സൂര്യന് കണ്ണ് ചിമ്മിയ നേരം നോക്കി
കുന്നു കയറി ആകാശത്തേക്ക് പോയി.
വാതില്ക്കലിരുന്ന ആള്സേഷ്യന് നായ
ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല.
കള്ളന്മാര് വരുന്നതും നോക്കി
കണ്ണ് മിഴിച്ചിരുന്നു അവനെ
മടുപ്പ് തിന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു
നമ്മുടെ ഇരട്ടക്കുട്ടികള് മുലക്കണ്ണ് തിന്നാന് വിശന്നു
പലവട്ടം കരഞ്ഞിട്ടും ഞാനുണര്ന്നതെയില്ല .
പാലു ചുരത്താത്ത ഞരമ്പുകളെല്ലാം
വേരോട്ടം നിലച്ചു ചത്തു കിടക്കുന്നു
അതുവരെ കൂടെ വന്ന സ്വപ്നം
നിന്നെ കടല് ചൊരുക്കില് തള്ളിയിട്ടു,
ഉപ്പുവെള്ളത്തില് കാല് നനച്ചു
കയറി പോന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
കടല് പ്രളയം മുഴുവന് കുടിച്ചു വറ്റിച്ചു
ഓമനേ, മീനുകളെപ്പോലെ
വയര് വീര്ത്തു, കണ്ണു തള്ളി
നീ ചത്തു പൊങ്ങും.
എന്റെ ചുണ്ടുകളെ വിഴുങ്ങി
ദാഹം ശമിപ്പിച്ച നിന്റെ ചുണ്ടുകളില്
ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ വെളുപ്പവശേഷിക്കും
വികാരമേതുമില്ലാതെ മണല് തരികള്
അതിനുചുറ്റും അലങ്കാരം തീര്ത്തു ചമഞ്ഞു കിടക്കും.
കടല് ഭാഷയറിയാത്ത ഞാനപ്പോളും
സ്വപ്നക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാത്തു, കാത്തു കിടക്കും.
എല്ലു നുറുങ്ങി പണിതവരുടെ എല്ലൊടിക്കുന്നു നമ്മള്
എല്ലു നുറുങ്ങി പണിതവരുടെ എല്ലൊടിക്കുന്നു നമ്മള്
പല്ലു മുറിയെ തിന്നു കൊഴുത്തവര് പല്ലിറുമ്മുന്നു പോലും,
ഇല്ല തെല്ലും മനസ്സാക്ഷി മതസ്നേഹികള്ക്കുപോലും,
വല്ലാത്ത കാലമിത്, വാഴുന്നു സാമൂഹ്യ അനീതി.
കാലു വരുന്നു നമ്മള് പാദംതൊഴേണ്ടവരുടെ,
കണ്ണില് മണ്ണിടുന്നു നമ്മള്, കണ്ണു തന്ന കരുണാകരന്റെ
കരളില് കുന്തമേറ്റുന്നു കനിവിനായ് കരയുവോന്റെ
കനകം കാറ്റില് പറത്തി കരിക്കട്ട തേടുന്നു നമ്മള്.
വിളക്കണച്ചിട്ടു നമ്മള് ഇരുട്ടിനെ പൂജിക്കുന്നു
വിളച്ചില് മാത്രമേയുള്ളിന്ന്, വിനയം വിട്ടകന്നല്ലോ
വിണ്ണിനെ മറന്നു നാം മണ്ണിനായ് ജീവിക്കുന്നു
വേദം പഠിച്ചവര് തന്നെ വേതാളമോതിടുന്നു.
പാലു തന്നവരുടെ പോലും കൈയില് കൊത്തുന്നു നമ്മള്
പമ്പയാര് പുളകങ്ങളിലും വിഴുപ്പുകെട്ടലക്കുന്നു.
പാഷാണം കലര്ത്തുന്നു പാലില്, തനി മുലപ്പാലില്
പാരവെക്കുന്നു നമ്മള് പരബ്രഹ്മത്തിനു നേരെപോലും.
ജിവന് തന്നവന്റെ ജീവനെ കെടുത്തി നമ്മള്
ജീവജലനദി വറ്റിച്ച് പൈപ്പ് വാട്ടര് വില്പ്പൂ.
ജാതിയും മതവും നോക്കി ജീവനു വിലയിടുമ്പോള്
ജനജീവിതം പോലും ജനകീയമല്ലാതാക്കി.
സത്യത്തെ ത്യജിച്ചു നാം മിഥ്യയെ പ്രേമിക്കുന്നു
സത്യത്തെ ജയിപ്പിക്കുവാന് കള്ളവും കരുവാക്കുന്നു
സൌഗന്ധികപൊയ്കയിലും സര്പ്പവിഷം കലര്ത്തി നമ്മള്
സ്വര്ണ്ണമാല വിറ്റവര് തന്നെ കല്ലുമാല കാശാക്കുന്നു.
അശ്ളീലം പരക്കുന്നു ഇന്ന് അമൃത് ഒഴുകിയ നാട്ടില്
അയല്ക്കാരെ സ്നേഹിക്കേണ്ടവരയല്ക്കാരിയെ പ്രേമിക്കുന്നു
ആശാനു പതിര് നല്കിയോര് കതിരിനായ് പതിയിരിക്കുന്നു
ആഡംബരങ്ങള്ക്കായ് നമ്മള് ആധാരം ബാങ്കില് വെപ്പൂ.
ചോര വിറ്റിട്ടുപോലും ചീര വാങ്ങുന്നു നമ്മള്
ചെറുതാം കാര്യങ്ങള്ക്കും ചെകുത്താനെ കൂട്ടാക്കുന്നു
ചെറുപാടങ്ങള് വറ്റിച്ചു പണിയുന്നു പടക്കളങ്ങള്
ചെകിട്ടത്തടിക്കാത്തവന്റെയും കരണത്തടിപ്പൂ നമ്മള്.
നന്മ ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നു, നമ്മളെവിടെയാണ് ?
നിത്യ സത്യങ്ങള് പൊളിവാക്കി മാറ്റുന്നു, നിങ്ങളെവിടെ ?
നീതി തന്നെ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു, നാമെവിടെയാണ് ?
നിഷ്ക്കളങ്കത നാടുനീങ്ങുന്നിതാ, നീ എവിടെയാണ് ?
ഔഷധച്ചെടികള് മാറ്റി റബ്ബര്ക്കായ്കള് പാകി
ആയുര്വേദത്തിലെ ആയുസ്സും വേദവും ചോര്ത്തി
ആരാധ്യരായവര്പോലും ആരാച്ചാര്മാര് ഫലത്തില്
ആരാധനാമദ്ധ്യേ പോലും ആരെയും കുത്തിവീഴ്ത്തുന്നു.
പുല്ലു വില്ക്കുന്നു നമ്മള് പൂ വിറ്റ കടയില് തന്നെ
മുള്ളിനെ പുല്കുന്നു നാം പൂക്കളെ മറന്നിട്ട്
മനുഷ്യനായ് മഹേശ്വരന് കുരിശതില് മരിച്ചിട്ടും
മനുഷ്യത്വം മരവിച്ച മഹാപാപികള് നമ്മള്.
'വേല' പഠിച്ചവര് വേല ചെയ്യിക്കുന്നു
കൂലി പോരാഞ്ഞിട്ടവര് കൈക്കൂലി വാങ്ങുന്നു
വേദിയില് മിന്നുന്ന വേദാന്തികള്ക്കുള്ളില്
പാതാളഗോപുരം മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.
വേലിതാന് വിളവു തിന്നുന്ന മാതിരി
നീതിപാലകര് തന്നെ നീതി മറിക്കുന്നു
നേരില് ചിരിക്കേണ്ട നേതാക്കളില് പലര്
തേരില് തിരക്കേറി നെറികേടു കാട്ടുന്നു.
പിച്ചകപ്പൂക്കളെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് അവര്
പച്ചമാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം മണക്കുന്നു
പച്ചവെള്ളത്തിലും പച്ചനോട്ടെണ്ണണം
പച്ചയാം സത്യം പറയാന് ഭയക്കുന്നു ?
എല്ലാമറിയുന്ന വല്ലഭന് നമ്മോട്, എല്ലാമറിയാത്ത നമ്മോട്,
കൊല്ലൊല്ല ഒരുവനേയും എന്ന് അരുള് ചെയ്ത-
തെല്ലാം മറന്ന് നാം കൊല്ലുന്നു, കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്നു,
ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിലിതുപോല് വല്ലാത്തൊരു കാലമീ ഭൂവില് !
ഹാ ! നന്മ ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നു, നമ്മളെവിടെയാണ് ?
ഹാ ! സത്യം പൊളിവാക്കി മാറ്റുന്നു, നിങ്ങളെവിടെ ?
ഹാ ! നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു, ഞങ്ങളെവിടെയാണ് ?
ഹാ ! നിഷ്കളങ്കത നാടുനീങ്ങുന്നിതാ, നീ എവിടെയാണ് ?
നശിക്കണോ നാമിങ്ങനെ, നന്മയെ കൈക്കൊള്ളേണ്ടേ ?
മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങളില് നമ്മള് മനസ്സാക്ഷി മറക്കാമോ ?
മനുഷ്യ നന്മക്കായി നാം മനസ്സറിഞ്ഞാലോചിക്ക,
മതത്തിനും അതീതമാ മനസ്സാക്ഷി ഭരിക്കട്ടെ !
ചൊവ്വാഴ്ച, മേയ് 04, 2010
പ്രണയ കാല സ്മരണകള്
ഓര്മയില് മിന്നുന്നു നിന്റെ രൂപം
ഓര്ക്കുന്നു ഞാനിന്നാ ഭൂതകാലം
ആദ്യമായ് കണ്ടൊരാ ദിവസമിന്ന്
ആരോമലേ ഞാനോര്ത്തിടുന്നു
ആ നേരം പെയ്തൊരാ മാരിയന്ന്
അറിയാതെ നമ്മളെയടുത്തു നിര്ത്തി
നേരം കടന്നു പോയ് മാനം തെളിഞ്ഞില്ല
അവസാനം നീയാ കുടയെടുത്തു
നിന്നുടെ പൂക്കുട വിരിച്ചു നീയ്
എന്നെ അതിനുള്ളില് വിളിച്ചു കേറ്റി
ഒരു കുടക്കീഴിലായ് ഏറെ ദൂരം
ഒന്നിച്ചു നമ്മള് നടന്നു നീങ്ങി
ഉമ്മറമുറ്റത്തു വച്ചു പൊന്നേ
നീയാ കുടെയെന്റെ കയ്യില് തന്നു
കുടയുടെ കൂടെയാ നിന് മനവും
അറിയാതെ ഞാനന്നാഗ്രഹിച്ചു
പിറ്റേന്നാ കുടയുടെ കൂടെ ഞാനെന്
മനസിന്റെ വിങ്ങലും തിരിച്ചു തന്നു
അതുകണ്ടു നീയന്ന് മിണ്ടിയില്ലാ
ആരോമലേ ഞാന് കാത്തിരുന്നു
ഗ്രീഷ്മം മറഞ്ഞല്ലോ പൂക്കാലം വന്നല്ലോ
അവസാനമാദിനം വന്നണഞ്ഞു
എന്നുടെ ചാരെ ഓടിയെത്തി
അന്നു നീയെന്നോടു ചൊല്ലിയില്ലേ
ജീവിതവഞ്ചി തന് അമരത്തു നില്ക്കുവാന്
ജീവന്റെ ജീവനേ നീ വരില്ലേ .....
ഓര്മയില് മിന്നുന്നു നിന്റെ രൂപം
ഓര്ക്കുന്നു ഞാനിന്നാ ഭൂതകാലം.
{അബ്ദുള് റഫീഖ് മണലൊടി}
ഓര്ക്കുന്നു ഞാനിന്നാ ഭൂതകാലം
ആദ്യമായ് കണ്ടൊരാ ദിവസമിന്ന്
ആരോമലേ ഞാനോര്ത്തിടുന്നു
ആ നേരം പെയ്തൊരാ മാരിയന്ന്
അറിയാതെ നമ്മളെയടുത്തു നിര്ത്തി
നേരം കടന്നു പോയ് മാനം തെളിഞ്ഞില്ല
അവസാനം നീയാ കുടയെടുത്തു
നിന്നുടെ പൂക്കുട വിരിച്ചു നീയ്
എന്നെ അതിനുള്ളില് വിളിച്ചു കേറ്റി
ഒരു കുടക്കീഴിലായ് ഏറെ ദൂരം
ഒന്നിച്ചു നമ്മള് നടന്നു നീങ്ങി
ഉമ്മറമുറ്റത്തു വച്ചു പൊന്നേ
നീയാ കുടെയെന്റെ കയ്യില് തന്നു
കുടയുടെ കൂടെയാ നിന് മനവും
അറിയാതെ ഞാനന്നാഗ്രഹിച്ചു
പിറ്റേന്നാ കുടയുടെ കൂടെ ഞാനെന്
മനസിന്റെ വിങ്ങലും തിരിച്ചു തന്നു
അതുകണ്ടു നീയന്ന് മിണ്ടിയില്ലാ
ആരോമലേ ഞാന് കാത്തിരുന്നു
ഗ്രീഷ്മം മറഞ്ഞല്ലോ പൂക്കാലം വന്നല്ലോ
അവസാനമാദിനം വന്നണഞ്ഞു
എന്നുടെ ചാരെ ഓടിയെത്തി
അന്നു നീയെന്നോടു ചൊല്ലിയില്ലേ
ജീവിതവഞ്ചി തന് അമരത്തു നില്ക്കുവാന്
ജീവന്റെ ജീവനേ നീ വരില്ലേ .....
ഓര്മയില് മിന്നുന്നു നിന്റെ രൂപം
ഓര്ക്കുന്നു ഞാനിന്നാ ഭൂതകാലം.
{അബ്ദുള് റഫീഖ് മണലൊടി}
പ്രിയ കുട്ടുകാരി, നിനക്കു സുഖമാണോ. ...
പ്രിയ കുട്ടുകാരി,
നിനക്കു സുഖമാണോ ?.
നിന്റെ ലോകം എനിക്കിഷ്ട്ടമനെ .
പക്ക്ഷേ അവിടെ എത്തുവാന് എനിക്കാവുന്നില്ല.
കുറ്റപെടുതലുകളില് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ കുട്ടികലത്തിന്റെ ഓര്മയില് .മുറിപാടുകളില് മുഖമമര്ത്തി തേങ്ങി കരഞ്ഞ യവനകാലം സമ്മാനിച്ച ഏകാന്ധതയില് ഒരു സാന്ത്വനമായ് നീ എന്നിലേക്കു കടന്നു വന്നു .
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും പറിചേറിയുവാന് കഴിയാതിരുന്ന അഗത സുന്തരമായ സത്യമായിരുന്നു നീ .
തനിച്ചിരിക്കുവനുള്ള സ്വതന്ത്ര്യത്തിലെക്കെ അനുവാദമില്ലാതെ നീ കടന്നു വന്നപ്പോള് അടച്ചിട്ട വാതിലിന് പിന്നില് നിനക്കു മുഖം താരത്തെ ഇരുളിന്റെ മറയില് ഞാനും എന്റെ ഏകാന്തതയും നൊമ്പരങ്ങള് പങ്കകുവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു .
എന്റെ ഏകാന്തതയെ നഷ്ട്ടപെടുത്തുവാന് എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു .
എന്റെ ഇരുള് അറയിലേക്കു കടന്നു വരുന്ന ചെറുതരി വെളിച്ചം പോലും മുരിപടുകള്ക്കൊപം എന്നില് വളര്ന്നു വന്ന ബോതത്തിനു താങ്ങുവാന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല .
അപകര്ഷതയെന്നു കളിയാക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നീ ദുരെയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്നതും .നോമ്പരപടുകള് മനസിലോതുക്കി മന്ദസ്മിതത്തിന്റെ മനോഹരിതയുമായ് നീ വീണ്ടും കടന്നു വരുന്നതും ഓര്മ്മയില് ഓടി എത്താരുണ്ടിന്നും.
അതോ ഞാന് നിന്നെ ആവാഹിച്ചു വരുത്തുകയായിരുന്നോ?.
പക്ഷെ ഒന്നെനിക്കറിയാം അന്താകാരത്തില് നിന്നും കുതറി മാറുന്ന കണ്ണുകള് ദുരെ നിന്നെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വെളിച്ചത്തിനായ് ദാഹിച്ച കണ്ണുകള് മനസിനെ പഠിപിച്ച സത്യം .
സ്നേഹത്തിനു മുന്നില് പകരമായ് സ്നേഹം കരുതിവച്ചേ മതിയാകു എന്ന സത്യം.
ഞാന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു നിന്നെ . നിന്റെ സ്നേഹത്തെ
നിനക്കിപ്പോള് ഓര്മ്മകള് ഉണ്ടാവരുണ്ടോ എന്ന എനിക്കറിയില്ല എങ്കിലും ഒന്നു ചോതിക്കുവാന് തോന്നിപോകുന്നു .
"നിന്റെ ഓര്മയില് ഞാന് കടന്നെത്താരുണ്ടോ".
അസ്വസ്ഥമായ രാത്രികളില് ഉറക്കത്തിനായ് കാത്തുകിടക്കുമ്പോള് ഒരു തെന്നലായ് നീ എന്നിലേക്കൊഴുകി എത്താരുണ്ട് .
കുറ്റംപറച്ചിലിനും കുത്തുവാക്കിനും അടക്കംപറച്ചിലിനും കാതോര്ത്തു ഞാന് കാത്തിരിക്കരുണ്ട്.
പക്ഷെ നിന്റെ ശബദം വേര്തിരിച്ചറിയുവാന് കഴിയതയയിതീര്ന്നിരിക്കുന്നു എനിക്കിന്നെ .
നഷ്ട്ടപെട്ട നിന്റെ ശബ്ദത്തിനായ് ഓര്മകളില് തിരയുമ്പോള് തഴുകുന്ന തെന്നലില് നിന് സുഗന്ധം ഞാന് തിരിച്ചറിയും .
നിന് സുഗന്ധമെന് ശിരകളില് ഉന്മാധമായ് പടരുമ്പോള് മനസ്സില് നിന് രൂപം മേനഞ്ഞെടുക്കരുന്ടെ ഞാന്.
ഭാര്യയായി ,കാമുകിയായി ,അറിവായി ,അമ്മയായി .ശാന്ത സൊരുപിണിയായി .സര്വത്തും തച്ചുടച്ചു താണ്ഡവ നിരത്തമാടുന്ന സംഹാരരുദ്രയായി. പലപ്പോഴും നിന്റെ രൂപവും ഭാവാവും മാറി മാറിയിരുന്നു .
പക്ഷെ നിന്റെ മുഖം എനിക്കു വേര്തിരിച്ചറിയുവാന് കഴിയതെയയിരിക്കുന്നു.
അതെ എനിക്കിന്നു നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു നിന്റെ മുഖം നിന്റെ ശബ്ദം .
എങ്കിലും ഞാന് ഇന്നും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
ഏകാന്തതയെ പ്രണയിക്കുവാനവാതെ സ്ന്ഹത്തിനായ് സ്നേഹം പകരം വയ്ക്കാത്ത സ്നേഹിക്കപെടാത്തവന് .
പഴയ ഓര്മ്മകള് പക്കുവയ്ക്കുവനാവാത്ത സ്വാ ര്തഥായില് പുതിയ ഓര്മ്മകള്ക്കിടം നല്കാത്തവന് .
ഞാന് ഇന്നും തനിച്ചനെ.
ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ കുട്ടികലാതിന്റെയും ആടിതിമിര്ക്കുവനവതിരുന്ന യവന കളും കടന്നു കൊഴിഞ്ഞു പോയ സംവത്സരങ്ങളില് നിറമുള്ള കുപ്പിവളകള് കിലുക്കി അനുവതമില്ലാതെ കടന്നുവന്ന സ്നേഹസത്യമേ നീ എന്നെ തനിച്ചക്കി യാത്രയയിട്ടിപ്പോള് ഒരുപടോരുപാടെ വര്ഷങ്ങള് കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. നീ ഇല്ലാത്ത ഇ ലോകത്തില് ഓര്മ്മകള്തന് ഇനിയും ഉണങ്ങിതീരാത മുറിപടുകളും പേറി യാത്ര തുടരുകയനെ .
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടുകാരി ഞാന് നിന്റെ ലോകത്തേയ്ക്ക് വരട്ടെ .
നിന്റെ ലോകത്തില് നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ.
കോടാനു കോടി ആത്മാക്കളുടെ ഇടയില് എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാന്.
എനിക്കും നിന്നെ തെരിച്ചരിയുവാന് കഴിയുമോ അറിയില്ല.
നന്മകള് നേര്ന്നു.
കുട്ടുകാരന്
നിനക്കു സുഖമാണോ ?.
നിന്റെ ലോകം എനിക്കിഷ്ട്ടമനെ .
പക്ക്ഷേ അവിടെ എത്തുവാന് എനിക്കാവുന്നില്ല.
കുറ്റപെടുതലുകളില് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ കുട്ടികലത്തിന്റെ ഓര്മയില് .മുറിപാടുകളില് മുഖമമര്ത്തി തേങ്ങി കരഞ്ഞ യവനകാലം സമ്മാനിച്ച ഏകാന്ധതയില് ഒരു സാന്ത്വനമായ് നീ എന്നിലേക്കു കടന്നു വന്നു .
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും പറിചേറിയുവാന് കഴിയാതിരുന്ന അഗത സുന്തരമായ സത്യമായിരുന്നു നീ .
തനിച്ചിരിക്കുവനുള്ള സ്വതന്ത്ര്യത്തിലെക്കെ അനുവാദമില്ലാതെ നീ കടന്നു വന്നപ്പോള് അടച്ചിട്ട വാതിലിന് പിന്നില് നിനക്കു മുഖം താരത്തെ ഇരുളിന്റെ മറയില് ഞാനും എന്റെ ഏകാന്തതയും നൊമ്പരങ്ങള് പങ്കകുവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു .
എന്റെ ഏകാന്തതയെ നഷ്ട്ടപെടുത്തുവാന് എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു .
എന്റെ ഇരുള് അറയിലേക്കു കടന്നു വരുന്ന ചെറുതരി വെളിച്ചം പോലും മുരിപടുകള്ക്കൊപം എന്നില് വളര്ന്നു വന്ന ബോതത്തിനു താങ്ങുവാന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല .
അപകര്ഷതയെന്നു കളിയാക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നീ ദുരെയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്നതും .നോമ്പരപടുകള് മനസിലോതുക്കി മന്ദസ്മിതത്തിന്റെ മനോഹരിതയുമായ് നീ വീണ്ടും കടന്നു വരുന്നതും ഓര്മ്മയില് ഓടി എത്താരുണ്ടിന്നും.
അതോ ഞാന് നിന്നെ ആവാഹിച്ചു വരുത്തുകയായിരുന്നോ?.
പക്ഷെ ഒന്നെനിക്കറിയാം അന്താകാരത്തില് നിന്നും കുതറി മാറുന്ന കണ്ണുകള് ദുരെ നിന്നെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വെളിച്ചത്തിനായ് ദാഹിച്ച കണ്ണുകള് മനസിനെ പഠിപിച്ച സത്യം .
സ്നേഹത്തിനു മുന്നില് പകരമായ് സ്നേഹം കരുതിവച്ചേ മതിയാകു എന്ന സത്യം.
ഞാന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു നിന്നെ . നിന്റെ സ്നേഹത്തെ
നിനക്കിപ്പോള് ഓര്മ്മകള് ഉണ്ടാവരുണ്ടോ എന്ന എനിക്കറിയില്ല എങ്കിലും ഒന്നു ചോതിക്കുവാന് തോന്നിപോകുന്നു .
"നിന്റെ ഓര്മയില് ഞാന് കടന്നെത്താരുണ്ടോ".
അസ്വസ്ഥമായ രാത്രികളില് ഉറക്കത്തിനായ് കാത്തുകിടക്കുമ്പോള് ഒരു തെന്നലായ് നീ എന്നിലേക്കൊഴുകി എത്താരുണ്ട് .
കുറ്റംപറച്ചിലിനും കുത്തുവാക്കിനും അടക്കംപറച്ചിലിനും കാതോര്ത്തു ഞാന് കാത്തിരിക്കരുണ്ട്.
പക്ഷെ നിന്റെ ശബദം വേര്തിരിച്ചറിയുവാന് കഴിയതയയിതീര്ന്നിരിക്കുന്നു എനിക്കിന്നെ .
നഷ്ട്ടപെട്ട നിന്റെ ശബ്ദത്തിനായ് ഓര്മകളില് തിരയുമ്പോള് തഴുകുന്ന തെന്നലില് നിന് സുഗന്ധം ഞാന് തിരിച്ചറിയും .
നിന് സുഗന്ധമെന് ശിരകളില് ഉന്മാധമായ് പടരുമ്പോള് മനസ്സില് നിന് രൂപം മേനഞ്ഞെടുക്കരുന്ടെ ഞാന്.
ഭാര്യയായി ,കാമുകിയായി ,അറിവായി ,അമ്മയായി .ശാന്ത സൊരുപിണിയായി .സര്വത്തും തച്ചുടച്ചു താണ്ഡവ നിരത്തമാടുന്ന സംഹാരരുദ്രയായി. പലപ്പോഴും നിന്റെ രൂപവും ഭാവാവും മാറി മാറിയിരുന്നു .
പക്ഷെ നിന്റെ മുഖം എനിക്കു വേര്തിരിച്ചറിയുവാന് കഴിയതെയയിരിക്കുന്നു.
അതെ എനിക്കിന്നു നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു നിന്റെ മുഖം നിന്റെ ശബ്ദം .
എങ്കിലും ഞാന് ഇന്നും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
ഏകാന്തതയെ പ്രണയിക്കുവാനവാതെ സ്ന്ഹത്തിനായ് സ്നേഹം പകരം വയ്ക്കാത്ത സ്നേഹിക്കപെടാത്തവന് .
പഴയ ഓര്മ്മകള് പക്കുവയ്ക്കുവനാവാത്ത സ്വാ ര്തഥായില് പുതിയ ഓര്മ്മകള്ക്കിടം നല്കാത്തവന് .
ഞാന് ഇന്നും തനിച്ചനെ.
ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ കുട്ടികലാതിന്റെയും ആടിതിമിര്ക്കുവനവതിരുന്ന യവന കളും കടന്നു കൊഴിഞ്ഞു പോയ സംവത്സരങ്ങളില് നിറമുള്ള കുപ്പിവളകള് കിലുക്കി അനുവതമില്ലാതെ കടന്നുവന്ന സ്നേഹസത്യമേ നീ എന്നെ തനിച്ചക്കി യാത്രയയിട്ടിപ്പോള് ഒരുപടോരുപാടെ വര്ഷങ്ങള് കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. നീ ഇല്ലാത്ത ഇ ലോകത്തില് ഓര്മ്മകള്തന് ഇനിയും ഉണങ്ങിതീരാത മുറിപടുകളും പേറി യാത്ര തുടരുകയനെ .
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടുകാരി ഞാന് നിന്റെ ലോകത്തേയ്ക്ക് വരട്ടെ .
നിന്റെ ലോകത്തില് നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ.
കോടാനു കോടി ആത്മാക്കളുടെ ഇടയില് എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാന്.
എനിക്കും നിന്നെ തെരിച്ചരിയുവാന് കഴിയുമോ അറിയില്ല.
നന്മകള് നേര്ന്നു.
കുട്ടുകാരന്
ശനിയാഴ്ച, ഏപ്രിൽ 24, 2010
പ്രവാസിയുടെ കുടുംബം........
ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന വിയര്പ്പു കണങ്ങള്ക്കും നശിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിനും മുന്നില് നിസ്സഹായരായി തല കുനിക്കുന്ന പ്രവാസികള്.
ഊണും ഉറക്കവും ഇല്ലാതെ മാസാമാസം കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തില് അധിക ഭാഗവും തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് അയച്ച് അവരെ സസുഖം വാഴ്ത്തുന്നവരാണ്. എന്നാല് നാം ഓരോരുത്തരും മനസ്സിലാക്കുക .കാലം കുടുതല് ദുഷിച്ചിരിക്കുന്നു .ചുറ്റും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങള് അതാണ് ചുണ്ടി കാണിക്കുന്നത്. സ്ത്രീസുരക്ഷ ഇന്നൊരു കേട്ട്കേള്വി മാത്രമാണ് .സ്ത്രീ ചതിക്കപ്പെടാനും നശിക്കാനും ഒളിച്ചോടാനും എല്ലാം കാരണം സ്ത്രീ തന്നെയാണ് .എങ്കിലും അതില് വലിയൊരു പങ്ക് പ്രവാസികളായ നമുക്കും ഇല്ലേ ?...... ഒരുനിമിഷം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ നാം ഒഴുക്കുന്ന വിയര്പ്പിന്റെ ഫലം മാസാമാസം നാട്ടിലേക്കു വിടുമ്പോള് നാം അറിയുന്നുവോ ഏതെല്ലാം വഴിയിലാണ് കാശിന്റെ ചെലവെന്ന്.
ഇപ്പോഴുള്ള അവസ്ഥ മിക്കവാറും വീടുകളില് അമ്മയും രണ്ടോ മൂന്നോ കുഞ്ഞുങ്ങളും മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാലും അമിതമായി വരുന്ന കരണ്ട് ബില്ലും മൊബൈല് ചാര്ജും കഴിഞ്ഞാല് മറ്റുള്ള ഫാഷന് തരംഗങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന കാശിന്റെ കണക്കു അറ്റമില്ലാത്തതാണ്. ഭീമമായ വില കൊടുത്തു വാങ്ങിയ സാരിയും ചുരിദാറും ആവട്ടെ ഒരു പ്രാവശ്യം ഒരു പാര്ട്ടിക്ക് ഉപയോഗിച്ചുവെങ്കില് മറ്റൊരു പാര്ട്ടിക്ക് അത് പോര പിന്നീട് അതുപയോഗിച്ചാല് താന് തരം താണു എന്ന മനസ്ഥിതി. ഇത് നാം തന്നെയല്ലേ വരുത്തിവെക്കുന്നത്.
ഒരുമാസം എത്ര കണ്ടു ചെലവ് വരുമെന്നതിന്റെ അല്പം കുറവ് വരുത്തി അയച്ചു കൊടുക്കുക തന്റെ ജോലിയും കഷ്ട്ടപ്പാടും അവരെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തുക. ആ വരുമാനത്തിലമര്ന്ന ജീവിത ശൈലിക്ക് അവരെ നിര്ബന്ധിതരാക്കുക. സെല്ഫോണിന്റെ ദുരുപയോഗം ഇന്ന് മിക്കവാറും കുടുംബങ്ങളില് ഒളിച്ചോട്ടത്തിലാണ് കലാശിക്കുന്നത്. ഗള്ഫുകാരുടെ കുടുംബത്തെ കുറിച്ച് എന്റെ ചെറിയൊരു അന്വേഷണത്തില് മിക്ക വീട്കളിലും രാവിലെ ഒന്പതു മണിയോടെ വീട്ടമ്മമാര് തനിച്ചാണ്. ഈ സമയം അപഹരിക്കുന്നത് ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളാണ് സീരിയലുകളും സിനിമകളും. ഭൌതിക ജീവിതത്തിലെ ആഡംബര ത്തോടുള്ള അമിതമായ ആര്ത്തി ഫാഷന്, മോഡല്, സിരിയല്, സിനിമ, രംഗത്തേക്കുള്ള യുവതികളുടെ ഒഴുക്ക് മഴവെള്ള പ്പാചിലിനെകാളും ശക്തിആര്ജ്ജിച്ചിരിക്കയാണ്. ഈ കാലഘട്ടം മാധ്യമങ്ങളും സമുഹവും അവര്ക്ക് നല്കുന്ന പരിഗണനയുടെ ഫലമായി പണവും പ്രശസ്തിയും ആഗ്രഹിച്ച് കടിഞ്ഞാന് വിട്ട കുതിരയെ പോലെ ഓടുന്ന യുഗം. ഇതിനിടയില് ജീവിതത്തിലെ പലതും ഹോമിക്കപ്പെടുന്നു.
ക്രുരമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങള് വേണ്ട രീതിയില് ചിട്ടപ്പെടുത്താത്ത അവതരണം നമ്മുടെ കുട്ടികളിലും സ്ത്രീകളിലും വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങള് ഭയാനകമാണ്.പുരുഷന്മാരില്ലാത്ത വീട്ടില് അതിന്റേതായ അച്ചടക്കങ്ങള് പാലിക്കേണ്ടത് സ്ത്രീകളാണ്. ബാക്കി ഭാഗം പ്രവാസികളായ നമ്മുടെ കൈകളിലാണ് തന്റെ മക്കള് സെല്ഫോണിനോ കംപ്യുട്ടറിനോ ആവശ്യപ്പെട്ടാല് ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ തന്റേ കയ്യിലില്ലാത്ത കാശിനു പരക്കം പാഞ്ഞു നാട്ടിലേക്ക് അയക്കുമ്പോള് ചിന്തിക്കുക. ശേഷം അവയെ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്താതിരിക്കാന് ഉത്തരവാദപെട്ടവരെ പറഞ്ഞു ഏല്പ്പിക്കുക. കമ്പ്യുട്ടറിന്റെയും സെല്ഫോണിന്റെയും ദുരുപയോഗം ഇന്ന് നിത്യ കാഴ്ചയാണ് ബ്ലൂട്ടൂത്ത് വഴി വരുന്ന വൃത്തിഹീനമായ കാഴ്ചകളും കോളുകളും പകര്ത്തി മറ്റുള്ളവരുടെ മൊബൈലില് സെന്റ് ചെയ്യുമ്പോള് ഓര്ക്കുക തനി ക്കുമുണ്ട് സിസ്റ്റവും സെല്ലും ഉപയോഗിക്കുന്ന മക്കള് എന്നുള്ളകാര്യം. എന്റെ മക്കള്ക്ക് ഒന്നിനും ഒരുകുറവും വരരുത് എന്റെ കാലത്ത് എനിക്ക് അതിനൊന്നും ഭാഗ്യമുണ്ടായില്ല എന്ന വേവലാതിയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മെ ഇതിനെല്ലാം പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാണ് നമ്മുടെ കയ്കളിലാണ് കാശിന്റെ ഉറവിടം നാമാണെങ്കില് തേരാളിയും നാം തന്നെയാണ് ആവശ്യവും, അനാവശ്യവും, അത്യാവശ്യവും തരം തിരിക്കുക. അത്യാവശ്യത്തെ സീകരിക്കുക, അനാവശ്യത്തെ ഒഴിവാക്കുക ആവശ്യത്തെ ചുറ്റുപാടുകളുടെ അവസ്ഥക്ക് അനുസരിച്ച് നീങ്ങുക തന്റേ കുടുംബം കുടുംബിനിയുടെ കയ്യില് ചിട്ടയിലാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക. അല്ലെങ്കില് നമ്മുടെ വിയര്പ്പുകണങ്ങള് ഉരുകിയത് നമുക്കുതന്നെ വിനയായി മാറും. വീട്ടിലെ സെല്ലും ലോക്കല് ഫോണും ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിക്കുക. കംപ്യുട്ടറും ടിവിയും പൊതു സ്ഥലങ്ങളില് സ്ഥാപിക്കുക. ഒഴിവു സമയങ്ങളില് മാത്രം മാധ്യമങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുക. നാം നമ്മള്ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.മറ്റുള്ളവരെ പ്പോലെആവാന് ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. തനിക്കു കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ ചുടും ചൂരും അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുക.
ഊണും ഉറക്കവും ഇല്ലാതെ മാസാമാസം കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തില് അധിക ഭാഗവും തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് അയച്ച് അവരെ സസുഖം വാഴ്ത്തുന്നവരാണ്. എന്നാല് നാം ഓരോരുത്തരും മനസ്സിലാക്കുക .കാലം കുടുതല് ദുഷിച്ചിരിക്കുന്നു .ചുറ്റും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങള് അതാണ് ചുണ്ടി കാണിക്കുന്നത്. സ്ത്രീസുരക്ഷ ഇന്നൊരു കേട്ട്കേള്വി മാത്രമാണ് .സ്ത്രീ ചതിക്കപ്പെടാനും നശിക്കാനും ഒളിച്ചോടാനും എല്ലാം കാരണം സ്ത്രീ തന്നെയാണ് .എങ്കിലും അതില് വലിയൊരു പങ്ക് പ്രവാസികളായ നമുക്കും ഇല്ലേ ?...... ഒരുനിമിഷം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ നാം ഒഴുക്കുന്ന വിയര്പ്പിന്റെ ഫലം മാസാമാസം നാട്ടിലേക്കു വിടുമ്പോള് നാം അറിയുന്നുവോ ഏതെല്ലാം വഴിയിലാണ് കാശിന്റെ ചെലവെന്ന്.
ഇപ്പോഴുള്ള അവസ്ഥ മിക്കവാറും വീടുകളില് അമ്മയും രണ്ടോ മൂന്നോ കുഞ്ഞുങ്ങളും മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാലും അമിതമായി വരുന്ന കരണ്ട് ബില്ലും മൊബൈല് ചാര്ജും കഴിഞ്ഞാല് മറ്റുള്ള ഫാഷന് തരംഗങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന കാശിന്റെ കണക്കു അറ്റമില്ലാത്തതാണ്. ഭീമമായ വില കൊടുത്തു വാങ്ങിയ സാരിയും ചുരിദാറും ആവട്ടെ ഒരു പ്രാവശ്യം ഒരു പാര്ട്ടിക്ക് ഉപയോഗിച്ചുവെങ്കില് മറ്റൊരു പാര്ട്ടിക്ക് അത് പോര പിന്നീട് അതുപയോഗിച്ചാല് താന് തരം താണു എന്ന മനസ്ഥിതി. ഇത് നാം തന്നെയല്ലേ വരുത്തിവെക്കുന്നത്.
ഒരുമാസം എത്ര കണ്ടു ചെലവ് വരുമെന്നതിന്റെ അല്പം കുറവ് വരുത്തി അയച്ചു കൊടുക്കുക തന്റെ ജോലിയും കഷ്ട്ടപ്പാടും അവരെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തുക. ആ വരുമാനത്തിലമര്ന്ന ജീവിത ശൈലിക്ക് അവരെ നിര്ബന്ധിതരാക്കുക. സെല്ഫോണിന്റെ ദുരുപയോഗം ഇന്ന് മിക്കവാറും കുടുംബങ്ങളില് ഒളിച്ചോട്ടത്തിലാണ് കലാശിക്കുന്നത്. ഗള്ഫുകാരുടെ കുടുംബത്തെ കുറിച്ച് എന്റെ ചെറിയൊരു അന്വേഷണത്തില് മിക്ക വീട്കളിലും രാവിലെ ഒന്പതു മണിയോടെ വീട്ടമ്മമാര് തനിച്ചാണ്. ഈ സമയം അപഹരിക്കുന്നത് ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളാണ് സീരിയലുകളും സിനിമകളും. ഭൌതിക ജീവിതത്തിലെ ആഡംബര ത്തോടുള്ള അമിതമായ ആര്ത്തി ഫാഷന്, മോഡല്, സിരിയല്, സിനിമ, രംഗത്തേക്കുള്ള യുവതികളുടെ ഒഴുക്ക് മഴവെള്ള പ്പാചിലിനെകാളും ശക്തിആര്ജ്ജിച്ചിരിക്കയാണ്. ഈ കാലഘട്ടം മാധ്യമങ്ങളും സമുഹവും അവര്ക്ക് നല്കുന്ന പരിഗണനയുടെ ഫലമായി പണവും പ്രശസ്തിയും ആഗ്രഹിച്ച് കടിഞ്ഞാന് വിട്ട കുതിരയെ പോലെ ഓടുന്ന യുഗം. ഇതിനിടയില് ജീവിതത്തിലെ പലതും ഹോമിക്കപ്പെടുന്നു.
ക്രുരമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങള് വേണ്ട രീതിയില് ചിട്ടപ്പെടുത്താത്ത അവതരണം നമ്മുടെ കുട്ടികളിലും സ്ത്രീകളിലും വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങള് ഭയാനകമാണ്.പുരുഷന്മാരില്ലാത്ത വീട്ടില് അതിന്റേതായ അച്ചടക്കങ്ങള് പാലിക്കേണ്ടത് സ്ത്രീകളാണ്. ബാക്കി ഭാഗം പ്രവാസികളായ നമ്മുടെ കൈകളിലാണ് തന്റെ മക്കള് സെല്ഫോണിനോ കംപ്യുട്ടറിനോ ആവശ്യപ്പെട്ടാല് ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ തന്റേ കയ്യിലില്ലാത്ത കാശിനു പരക്കം പാഞ്ഞു നാട്ടിലേക്ക് അയക്കുമ്പോള് ചിന്തിക്കുക. ശേഷം അവയെ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്താതിരിക്കാന് ഉത്തരവാദപെട്ടവരെ പറഞ്ഞു ഏല്പ്പിക്കുക. കമ്പ്യുട്ടറിന്റെയും സെല്ഫോണിന്റെയും ദുരുപയോഗം ഇന്ന് നിത്യ കാഴ്ചയാണ് ബ്ലൂട്ടൂത്ത് വഴി വരുന്ന വൃത്തിഹീനമായ കാഴ്ചകളും കോളുകളും പകര്ത്തി മറ്റുള്ളവരുടെ മൊബൈലില് സെന്റ് ചെയ്യുമ്പോള് ഓര്ക്കുക തനി ക്കുമുണ്ട് സിസ്റ്റവും സെല്ലും ഉപയോഗിക്കുന്ന മക്കള് എന്നുള്ളകാര്യം. എന്റെ മക്കള്ക്ക് ഒന്നിനും ഒരുകുറവും വരരുത് എന്റെ കാലത്ത് എനിക്ക് അതിനൊന്നും ഭാഗ്യമുണ്ടായില്ല എന്ന വേവലാതിയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മെ ഇതിനെല്ലാം പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാണ് നമ്മുടെ കയ്കളിലാണ് കാശിന്റെ ഉറവിടം നാമാണെങ്കില് തേരാളിയും നാം തന്നെയാണ് ആവശ്യവും, അനാവശ്യവും, അത്യാവശ്യവും തരം തിരിക്കുക. അത്യാവശ്യത്തെ സീകരിക്കുക, അനാവശ്യത്തെ ഒഴിവാക്കുക ആവശ്യത്തെ ചുറ്റുപാടുകളുടെ അവസ്ഥക്ക് അനുസരിച്ച് നീങ്ങുക തന്റേ കുടുംബം കുടുംബിനിയുടെ കയ്യില് ചിട്ടയിലാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക. അല്ലെങ്കില് നമ്മുടെ വിയര്പ്പുകണങ്ങള് ഉരുകിയത് നമുക്കുതന്നെ വിനയായി മാറും. വീട്ടിലെ സെല്ലും ലോക്കല് ഫോണും ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിക്കുക. കംപ്യുട്ടറും ടിവിയും പൊതു സ്ഥലങ്ങളില് സ്ഥാപിക്കുക. ഒഴിവു സമയങ്ങളില് മാത്രം മാധ്യമങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുക. നാം നമ്മള്ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.മറ്റുള്ളവരെ പ്പോലെആവാന് ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. തനിക്കു കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ ചുടും ചൂരും അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുക.
ചൊവ്വാഴ്ച, ഏപ്രിൽ 20, 2010
ഗള്ഫിലേക്കുള്ള ദൂരം
ഗള്ഫ് കുടിയേറ്റത്തിന്റെ 50-ാം വാര്ഷികം താണ്ടുമ്പോഴും പ്രവാസികള് ഓര്ക്കാതെ പോകുന്ന ഒരു മുന്തലമുറക്കാരുണ്ട്. നമുക്ക് മുന്നില് മണലും കടലും കാടും തോടും താണ്ടി പായ്കപ്പലിലും, കള്ളലോഞ്ചിലും 'അനധികൃത' കുടിയേറ്റക്കാരായി ഈ തീരത്തണഞ്ഞവര്... പേര്ഷ്യ എന്ന വന്കര ലക്ഷ്യമാക്കിയല്ല വറുതിയില്നിന്ന് കഷ്ടപ്പാടില്നിന്ന് മുഴുപ്പട്ടിണിയില്നിന്ന്... സ്വന്തം കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാന്... നാടിനെ നാട്ടുകാരെ രക്ഷിക്കാന് ഏതെങ്കിലും തീരത്തണയാന് പുറപ്പെട്ടതായിരുന്നു അവര്.. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പിന്ബലമില്ലാത്തവര്പോലും, ലോഞ്ചിലും ചങ്ങാടത്തിലും ഉരുവിലും കയറി ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഏതെങ്കിലും മണല്കാട് കാണുന്നതുവരെ... ഇവരെ കൊണ്ടുപോകുന്ന ലോഞ്ചുകാര് കൊടുത്തകാശ് തീരുന്നസ്ഥലത്ത് ഇറക്കിവിടും. ദൂരെ കാണുന്ന കരയെ ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള നീന്തലായിരിക്കും പിന്നീട്. ഇതില് കരക്കണഞ്ഞവര് എത്ര? രോഗംവന്ന് ജീവിതം വെടിഞ്ഞവര്... പിടിക്കപ്പെട്ടവര്.. ഭക്ഷണവും മരുന്നുമില്ലാതെ തളര്ന്നുപോയവര്, ആര്ക്കും ആരും തുണയില്ലാതെ... മുംബൈയിലോ, റാസല്ഖൈമയിലോ, ഫുജൈറയിലോ, കോര്ഫുക്കാനിലോ കരപറ്റിയവര്... 'വീണിടം വിഷ്ണുലോക'മാക്കിയവര്.
നമുക്ക് മുമ്പെ ഇവിടെ എത്തിയവരുടെ, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ, ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പിന്റെ, വെട്ടിപ്പിടിത്തത്തിന്റെ പച്ചയായ ജീവിതം ചമച്ചവര്. നമുക്ക് വെട്ടിത്തന്ന വഴിത്താരയ്ക്ക്... ഇപ്പോള് ദൂരം വളരെ കുറവാണ്.നമ്മുടെ മുന് തലമുറ വെട്ടിത്തന്ന വഴിയിലൂടെ, അവര് നടന്ന് പാകപ്പെടുത്തിയ മണലിലൂടെ അവര് കാണിച്ചുതന്ന സ്വര്ഗഭൂമിയിലേക്ക് വിമാനത്തിന്റെ ശീതികരണത്തില്നിന്ന് എയര്പോര്ട്ടിന്റെ തണുപ്പിലേക്കും. അവിടുന്ന് തണുപ്പ് മൂളുന്ന കാറിലേക്കും. അമ്പത്നില മൊത്തമായി ശീതികരിച്ച ഫ്ലറ്റിലേക്കും അവിടുന്ന് ഈര്പ്പമിറങ്ങുന്ന ഓഫീസിലേക്കും പുതുതലമുറ വന്നിറങ്ങുന്നു. കഷ്ടപ്പാടുകള് ഏതുമില്ലാതെ കേരളത്തിന്റെ ഏത് എയര്പോര്ട്ടില്നിന്നും മൂന്നുമുതല് നാല് മണിക്കൂര് കൊണ്ട് ഗള്ഫിന്റെ ഏത് കോണിലും എത്തുന്നു. നാട്ടില് നിന്ന് നമ്മളെ എയര്പോര്ട്ടിലേക്ക് യാത്രയയക്കാന് വന്ന കുടുംബങ്ങളോ, സുഹൃത്തുക്കളോ, കാറില് കേരളത്തിന്റെ 'റോഡ്' വഴി തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് നാം ഗള്ഫിലെത്തിയിരിക്കും.
കുറഞ്ഞകാലം കൊണ്ട് ഈ രാജ്യം കൈവരിച്ച നേട്ടം അസൂയാവഹമാണ്. കര്മ്മനിരതരായ ഭരണകര്ത്താക്കളെയും ഭാവിയുടെ വളര്ച്ചയ്ക്ക് സൂക്ഷ്മതയോടെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അനുബന്ധ വകുപ്പുകളും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കുതിച്ച് ചാട്ടത്തിന് നിദാനമായി. നാല്പത് വര്ഷത്തിനു മുമ്പുള്ള യു.എ.ഇ.യുടെ പഴയകാല അവസ്ഥയിലേക്കായിരുന്നു കേരളത്തില് നിന്നുള്ളവരുടെ കടന്നുകയറ്റം. വീട്ടില് നിന്ന് വിട്ടാല് പത്തും പതിനാറും ദിവസങ്ങള്..... ചിലപ്പോള് മാസങ്ങള്.... ഇവിടെ തീരത്തണഞ്ഞു എന്ന് വിവരം അറിയിക്കാന് മാര്ഗ്ഗമില്ലാതെ... പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടാന് ആവാതെ... വീട്ടുകാരുടെ പ്രാര്ത്ഥനയും വഴിപാടും കൊണ്ട് ജീവിച്ചവര്... മണലിനോടും മണല്കാറ്റിനോടും പൊരുതിയവര്... തണുപ്പിനോടും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനലിനോടും പൊരുതിജയിച്ചവര്... കാതങ്ങളോളം നടന്ന് അടുത്ത എമിറേറ്റ്സില് എത്തിയവര്... പിടിച്ച് നില്ക്കാന്... സ്വയം ജീവിക്കാന്... മറ്റുള്ളവരെ ജീവിപ്പിക്കാന്... എന്തൊക്കെ കഷ്ടപ്പാടുകള്... ഭക്ഷണവും വെള്ളവും... വൈദ്യുതിയും ഇല്ലാതെ ഇന്തപ്പഴവും ഒട്ടകപാലും കഴിച്ച് ജീവിച്ചവര്... സ്വരുകൂട്ടിവെച്ചത് നാട്ടിലെത്തിക്കാന് കഴിയാതെ പണമിടപാട് സ്ഥാപനങ്ങളില് എത്താന് കഴിയാതെ... മറ്റാരുടെയെങ്കിലും പക്കല് കൊടുത്തയച്ചവര്... ഈ കഥ പുതുതലമുറയ്ക്ക് അന്യമാണ്. അന്നത്തെ ഗള്ഫുകാരുടെ 'സാഹസികത' വിവരിക്കുമ്പോള് നമുക്ക് 'ബഡായ്' ആയി തോന്നാം. പഴയപട്ടാളക്കാരുടെ കഥ കേള്ക്കുന്നതുപോലെ, തമാശയായി തോന്നാം. തമാശയല്ല എന്നറിയണമെങ്കില് നാല്പത് വര്ഷം പിന്നോട്ട് നടക്കണം. അന്നത്തെ ഗള്ഫ് എന്താണന്നറിയണം. എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയത് എന്നറിയണം.
നമ്മുടെ നാട്ടില് 15 വര്ഷം മുമ്പ് വരെ 'സിറ്റിസണ്' വാച്ചും സൈക്കോ ഫൈവ് വാച്ചോ കൊണ്ടുപോകണമെങ്കില് ഒളിച്ച് കടത്തണമായിരുന്നു. മൂന്ന് വാച്ച് പിടിക്കപ്പെട്ടാല് അവന് 'കള്ളകടത്തു'കാരനായിരുന്നു. നിഡോയുടെ പാത്രത്തിലോ, കാസറ്റിന്റെ ഉള്ളിലോ... എട്ട് ഗ്രാമിന്റെ സ്വര്ണം 'കടത്തിയ' കഥ ഇന്നും പഴയ ഗള്ഫുകാര് പറയുന്നത് കേള്ക്കാം.
ആരൊക്കെ പീഡിപ്പിച്ചു. എന്തൊക്കെ, അനുഭവിപ്പിച്ചു. എയര്പോര്ട്ടില്, കസ്റ്റംസുകാരുടെ പിടിച്ചുപറിയായിരുന്നു. ബോംബെ ബസ്സില് മുതല് നമ്മുടെ നാട്ടുവഴിയില്പോലും, കസ്റ്റംസുകാരുടെ കാവല് ചെക്കിങ്ങും പിടുത്തവും കഴിഞ്ഞാല് ഈ ഗള്ഫുകാരന് വീടെത്തുമ്പോഴേക്കും പകുതി ജീവനെ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. ഇതൊക്കെ നടക്കുന്നത് നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് പത്ത് പതിനഞ്ച് വര്ഷം മുമ്പാണെന്ന് നാം അറിയണം. നാം പുരോഗമനത്തിന്റെ കഥപറയുമ്പോള്, ഈ കാര്യം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ... പല മേഖലകളിലും നാം പുരോഗതി കൈവരിച്ചെങ്കിലും നമ്മുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദങ്ങളില് ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല ഇതുവരെ.
എമിഗ്രേഷനും ടിക്കറ്റും ചവിട്ടി കയറ്റലും പാസ്പോര്ട്ട് വെരിഫിക്കേഷനും പള്ളി അമ്പല പിരിവും ഇങ്ങനെ നൂറ് കാര്യങ്ങളുമായി ഗള്ഫുകാരെ നേരിട്ടത് കുറഞ്ഞ വര്ഷം മുമ്പാണ്. ഇന്ന് ജര്മ്മനിയില് ഇറങ്ങുന്ന ഒരു ടോര്ച്ചോ, ജപ്പാന്റെ ടി.വി.യോ, സൈക്കോ ഫൈവ് വാച്ചോ, നിഡോയോ നമുക്ക് നമ്മുടെ ചെറിയ അങ്ങാടിയില് കിട്ടും. ഈ വളര്ച്ച ഗാട്ട് കരാര് കൊണ്ടോ, മറ്റ് ഏതെങ്കിലും കരാര് കൊണ്ടോ ആണ് സംഭവിച്ചതെങ്കില് അത് നമ്മള് പ്രവാസികള് അംഗീകരിക്കണം. അതിന്റെ ദൂരവ്യാപകപ്രശ്നങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും കണ്ടേക്കാം. ലോകത്ത് നിന്ന്് എവിടുന്ന് വാങ്ങിയ ഉത്പന്നവും (നിയമാനുസൃതമായതെങ്കില്) ഏത് രാജ്യത്ത് കൊണ്ടുപോകുന്നതിലും വിലക്കുണ്ടാവരുത്.
ഇന്ന് സ്വര്ണവും, ഇലക്ട്രോണിക്സും ടോയ്സും ഫുഡും കൊണ്ട് കസ്റ്റംസ് ചെക്കിങ്ങില്ലാതെ ഇറങ്ങിവരുന്നത് കാണുമ്പോള് നമ്മുടെ പഴയ ഗള്ഫുകാര് മൂക്കത്ത് വിരല്വെക്കുന്നുണ്ടാവും. 'ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ഞാന് എത്തും' എന്നുപറഞ്ഞ് ഗള്ഫില് നിന്ന് പോകുന്ന ഒരാള്ക്ക് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് വീട്ടിലെത്താന് കഴിയും. ദൂരം അത്രയും കുറഞ്ഞു.
ഇവിടുത്തെ ഗവണ്മെന്റ് ഒഴിവ് ദിവസങ്ങളില് നാട്ടില് പോകുന്ന ഒരു പുതിയ പതിവ് ചിലര് സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവിടെ. ''ഏഴ് ദിവസത്തെ ഒഴിവാണ്. ടിക്കറ്റ് ഫെയര് വളരെ കുറവും.. ഒന്ന് പോയേച്ച് വരാം'' എന്ന് പറയുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടി വരികയാണ്. പോകുന്നത് എയര് ഇന്ത്യാ എക്്സ്പ്രസ്സില്. കുറ്റം പറയുന്നത് എക്സ്പ്രസ്സിനെ. ആര്ക്കെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒരു കാര്യം പറയും. ഇത്രയും ചാര്ജ് കുറച്ച് പോകുന്ന ഒരു വിമാനകമ്പനിയും ഇവിടെ ഇല്ല. നല്ല സര്വീസ്. കൃത്യത. ആഴ്ചയില് 100 ഓളം സര്വീസ് നടത്തുമ്പോള്, ചില 'സാങ്കേതിക' പ്രശ്നങ്ങള് സ്വാഭാവികം. അത് മാത്രം ഉയര്ത്തികാട്ടി നാം നടത്തുന്ന സമരമുറകള് പലതും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണ്. ഒരു ബഡ്ജറ്റ് എയര് എന്ന തീരുമാനമെടുത്തവരാരായാലും അത് നല്ലതാണ്. നല്ലതിനെ നല്ലതെന്നും അല്ലാത്തതിനെ അല്ലെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാവണം.
എയര് ഇന്ത്യാ എക്്സ്പ്രസ്സ് ബഹിഷ്കരിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒപ്പ് ശേഖരണം നടത്തിയ ഗള്ഫിലെ ഒരു സംഘടനാ പ്രവര്ത്തകനെ എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്സില് കാണാനിടയായി. ചമ്മിപ്പോയ കക്ഷി പറഞ്ഞത് ''പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയത് ഈ ഫ്ളൈറ്റാണ്. ഭാര്യയും മൂന്ന് കുട്ടികളും... മറ്റ് വിമാനത്തിന്റെ ഫെയര്'' എന്നൊക്കെയാണ്. എന്ത് പ്രസംഗിച്ചാലും പ്രവര്ത്തനത്തില് കാണിച്ച് മാതൃകയാക്കാന് ഒരാള് പോലും ഇല്ല.
പ്രവാസി ഭാരത് ദിവസും, പ്രവാസി പുരസ്കാരവും നല്കി ആദരിക്കേണ്ടത് ഈ ഗള്ഫിന്റെ കുടിയേറ്റത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചവരെയാണ്. കഷ്ടതയിലും ബുദ്ധിമുട്ടിലും ജീവിച്ച് ഒന്നുമാകാതെ പോയവരെയാണ്. നമുക്ക് മുന്നെ വഴിനടന്നവരെയാണ്. നമുക്ക് ഭാവിയുടെ ഇരുളിലേക്ക് ചൂട്ട് കത്തിച്ച് നടന്നവരെയാണ്. പുനരധിവാസവും ക്ഷേമപ്രവര്ത്തനവും പെന്ഷനും അവര്ക്കും കൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. അവാര്ഡും പൊന്നാട ചാര്ത്തലും പുരസ്കാരവും ഫലകവും അവര്ക്കവകാശപ്പെട്ടതാണ്.
ഗള്ഫിന്റെ ദൂരം കുറച്ച് നമ്മുടെ കൈവെള്ളയില് വെച്ചുതന്ന നമ്മുടെ മുന്ഗാമികളെ വിസ്മരിച്ച് കൂട... ബിസിനസ് ലോകത്തെ ചക്രവര്ത്തിമാര്ക്ക് നല്കുന്ന പുരസ്കാരത്തിന് പകിട്ടില്ല. പൊലിമയില്ല. അവര്ക്ക് സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാന് മുന്നേ നടന്നവരെ നമുക്ക് മറക്കാന് കഴിയില്ല.വാസ്കോഡിഗാമയ്ക്ക് കാപ്പാട് സ്മാരകം പണിയാന കച്ചകെട്ടി ഇറങ്ങിയവര് കേരളത്തില് ഈ കണ്ട വളര്ച്ചയ്ക്ക് ചോരയും വിയര്പ്പും ജീവനും നല്കിയ പഴയ ഗള്ഫ് കുടിയേറ്റക്കാരെ ആദരിക്കാന് ഒരു ഛായാചിത്രമെങ്കിലും....
നമുക്ക് മുമ്പെ ഇവിടെ എത്തിയവരുടെ, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ, ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പിന്റെ, വെട്ടിപ്പിടിത്തത്തിന്റെ പച്ചയായ ജീവിതം ചമച്ചവര്. നമുക്ക് വെട്ടിത്തന്ന വഴിത്താരയ്ക്ക്... ഇപ്പോള് ദൂരം വളരെ കുറവാണ്.നമ്മുടെ മുന് തലമുറ വെട്ടിത്തന്ന വഴിയിലൂടെ, അവര് നടന്ന് പാകപ്പെടുത്തിയ മണലിലൂടെ അവര് കാണിച്ചുതന്ന സ്വര്ഗഭൂമിയിലേക്ക് വിമാനത്തിന്റെ ശീതികരണത്തില്നിന്ന് എയര്പോര്ട്ടിന്റെ തണുപ്പിലേക്കും. അവിടുന്ന് തണുപ്പ് മൂളുന്ന കാറിലേക്കും. അമ്പത്നില മൊത്തമായി ശീതികരിച്ച ഫ്ലറ്റിലേക്കും അവിടുന്ന് ഈര്പ്പമിറങ്ങുന്ന ഓഫീസിലേക്കും പുതുതലമുറ വന്നിറങ്ങുന്നു. കഷ്ടപ്പാടുകള് ഏതുമില്ലാതെ കേരളത്തിന്റെ ഏത് എയര്പോര്ട്ടില്നിന്നും മൂന്നുമുതല് നാല് മണിക്കൂര് കൊണ്ട് ഗള്ഫിന്റെ ഏത് കോണിലും എത്തുന്നു. നാട്ടില് നിന്ന് നമ്മളെ എയര്പോര്ട്ടിലേക്ക് യാത്രയയക്കാന് വന്ന കുടുംബങ്ങളോ, സുഹൃത്തുക്കളോ, കാറില് കേരളത്തിന്റെ 'റോഡ്' വഴി തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് നാം ഗള്ഫിലെത്തിയിരിക്കും.
കുറഞ്ഞകാലം കൊണ്ട് ഈ രാജ്യം കൈവരിച്ച നേട്ടം അസൂയാവഹമാണ്. കര്മ്മനിരതരായ ഭരണകര്ത്താക്കളെയും ഭാവിയുടെ വളര്ച്ചയ്ക്ക് സൂക്ഷ്മതയോടെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അനുബന്ധ വകുപ്പുകളും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കുതിച്ച് ചാട്ടത്തിന് നിദാനമായി. നാല്പത് വര്ഷത്തിനു മുമ്പുള്ള യു.എ.ഇ.യുടെ പഴയകാല അവസ്ഥയിലേക്കായിരുന്നു കേരളത്തില് നിന്നുള്ളവരുടെ കടന്നുകയറ്റം. വീട്ടില് നിന്ന് വിട്ടാല് പത്തും പതിനാറും ദിവസങ്ങള്..... ചിലപ്പോള് മാസങ്ങള്.... ഇവിടെ തീരത്തണഞ്ഞു എന്ന് വിവരം അറിയിക്കാന് മാര്ഗ്ഗമില്ലാതെ... പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടാന് ആവാതെ... വീട്ടുകാരുടെ പ്രാര്ത്ഥനയും വഴിപാടും കൊണ്ട് ജീവിച്ചവര്... മണലിനോടും മണല്കാറ്റിനോടും പൊരുതിയവര്... തണുപ്പിനോടും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനലിനോടും പൊരുതിജയിച്ചവര്... കാതങ്ങളോളം നടന്ന് അടുത്ത എമിറേറ്റ്സില് എത്തിയവര്... പിടിച്ച് നില്ക്കാന്... സ്വയം ജീവിക്കാന്... മറ്റുള്ളവരെ ജീവിപ്പിക്കാന്... എന്തൊക്കെ കഷ്ടപ്പാടുകള്... ഭക്ഷണവും വെള്ളവും... വൈദ്യുതിയും ഇല്ലാതെ ഇന്തപ്പഴവും ഒട്ടകപാലും കഴിച്ച് ജീവിച്ചവര്... സ്വരുകൂട്ടിവെച്ചത് നാട്ടിലെത്തിക്കാന് കഴിയാതെ പണമിടപാട് സ്ഥാപനങ്ങളില് എത്താന് കഴിയാതെ... മറ്റാരുടെയെങ്കിലും പക്കല് കൊടുത്തയച്ചവര്... ഈ കഥ പുതുതലമുറയ്ക്ക് അന്യമാണ്. അന്നത്തെ ഗള്ഫുകാരുടെ 'സാഹസികത' വിവരിക്കുമ്പോള് നമുക്ക് 'ബഡായ്' ആയി തോന്നാം. പഴയപട്ടാളക്കാരുടെ കഥ കേള്ക്കുന്നതുപോലെ, തമാശയായി തോന്നാം. തമാശയല്ല എന്നറിയണമെങ്കില് നാല്പത് വര്ഷം പിന്നോട്ട് നടക്കണം. അന്നത്തെ ഗള്ഫ് എന്താണന്നറിയണം. എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയത് എന്നറിയണം.
നമ്മുടെ നാട്ടില് 15 വര്ഷം മുമ്പ് വരെ 'സിറ്റിസണ്' വാച്ചും സൈക്കോ ഫൈവ് വാച്ചോ കൊണ്ടുപോകണമെങ്കില് ഒളിച്ച് കടത്തണമായിരുന്നു. മൂന്ന് വാച്ച് പിടിക്കപ്പെട്ടാല് അവന് 'കള്ളകടത്തു'കാരനായിരുന്നു. നിഡോയുടെ പാത്രത്തിലോ, കാസറ്റിന്റെ ഉള്ളിലോ... എട്ട് ഗ്രാമിന്റെ സ്വര്ണം 'കടത്തിയ' കഥ ഇന്നും പഴയ ഗള്ഫുകാര് പറയുന്നത് കേള്ക്കാം.
ആരൊക്കെ പീഡിപ്പിച്ചു. എന്തൊക്കെ, അനുഭവിപ്പിച്ചു. എയര്പോര്ട്ടില്, കസ്റ്റംസുകാരുടെ പിടിച്ചുപറിയായിരുന്നു. ബോംബെ ബസ്സില് മുതല് നമ്മുടെ നാട്ടുവഴിയില്പോലും, കസ്റ്റംസുകാരുടെ കാവല് ചെക്കിങ്ങും പിടുത്തവും കഴിഞ്ഞാല് ഈ ഗള്ഫുകാരന് വീടെത്തുമ്പോഴേക്കും പകുതി ജീവനെ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. ഇതൊക്കെ നടക്കുന്നത് നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് പത്ത് പതിനഞ്ച് വര്ഷം മുമ്പാണെന്ന് നാം അറിയണം. നാം പുരോഗമനത്തിന്റെ കഥപറയുമ്പോള്, ഈ കാര്യം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ... പല മേഖലകളിലും നാം പുരോഗതി കൈവരിച്ചെങ്കിലും നമ്മുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദങ്ങളില് ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല ഇതുവരെ.
എമിഗ്രേഷനും ടിക്കറ്റും ചവിട്ടി കയറ്റലും പാസ്പോര്ട്ട് വെരിഫിക്കേഷനും പള്ളി അമ്പല പിരിവും ഇങ്ങനെ നൂറ് കാര്യങ്ങളുമായി ഗള്ഫുകാരെ നേരിട്ടത് കുറഞ്ഞ വര്ഷം മുമ്പാണ്. ഇന്ന് ജര്മ്മനിയില് ഇറങ്ങുന്ന ഒരു ടോര്ച്ചോ, ജപ്പാന്റെ ടി.വി.യോ, സൈക്കോ ഫൈവ് വാച്ചോ, നിഡോയോ നമുക്ക് നമ്മുടെ ചെറിയ അങ്ങാടിയില് കിട്ടും. ഈ വളര്ച്ച ഗാട്ട് കരാര് കൊണ്ടോ, മറ്റ് ഏതെങ്കിലും കരാര് കൊണ്ടോ ആണ് സംഭവിച്ചതെങ്കില് അത് നമ്മള് പ്രവാസികള് അംഗീകരിക്കണം. അതിന്റെ ദൂരവ്യാപകപ്രശ്നങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും കണ്ടേക്കാം. ലോകത്ത് നിന്ന്് എവിടുന്ന് വാങ്ങിയ ഉത്പന്നവും (നിയമാനുസൃതമായതെങ്കില്) ഏത് രാജ്യത്ത് കൊണ്ടുപോകുന്നതിലും വിലക്കുണ്ടാവരുത്.
ഇന്ന് സ്വര്ണവും, ഇലക്ട്രോണിക്സും ടോയ്സും ഫുഡും കൊണ്ട് കസ്റ്റംസ് ചെക്കിങ്ങില്ലാതെ ഇറങ്ങിവരുന്നത് കാണുമ്പോള് നമ്മുടെ പഴയ ഗള്ഫുകാര് മൂക്കത്ത് വിരല്വെക്കുന്നുണ്ടാവും. 'ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ഞാന് എത്തും' എന്നുപറഞ്ഞ് ഗള്ഫില് നിന്ന് പോകുന്ന ഒരാള്ക്ക് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് വീട്ടിലെത്താന് കഴിയും. ദൂരം അത്രയും കുറഞ്ഞു.
ഇവിടുത്തെ ഗവണ്മെന്റ് ഒഴിവ് ദിവസങ്ങളില് നാട്ടില് പോകുന്ന ഒരു പുതിയ പതിവ് ചിലര് സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവിടെ. ''ഏഴ് ദിവസത്തെ ഒഴിവാണ്. ടിക്കറ്റ് ഫെയര് വളരെ കുറവും.. ഒന്ന് പോയേച്ച് വരാം'' എന്ന് പറയുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടി വരികയാണ്. പോകുന്നത് എയര് ഇന്ത്യാ എക്്സ്പ്രസ്സില്. കുറ്റം പറയുന്നത് എക്സ്പ്രസ്സിനെ. ആര്ക്കെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒരു കാര്യം പറയും. ഇത്രയും ചാര്ജ് കുറച്ച് പോകുന്ന ഒരു വിമാനകമ്പനിയും ഇവിടെ ഇല്ല. നല്ല സര്വീസ്. കൃത്യത. ആഴ്ചയില് 100 ഓളം സര്വീസ് നടത്തുമ്പോള്, ചില 'സാങ്കേതിക' പ്രശ്നങ്ങള് സ്വാഭാവികം. അത് മാത്രം ഉയര്ത്തികാട്ടി നാം നടത്തുന്ന സമരമുറകള് പലതും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണ്. ഒരു ബഡ്ജറ്റ് എയര് എന്ന തീരുമാനമെടുത്തവരാരായാലും അത് നല്ലതാണ്. നല്ലതിനെ നല്ലതെന്നും അല്ലാത്തതിനെ അല്ലെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാവണം.
എയര് ഇന്ത്യാ എക്്സ്പ്രസ്സ് ബഹിഷ്കരിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒപ്പ് ശേഖരണം നടത്തിയ ഗള്ഫിലെ ഒരു സംഘടനാ പ്രവര്ത്തകനെ എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്സില് കാണാനിടയായി. ചമ്മിപ്പോയ കക്ഷി പറഞ്ഞത് ''പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയത് ഈ ഫ്ളൈറ്റാണ്. ഭാര്യയും മൂന്ന് കുട്ടികളും... മറ്റ് വിമാനത്തിന്റെ ഫെയര്'' എന്നൊക്കെയാണ്. എന്ത് പ്രസംഗിച്ചാലും പ്രവര്ത്തനത്തില് കാണിച്ച് മാതൃകയാക്കാന് ഒരാള് പോലും ഇല്ല.
പ്രവാസി ഭാരത് ദിവസും, പ്രവാസി പുരസ്കാരവും നല്കി ആദരിക്കേണ്ടത് ഈ ഗള്ഫിന്റെ കുടിയേറ്റത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചവരെയാണ്. കഷ്ടതയിലും ബുദ്ധിമുട്ടിലും ജീവിച്ച് ഒന്നുമാകാതെ പോയവരെയാണ്. നമുക്ക് മുന്നെ വഴിനടന്നവരെയാണ്. നമുക്ക് ഭാവിയുടെ ഇരുളിലേക്ക് ചൂട്ട് കത്തിച്ച് നടന്നവരെയാണ്. പുനരധിവാസവും ക്ഷേമപ്രവര്ത്തനവും പെന്ഷനും അവര്ക്കും കൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. അവാര്ഡും പൊന്നാട ചാര്ത്തലും പുരസ്കാരവും ഫലകവും അവര്ക്കവകാശപ്പെട്ടതാണ്.
ഗള്ഫിന്റെ ദൂരം കുറച്ച് നമ്മുടെ കൈവെള്ളയില് വെച്ചുതന്ന നമ്മുടെ മുന്ഗാമികളെ വിസ്മരിച്ച് കൂട... ബിസിനസ് ലോകത്തെ ചക്രവര്ത്തിമാര്ക്ക് നല്കുന്ന പുരസ്കാരത്തിന് പകിട്ടില്ല. പൊലിമയില്ല. അവര്ക്ക് സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാന് മുന്നേ നടന്നവരെ നമുക്ക് മറക്കാന് കഴിയില്ല.വാസ്കോഡിഗാമയ്ക്ക് കാപ്പാട് സ്മാരകം പണിയാന കച്ചകെട്ടി ഇറങ്ങിയവര് കേരളത്തില് ഈ കണ്ട വളര്ച്ചയ്ക്ക് ചോരയും വിയര്പ്പും ജീവനും നല്കിയ പഴയ ഗള്ഫ് കുടിയേറ്റക്കാരെ ആദരിക്കാന് ഒരു ഛായാചിത്രമെങ്കിലും....
ചൊവ്വാഴ്ച, മാർച്ച് 30, 2010
ഗള്ഫുപുരാണം
ഞാന്നിങ്ങളുടെ റഫീഖ്, നാട്ടിലേക്കു പറക്കാന് തയ്യാറായി നില്ക്കുന്നു. ഉണങ്ങി വരണ്ട മരുഭൂമിയോളം വരില്ല എങ്കിലും മോശ മല്ലാത്ത വരണ്ട പ്രതിക്ഷകളും മനസ്സില് ഏറ്റിയാണ് യാത്ര. പക്ഷെ നിറവാര്ന്ന സുഹൃത്ത് ബന്ധങ്ങളും, പരപ്പാര്ന്ന അനുഭവ സമ്പത്തും എനിക്ക് കൈമുതലായുണ്ട്. മരുഭൂമിയില് ശരിക്കും പൊന്നു വിളയുന്ന കാലം, ഗള്ഫ് രാജ്യങ്ങള് എണ്ണയുടെ സുലഭ്യതയാല് അടിവച്ചു മുന്നേറുന്ന കാലം. കഷ്ടപ്പെട്ടു ഞാന്, പല ജോലികളും മാറി മാറി പരിക്ഷിച്ചു, ബിസിനെസ്സുകള് പലതും ചെയ്തു. അത്യാവശ്യം ജീവിക്കാനുള്ളതൊക്കെ സമ്പാദിച്ചു. എന്നുവെച്ച് ഞാന് ഒരു പണക്കാരനായി എന്നര്ത്ഥമില്ല.
ഗൃഹാതുരത്തത്തിനു ഒരു അറുതി ക്കായി മലയാളം ചാനലുകളും മറ്റു സന്നദ്ധ സംഘടനകളുടെ കല പരിപാടികളുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയാളികള് ഏറെ ഉള്ള ഈ മറുനാട്ടില് സുലഭമായ നാടന് ഭക്ഷണങ്ങളും നാട്ടില് തന്നെയുള്ള പ്രതിതി ജനിപ്പിച്ചു. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല് ഗള്ഫ് എനിക്കൊരു രണ്ടാം വീട് തന്നെ ആയിരുന്നു .
കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ, പാസ്പോര്ട്ടും ടിക്കറ്റ് ഉം ഒക്കെ തയ്യാറായിട്ടുണ്ട് . പോകുന്ന ദിവസം ചിന്തിച്ചു ഞാന് റൂമില് തന്നെ വിശ്രമിച്ചു. ഏറ്റവും ചെറിയ രീതിയില് പരിചയമുള്ളവരെ പോലും ഫോണില് വിളിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞു. കെട്ടിവച്ച ലഗ്ഗേജ്ഉകള് രണ്ടു മണിക്കൂര് ഇടവിട്ട് വീണ്ടും തൂക്കി നൂക്കുന്നത് എന്റെ ഒരു ശീലമായി തീര്ന്നു. പെട്ടി പൊട്ടിച്ചു സാധനങ്ങള് സ്വന്തക്കാര്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും ഒക്കെ കൊടുക്കുമ്പോള് അവരുടെ സന്തോഷം ആലോചിച്ചു സന്തോഷിക്കുന്നത് ഞാന് ഒരു ചര്യആക്കിമാറ്റി കുന്നുംപുറത്തെ അഷ്റഫ്വും, തോന്നക്കലത്തെ നാസര് ഒക്കെ എവിടെ ആണോ എന്തോ? അവരൊക്കെ ഒന്നിച്ചു പുഴവക്കത്തൊരു കബഡി കളി ശേഷമുള്ള മുങ്ങി കുളി..സ്വപ്നങ്ങള് ഏറി വരുന്നു.. മനസിനെ പിടിച്ചാല്കിട്ടുന്നില്ല..
ദിവസം അടുത്തു..നാളെയാണ് യാത്ര. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെവേഗത കൂടിയോ..അതോ മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റുന്നോ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥ. "റഫീഖ് മരുന്ന് പെട്ടി എടുക്കാന് മറക്കണ്ടാ" സുലൈമാന്റെ വക സ്നേഹ പൂര്വമായ ഓര്മ പെടുത്തല്. അല്ലെങ്കിലും ഒരു പ്രവാസിക്കും മറക്കാം കഴിയുന്നതല്ലല്ലോ തന്റെ ജീവ താളത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ആ മരുന്ന് പെട്ടി. ആദ്യം തുടങ്ങിയത് കൊളസ്ട്രോള് ആയിരുന്നു, രണ്ടു വര്ഷത്തിനകം പഞ്ചാരയിലെത്തി അതിനു ശേഷം ഉപ്പും പുളിയും പഞ്ചാരയുമില്ലാത്ത ഒട്ടും നിറങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതം. ജോലി കഴിഞ്ഞു അര്ദ്ധ രാത്രിയില് വേച്ചു വേച്ചുല്ല നടത്തം. ഹോ ചിന്തിക്കുമ്പോള് തന്നെ മടുപ്പുള്ള ജീവിതം. ഇപ്പോള് ഞാന് ആരോഗ്യവാനാണ്, സന്തുഷ്ടനും കാരണം ശരീരത്തില് നിന്ന് പതിനഞ്ച് കിലോ കുറഞ്ഞപ്പോള് അതും കൊണ്ട് എവിടെയും പോകാം എന്തും ചെയ്യിക്കാം എന്ന അവസ്ഥ. ഇനി അതുമിതും ചിന്തിച്ചു നേരം വൈകിച്ചാല് നാളെ യാത്രയ്ക്കു ക്ഷിണം ആകുമെന്ന് കരുതി ഞാന് ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. പല പല ചിന്തകളില് കുടുങ്ങി എപ്പോഴോ മയങ്ങി പോയി....
സുലൈമാന്..സുലൈമാന്.... അബ്ദുല് ഖാദര് ന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന് ഉണര്ന്നത്. കുളിമുറിയില് കേറാനുള്ള സ്ഥിരം പോരാകും എന്ന് ഞാന് മനസ്സില് കയറി. സുലൈമാന്..സുലൈമാന്.... അബ്ദുല് ഖാദര് ന്റെ ഒച്ച കൂടി വന്നു, ഞാന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ആ രംഗം കണ്ടു ഞാന് സ്തബ്ദനായി..സുലൈമാന് കട്ടിലില് കമന്നു കിടക്കുന്നു...ഒരു തോളും കൈയും പുറത്താണ് ..അബ്ദുല് ഖാദര് സുലൈമാനെ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു അനക്കവുമില്ല....ഞാന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മലര്ത്തി കിടത്തി നാടി പിടിച്ചു നോക്കി..ഞാന് വികാരധിനനായി വിതുമ്പി..പ്രാണന് ദേഹം വിട്ടിട്ടു സമയം ഏറെ ആയിരിക്കുന്നു. കാല് തളര്ന്നു വീഴാന് തുടങ്ങിയ എന്നെ അബ്ദുല് ഖാദര് കട്ടിലില് പിടിച്ചിരുത്തി. ഏറെ താമസിയാതെ തന്നെ ഫോണ് കാള് കളുടെയും ആളുകളുടെയും ബഹളത്താല് റൂം നിറഞ്ഞൊഴുകി. എപ്പഴോ പോലീസ് എത്തി ബോഡി കൊണ്ട് പോയി. ശരിക്കും ആരും കടന്നു പോകാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത മുഹൂര്ത്തങ്ങള് ..ഞാന് തളര്ന്നു തരിപ്പണമായി....
എത്രയോ ദിവസങ്ങള് മനസ്സില് കരുതി വച്ച ആ സമയം ആണ് കടന്നു പോകുന്നത്..എന്റെ വിമാനത്തിന്റെ സമയം ...ഈ അവസ്ഥയില് നാട്ടില് പോയിട്ട് റൂമിന്റെ വെളിയില് ഇറങ്ങാനുള്ള ശക്തി പോലും എനിക്കില്ല..
മനുഷ്യന് ഒന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു ദൈവം മറ്റൊന്ന് നടത്തുന്നു....ജീവിതമാകുന്ന പ്രഹെളികയില് നമ്മുടെ ഒക്കെ ചെറിയ ചെറിയ ആശകള്ക്കും കണക്കു കൂട്ടലുകള്ക്കും എന്ത് പ്രസക്തി ...അതിലുപരി എന്റെ സ്നേഹിതന്റെ ആകസ്മിക വിയോഗം ..ചിലപ്പോള് അവന് രാത്രിയില് സഹായത്തിനു വല്ലതും അപേക്ഷിചിട്ടുണ്ടാകുമോ..നിദ്രയുടെ നിശബ്ദദയുടെ അബോധാവസ്ഥയില് അത് കേള്ക്കാന് കഴിയാഞ്ഞതാകുമോ ഒന്നും അറിയില്ല..പ്രേതേകിചു ഒരസുഖവും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല..ഒരു പക്ഷെ ഒരസുഖത്തിനും ചികിത്സ തേടിയില്ല എന്നതോ ഒരിക്കല് പോലും തന്റെ ശരിര പരിശോധന നടത്തിയിട്ടില്ലെന്നുള്ളതോ ആകാം സത്യം.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവന് അത്താണിആയിരുന്ന അവന്റെ വിയോഗത്തില് സഹായഗസ്തവുമായി സംഘടന പ്രവര്ത്തകര് പല പല കാര്യങ്ങളില് മുഴുകി. ലാഭേച്ചയില്ലാതെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഇവര് നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രിയകാരെക്കള് എത്രയോ ഉയരത്തിലാണെന്ന് തോന്നി. എനിക്കുമോരവസരം കിട്ടിയാല് ഞാനും ഇവരെപ്പോലെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യും ഞാന് ഉറപ്പിച്ചു. ദിവസങ്ങള് കൊഴിഞ്ഞു ആരവങ്ങളും ബഹളങ്ങളും നിലച്ചു, വീണ്ടും ഒരു യാത്രക്കായി ഞാന് മനസ്സിനെ പാകപെടുതുന്നു, പറന്നുയരുന്ന വിമാനങ്ങള് കാണുമ്പോള് ഒരു ദിനം ഞാനും അതില് സഞ്ചരിക്കും എന്ന പ്രത്യാശ മാത്രം..ആ ദിവസങ്ങള്ക്കായി കണ്ണും നട്ടു ഞാന് - നിങ്ങളുടെ അബ്ദുള് റഫീഖ്..........
ഗൃഹാതുരത്തത്തിനു ഒരു അറുതി ക്കായി മലയാളം ചാനലുകളും മറ്റു സന്നദ്ധ സംഘടനകളുടെ കല പരിപാടികളുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയാളികള് ഏറെ ഉള്ള ഈ മറുനാട്ടില് സുലഭമായ നാടന് ഭക്ഷണങ്ങളും നാട്ടില് തന്നെയുള്ള പ്രതിതി ജനിപ്പിച്ചു. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല് ഗള്ഫ് എനിക്കൊരു രണ്ടാം വീട് തന്നെ ആയിരുന്നു .
കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ, പാസ്പോര്ട്ടും ടിക്കറ്റ് ഉം ഒക്കെ തയ്യാറായിട്ടുണ്ട് . പോകുന്ന ദിവസം ചിന്തിച്ചു ഞാന് റൂമില് തന്നെ വിശ്രമിച്ചു. ഏറ്റവും ചെറിയ രീതിയില് പരിചയമുള്ളവരെ പോലും ഫോണില് വിളിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞു. കെട്ടിവച്ച ലഗ്ഗേജ്ഉകള് രണ്ടു മണിക്കൂര് ഇടവിട്ട് വീണ്ടും തൂക്കി നൂക്കുന്നത് എന്റെ ഒരു ശീലമായി തീര്ന്നു. പെട്ടി പൊട്ടിച്ചു സാധനങ്ങള് സ്വന്തക്കാര്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും ഒക്കെ കൊടുക്കുമ്പോള് അവരുടെ സന്തോഷം ആലോചിച്ചു സന്തോഷിക്കുന്നത് ഞാന് ഒരു ചര്യആക്കിമാറ്റി കുന്നുംപുറത്തെ അഷ്റഫ്വും, തോന്നക്കലത്തെ നാസര് ഒക്കെ എവിടെ ആണോ എന്തോ? അവരൊക്കെ ഒന്നിച്ചു പുഴവക്കത്തൊരു കബഡി കളി ശേഷമുള്ള മുങ്ങി കുളി..സ്വപ്നങ്ങള് ഏറി വരുന്നു.. മനസിനെ പിടിച്ചാല്കിട്ടുന്നില്ല..
ദിവസം അടുത്തു..നാളെയാണ് യാത്ര. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെവേഗത കൂടിയോ..അതോ മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റുന്നോ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥ. "റഫീഖ് മരുന്ന് പെട്ടി എടുക്കാന് മറക്കണ്ടാ" സുലൈമാന്റെ വക സ്നേഹ പൂര്വമായ ഓര്മ പെടുത്തല്. അല്ലെങ്കിലും ഒരു പ്രവാസിക്കും മറക്കാം കഴിയുന്നതല്ലല്ലോ തന്റെ ജീവ താളത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ആ മരുന്ന് പെട്ടി. ആദ്യം തുടങ്ങിയത് കൊളസ്ട്രോള് ആയിരുന്നു, രണ്ടു വര്ഷത്തിനകം പഞ്ചാരയിലെത്തി അതിനു ശേഷം ഉപ്പും പുളിയും പഞ്ചാരയുമില്ലാത്ത ഒട്ടും നിറങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതം. ജോലി കഴിഞ്ഞു അര്ദ്ധ രാത്രിയില് വേച്ചു വേച്ചുല്ല നടത്തം. ഹോ ചിന്തിക്കുമ്പോള് തന്നെ മടുപ്പുള്ള ജീവിതം. ഇപ്പോള് ഞാന് ആരോഗ്യവാനാണ്, സന്തുഷ്ടനും കാരണം ശരീരത്തില് നിന്ന് പതിനഞ്ച് കിലോ കുറഞ്ഞപ്പോള് അതും കൊണ്ട് എവിടെയും പോകാം എന്തും ചെയ്യിക്കാം എന്ന അവസ്ഥ. ഇനി അതുമിതും ചിന്തിച്ചു നേരം വൈകിച്ചാല് നാളെ യാത്രയ്ക്കു ക്ഷിണം ആകുമെന്ന് കരുതി ഞാന് ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. പല പല ചിന്തകളില് കുടുങ്ങി എപ്പോഴോ മയങ്ങി പോയി....
സുലൈമാന്..സുലൈമാന്.... അബ്ദുല് ഖാദര് ന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന് ഉണര്ന്നത്. കുളിമുറിയില് കേറാനുള്ള സ്ഥിരം പോരാകും എന്ന് ഞാന് മനസ്സില് കയറി. സുലൈമാന്..സുലൈമാന്.... അബ്ദുല് ഖാദര് ന്റെ ഒച്ച കൂടി വന്നു, ഞാന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ആ രംഗം കണ്ടു ഞാന് സ്തബ്ദനായി..സുലൈമാന് കട്ടിലില് കമന്നു കിടക്കുന്നു...ഒരു തോളും കൈയും പുറത്താണ് ..അബ്ദുല് ഖാദര് സുലൈമാനെ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു അനക്കവുമില്ല....ഞാന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മലര്ത്തി കിടത്തി നാടി പിടിച്ചു നോക്കി..ഞാന് വികാരധിനനായി വിതുമ്പി..പ്രാണന് ദേഹം വിട്ടിട്ടു സമയം ഏറെ ആയിരിക്കുന്നു. കാല് തളര്ന്നു വീഴാന് തുടങ്ങിയ എന്നെ അബ്ദുല് ഖാദര് കട്ടിലില് പിടിച്ചിരുത്തി. ഏറെ താമസിയാതെ തന്നെ ഫോണ് കാള് കളുടെയും ആളുകളുടെയും ബഹളത്താല് റൂം നിറഞ്ഞൊഴുകി. എപ്പഴോ പോലീസ് എത്തി ബോഡി കൊണ്ട് പോയി. ശരിക്കും ആരും കടന്നു പോകാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത മുഹൂര്ത്തങ്ങള് ..ഞാന് തളര്ന്നു തരിപ്പണമായി....
എത്രയോ ദിവസങ്ങള് മനസ്സില് കരുതി വച്ച ആ സമയം ആണ് കടന്നു പോകുന്നത്..എന്റെ വിമാനത്തിന്റെ സമയം ...ഈ അവസ്ഥയില് നാട്ടില് പോയിട്ട് റൂമിന്റെ വെളിയില് ഇറങ്ങാനുള്ള ശക്തി പോലും എനിക്കില്ല..
മനുഷ്യന് ഒന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു ദൈവം മറ്റൊന്ന് നടത്തുന്നു....ജീവിതമാകുന്ന പ്രഹെളികയില് നമ്മുടെ ഒക്കെ ചെറിയ ചെറിയ ആശകള്ക്കും കണക്കു കൂട്ടലുകള്ക്കും എന്ത് പ്രസക്തി ...അതിലുപരി എന്റെ സ്നേഹിതന്റെ ആകസ്മിക വിയോഗം ..ചിലപ്പോള് അവന് രാത്രിയില് സഹായത്തിനു വല്ലതും അപേക്ഷിചിട്ടുണ്ടാകുമോ..നിദ്രയുടെ നിശബ്ദദയുടെ അബോധാവസ്ഥയില് അത് കേള്ക്കാന് കഴിയാഞ്ഞതാകുമോ ഒന്നും അറിയില്ല..പ്രേതേകിചു ഒരസുഖവും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല..ഒരു പക്ഷെ ഒരസുഖത്തിനും ചികിത്സ തേടിയില്ല എന്നതോ ഒരിക്കല് പോലും തന്റെ ശരിര പരിശോധന നടത്തിയിട്ടില്ലെന്നുള്ളതോ ആകാം സത്യം.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവന് അത്താണിആയിരുന്ന അവന്റെ വിയോഗത്തില് സഹായഗസ്തവുമായി സംഘടന പ്രവര്ത്തകര് പല പല കാര്യങ്ങളില് മുഴുകി. ലാഭേച്ചയില്ലാതെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഇവര് നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രിയകാരെക്കള് എത്രയോ ഉയരത്തിലാണെന്ന് തോന്നി. എനിക്കുമോരവസരം കിട്ടിയാല് ഞാനും ഇവരെപ്പോലെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യും ഞാന് ഉറപ്പിച്ചു. ദിവസങ്ങള് കൊഴിഞ്ഞു ആരവങ്ങളും ബഹളങ്ങളും നിലച്ചു, വീണ്ടും ഒരു യാത്രക്കായി ഞാന് മനസ്സിനെ പാകപെടുതുന്നു, പറന്നുയരുന്ന വിമാനങ്ങള് കാണുമ്പോള് ഒരു ദിനം ഞാനും അതില് സഞ്ചരിക്കും എന്ന പ്രത്യാശ മാത്രം..ആ ദിവസങ്ങള്ക്കായി കണ്ണും നട്ടു ഞാന് - നിങ്ങളുടെ അബ്ദുള് റഫീഖ്..........
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റുകള് (Atom)